Księga Ozeasza 14:9 – znaczenie i zastosowanie

Posłuchajmy teraz zakończenia.

I. O Efraimie. W Księdze Ozeasza 14:8 mówi się o nim i zwraca się do niego. Najpierw widzimy jego nawrócenie i przemianę: Efraim powie: „Cóż mam jeszcze wspólnego z bożkami?”. Niektórzy odczytują te słowa jako pytanie Boga skierowane do Efraima: „Cóż mam wspólnego z bożkami? Jaka może być między Mną a bożkami zgoda? Jaka wspólnota światła z ciemnością, Chrystusa z Belialem?” (Drugi List do Koryntian 6:14-15). Jeśli Efraim ma zawrzeć przymierze z Bogiem, musi zerwać sojusz z bożkami.

W zwykłym odczytaniu tego fragmentu Bóg obiecuje doprowadzić Efraima do takiego stanu i w nim go zachować. Efraim wypowie te słowa, bo Bóg wzbudzi w jego sercu, by je wypowiedział. Bóg już wcześniej obiecał, że Efraim nie będzie mówił do dzieła swoich rąk: „Jesteście moimi bogami” (Księga Ozeasza 14:3). Jednak Boże obietnice są dla nas większą pomocą w zwalczaniu grzechu niż nasze obietnice składane Jemu. Dlatego sam Bóg ręczy za dobro swojego sługi i wkłada to wyznanie w jego serce i na jego usta. Każde dobro, które kiedykolwiek mówimy lub czynimy, On sprawia w nas.

Efraim zobowiązał się już nie nazywać swoich bożków bogami, ale Bóg prowadzi go dalej. Efraim postanowi nie mieć z nimi już nic wspólnego. Odrzuci je i wyrzeknie się ich z całą stanowczością. Nie wystarczy, że nasze życie odwróci się od grzechu. Nasze serca również muszą się od niego odwrócić.

Widzimy tu moc Bożej łaski. Efraim przylgnął do swoich bożków (Księga Ozeasza 4:17). Tak bardzo je miłował, że nikt nie spodziewałby się, iż kiedykolwiek od nich odejdzie. A jednak Bóg dokona w nim takiej przemiany, że znienawidzi je równie mocno, jak wcześniej je miłował.

Widzimy tu również pożytek z karcącego cierpienia. Efraim cierpiał z powodu bałwochwalstwa. Sprowadzało ono na niego kolejne sądy, aż w końcu wydało owoc: usunięcie grzechu (Księga Izajasza 27:9).

Widzimy także, czym jest nawrócenie. To stanowcze, trwałe postanowienie, by nie mieć już nic wspólnego z grzechem. Tak wyraża się człowiek skruszony: „Wstydzę się, że kiedykolwiek miałem z grzechem coś wspólnego. Mam go już dość. Nienawidzę go i dzięki łasce Boga nigdy więcej nie będę się z nim zadawać, nawet z tym, co do niego prowadzi”. Do swojego bożka powiesz: „Precz!” (Księga Izajasza 30:22), a kusicielowi: „Zejdź Mi z oczu, szatanie”.

Po drugie, widzimy, że Bóg łaskawie dostrzega to nawrócenie: „Wysłuchałem go i spojrzałem na niego łaskawie”. Niektórzy odczytują te słowa: „Wysłuchałem go i będę na niego łaskawie spoglądał”. Bóg nieba zwraca uwagę na skruszone myśli i postanowienia grzeszników, którzy do Niego wracają. Pragnie ich nawrócenia, bo nie cieszy Go ich zguba. Bóg przygląda się ludziom (Księga Hioba 33:27), słucha i zważa na ich słowa (Księga Jeremiasza 8:6). Cieszy Go każda gotowość do nawrócenia. Kiedy Efraim żali się przed Bogiem, staje się Jego drogim synem, dzieckiem, w którym ma upodobanie (Księga Jeremiasza 31:20). Bóg przyjmuje skruszonych grzeszników z miłosierdziem, tak jak ojciec przyjął syna marnotrawnego.

Bóg przyglądał się Efraimowi, by zobaczyć, czy wyda owoce godne nawrócenia i czy wytrwa w tym dobrym usposobieniu serca. Patrzył na niego, aby czynić mu dobro i pocieszać go stosownie do jego potrzeb.

Po trzecie, widzimy miłosierdzie, które Bóg dla niego zaplanował: chce dać mu pociechę i pomóc mu wytrwać w postanowieniu. Bóg nadal będzie dla niego wszystkim. Wcześniej Izrael był przyrównany do drzewa. Teraz Bóg sam porównuje się do drzewa. Będzie dla swojego ludu jak zielony cyprys. Cyprysy w tamtej krainie były bardzo wysokie i gęste, dawały schronienie przed słońcem i deszczem. Tak więc Bóg jest dla wszystkich, którzy prawdziwie się nawracają, zarówno źródłem radości, jak i obroną. Pod Jego opieką będą żyć bezpiecznie i w pokoju. Stanie się dla nich słońcem i tarczą albo cieniem i tarczą, zależnie od ich potrzeb. Usiądą z radością w Jego cieniu (Pieśń nad Pieśniami 2:3). Będzie dla nich taki o każdej porze (Księga Izajasza 4:6).

