Księga Izajasza 14:1 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset wyjaśnia, dlaczego Babilon musi zostać zniszczony i obalony: Bóg zachował miłosierdzie dla swojego ludu. Skoro zamierza okazać łaskę Jakubowi, krzywdy wyrządzone jego potomkom muszą zostać pomszczone, a ich ciemięzca osądzony. Miłosierdzie dla Jakuba oznacza gniew i zagładę dla jego zatwardziałych wrogów, a jednym z nich był Babilon. Należało złamać jarzmo, które Babilon od dawna nakładał na ich karki, i uwolnić lud. Zniszczenie Babilonu było więc równie konieczne dla ich ocalenia, jak zniszczenie faraona dla wyzwolenia Izraela z Egiptu.

To samo proroctwo jest obietnicą dla ludu Bożego i ostrzeżeniem dla jego wrogów. Boża opatrzność ma jasne oblicze dla Izraela, a ciemne dla Egipcjan. Tutaj Pan okazuje przychylność Jakubowi, czyli potomkom Jakuba uprowadzonym do niewoli w Babilonie. Pokaże, że wciąż ma dla nich współczucie, że Jego miłosierdzie się nie wyczerpało i że nie będzie się gniewał na zawsze. Choć przez pewien czas mogło się wydawać, że ich odrzucił, dowiedzie, że nadal są Jego wybranym ludem, a Jego wybór pozostaje niezachwiany. Niezależnie od tego, jak może się nam wydawać, Boże miłosierdzie nie znika, a Jego obietnica nie zawodzi (Księga Psalmów 77:8).

Błogosławieństw, które dla nich zamierzył, było wiele. Po pierwsze, sprowadzi ich z powrotem do ich własnej ziemi, z której zostali wypędzeni. Osiedlenie się w Ziemi Świętej, Ziemi Obiecanej, jest darem miłosierdzia, i to szczególnym. Po drugie, wielu obcych przyłączy się do ich wiary i wróci z nimi, poruszonych wyraźnymi znakami Bożej przychylności, Jego działania wśród nich i Jego troski o nich. Obcy przyłączą się do nich, mówiąc, że pójdą z nimi, bo usłyszeli, iż Bóg jest pośród nich (Księga Zachariasza 8:23). Doda to Izraelowi godności i siły, a zarazem ukaże rozwój Kościoła, do którego dołączają liczni ludzie z zewnątrz (Dzieje Apostolskie 2:47).

Lud Boży nie powinien niechętnie przyjmować obcych. Powinien przyjmować tych, których przyjmuje Bóg, i rozpoznawać tych, którzy przylgnęli do domu Jakuba. Po trzecie, nowi wyznawcy nie tylko okażą poparcie dla ich sprawy, lecz także pomogą im w praktyczny sposób podczas powrotu do ojczyzny. Ludzie, wśród których mieszkali, wezmą ich pod opiekę, okażą im troskę i współczucie oraz odprowadzą ich do ich ziemi. Jedni uczynią to jak przyjaciele, którym trudno rozstać się z tak dobrym towarzystwem, inni zaś jak słudzy, którzy pragną wyświadczyć im wszelkie dobro. Podobnie lud Boży powinien tak postępować wśród innych, by zyskiwać ich życzliwość i sprawiać, że będą patrzeć przychylnie na wiarę. Spełniło się to, gdy wygnańcy wracali z Babilonu, a ludzie z ich otoczenia pomogli im w podróży, zgodnie z rozkazem Cyrusa (Księga Ezdrasza 1:4; Księga Ezdrasza 1:6). Nie zrobili tego dlatego, że mieli dość Izraelitów, jak Egipcjanie, lecz dlatego, że ich polubili.

Po czwarte, po powrocie wygnańcy skorzystają z pomocy tych obcych. Niektórzy wybiorą podążanie z nimi i zajęcie najniższego miejsca zamiast pozostania na miejscu. „Będą ich mieć w ziemi Pana za sługi i służebnice”. Prawa obowiązujące w tej ziemi chroniły sługi przed uciskiem, a jej błogosławieństwa czyniły ją dla nich lepszym miejscem niż wiele innych ziem. Nawet ci, którzy wcześniej pozostawali poza przymierzem, mogli korzystać z jej dobrodziejstw, bo przybysza i rodowitego mieszkańca obowiązywało jedno prawo. Ci, którzy mieszkają w ziemi Pana, w krainie światła, powinni zadbać, by także ich słudzy i służebnice mieli udział w jej dobrodziejstwach. Wtedy przekonają się, że lepiej należeć do ziemi Pana niż do jakiegokolwiek innego miejsca.

Po piąte, zatriumfują nad wrogami, a ci, którzy nie zechcą zawrzeć z nimi pokoju, zostaną pokonani. Wezmą do niewoli tych, którzy wcześniej ich pojmali, i będą panować nad swoimi ciemiężycielami, sprawiedliwie, a nie z żądzy odwetu. Żydzi mogli wykupywać babilońskich jeńców od Medów i Persów, a potem czynić z nich niewolników. Proroctwo mogło się też spełnić w zwycięstwach nad wrogami za czasów Machabeuszy. Wskazuje ono również na powodzenie Ewangelii: niektórzy z jej największych przeciwników, jak Paweł, zostali jej posłuszni. Zapowiada też udział wierzących w zwycięstwach Chrystusa nad duchowymi wrogami, gdy poprowadził jeńców w triumfalnym pochodzie, oraz władzę sprawiedliwych, która objawi się o poranku (Księga Psalmów 49:14).

W końcu zaznają szczęśliwego końca wszystkich swoich utrapień (Księga Izajasza 14:3). Pan da im odpoczynek od smutku, lęku i ciężkiej niewoli. To sam Bóg sprawi tę błogosławioną przemianę. Ich położenie zewnętrzne się poprawi: odpoczną od niewoli, a długie lata udręki dobiegną końca. Rózga bezbożnych nie będzie już zawsze nad nimi ciążyć. W życiu wewnętrznym zaznają odpoczynku od smutku i lęku, od obecnych ciężarów i obawy przed tym, co gorsze. Lęk może poruszać duszę równie silnie jak smutek, a prawdziwy pokój przychodzi dopiero wtedy, gdy Bóg daje odpoczynek od obu tych rzeczy. Uwolnienie z niewoli grzechu stanowi pewny początek prawdziwego odpoczynku od smutku i lęku.