Bóg będzie też jak korzeń drzewa: „Dzięki Mnie wyrośnie twój owoc”. Może chodzić o owoc, który otrzymujemy, bo Jemu zawdzięczamy wszelką pociechę. Może też chodzić o owoc, który sami wydajemy, bo od Niego otrzymujemy łaskę i siłę, by wypełniać swoje obowiązki. Każdy owoc sprawiedliwości, który wydajemy, przynosi chwałę Bogu, bo to On sprawia w nas zarówno chcenie, jak i działanie zgodne z Jego wolą.

II. O wszystkich, którzy słyszą i czytają słowa tego proroctwa (Księga Ozeasza 14:9): „Kto jest mądry? Niech to zrozumie”. Być może prorok często kończył tymi słowami swoje kazania, a teraz zamyka nimi całą księgę, która zawiera niektóre z wielu wygłoszonych przez niego kazań.

Najpierw zwróćmy uwagę na to, kto odnosi pożytek z przekazanych tu prawd: „Kto jest mądry i roztropny? Niech to zrozumie, niech to pozna”. Ci, którzy starają się zrozumieć i poznać te prawdy, dowodzą, że są naprawdę mądrzy i roztropni, a dzięki temu stają się jeszcze mądrzejsi. Jeśli ktoś ich nie rozumie, to dlatego, że brakuje mu mądrości i rozsądku. Ci, którzy mądrze wypełniają swoje obowiązki i roztropnie praktykują pobożność, najłatwiej poznają i rozumieją prawdy oraz działanie Boga, które dla innych pozostają tajemnicą (Ewangelia Jana 7:17). Tajemnica Pana jest dostępna tym, którzy się Go boją (Księga Psalmów 25:14). Pytanie „Kto jest mądry?” wyraża zarówno pragnienie, by czytający i słuchający zrozumieli te rzeczy, jak i smutek z powodu tego, jak niewielu je pojmuje. Któż uwierzył naszej wieści?

Po drugie, zwróćmy uwagę na niezwykłą wartość tego, czego jesteśmy tu uczeni. „Drogi Pana są słuszne”, dlatego mądrze i słusznie jest je poznać i zrozumieć. Droga Jego przykazań, którą każe nam kroczyć, jest słuszna. Zgadza się z zasadami rozumu i sprawiedliwości, a prowadzi wprost do wiecznego szczęścia. Słuszne są także drogi Bożej opatrzności, którą Bóg nas prowadzi. Nie można zarzucić Mu niczego, co czyni, bo zawsze postępuje dobrze. Jego sądy nad tymi, którzy się nie nawracają, i Jego dobroć wobec skruszonych są słuszne. Choć ludzie na różne sposoby je wypaczają i błędnie odczytują, w końcu okaże się, że Bóg jest sprawiedliwy i we wszystkim zostaje uwielbiony. Jego drogi są sprawiedliwe.

Po trzecie, zwróćmy uwagę na to, jak różnie ludzie reagują na te prawdy. Słuszne drogi Boga są i będą źródłem życia dla prawych: „Sprawiedliwi będą nimi kroczyć”. Będą postępować zgodnie z wolą Boga, zarówno w Jego przykazaniach, jak i w Jego opatrzności, i znajdą w tym pociechę. Będą właściwie pojmować zamysł Boga, objawiony w Jego słowie i w Jego dziełach. Przyjmą jedno i drugie oraz dostosują się do tego, co Bóg zamierza w każdym z tych obszarów. Sprawiedliwi będą kroczyć tymi drogami ku wielkiemu celowi i go osiągną.

Słuszne drogi Boga stają się dla bezbożnych wonią śmierci, która prowadzi ku śmierci. Przestępcy upadną nie tylko na swoich krętych ścieżkach, lecz także na prostych drogach Pana. Chrystus, który dla jednych jest kamieniem węgielnym, dla innych staje się kamieniem potknięcia i skałą zgorszenia. To, co miało prowadzić do życia, z powodu ich niewłaściwego postępowania staje się dla nich śmiercią.

Boże zrządzenia, jeśli ludzie nie przyjmują ich właściwie, utwierdzają ich w grzechu i przyczyniają się do ich zguby. To, jak wpływa na nas objawienie Boga — zarówno w sądach, o których mówi, jak i w tych, które wykonuje — zależy od stanu naszych serc. Skutek tego, co przyjmujemy, zależy od tego, kim jest przyjmujący. To samo słońce roztapia wosk i utwardza glinę.

Spośród wszystkich upadków przestępców najgroźniejsze są upadki tych, którzy potykają się na drogach Boga, uderzają o Skałę Wieków i czerpią truciznę z balsamu Gileadu. Niech grzesznicy na Syjonie zadrżą przed takim niebezpieczeństwem.