Księga Ozeasza 14:2 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu pełne łaski wezwanie skierowane do grzeszników, by się nawrócili (Księga Ozeasza 14:1). Jest ono skierowane do Izraela, ludu, który wyznawał, że należy do Boga, i wzywa go do powrotu. O nawróceniu trzeba mówić także tym, którzy są we wspólnocie Kościoła, a nie tylko tym, którzy są poza nią. Izrael należał do Boga z nazwy, a z Nim łączyły go zobowiązania, wdzięczność i otrzymane błogosławieństwa. Dlatego bunt Izraela był tym poważniejszy, a jego powrót tym bardziej konieczny.

Najpierw wskazano, co doprowadziło Izraela do nawrócenia: upadł z powodu swojej winy. Niektórzy oddają te słowa jako „potknąłeś się”. Bożki stały się pułapkami, które sprowadziły Izraela na upadek. Odwrócił się od Boga i popadł w grzech, odszedł od tego, co dobre, i ściągnął na siebie winę oraz przekleństwo. Grzech jest upadkiem, a każdy, kto upadł przez grzech, musi powstać przez nawrócenie.

Wskazano też, do czego ma prowadzić nawrócenie: „Wróć do Pana, swojego Boga”. Izrael ma wrócić do Pana, od którego zależy, i do swojego Boga, z którym łączy go przymierze, czyli zobowiązująca relacja oparta na obietnicy. Ci, którzy odwrócili się od Boga, powinni przede wszystkim do Niego powrócić i znów czynić to, co czynili na początku. Mają wrócić do Pana i przejść całą drogę do domu, nie tylko spojrzeć w Jego stronę ani zrobić kilku kroków ku Niemu. Dawne żydowskie powiedzenie oparte na tym wersecie trafnie ujmuje tę myśl: nawrócenie jest wielkie, bo prowadzi człowieka aż przed tron chwały.

Bóg udziela też wskazówek, jak się nawrócić. Po pierwsze, ludzie mają dobrze przemyśleć, co powiedzą, gdy przyjdą do Niego: mają zabrać ze sobą słowa. Nie mają przynosić ofiar ze zwierząt ani darów, lecz modlitwy pełne żalu i błagania, owoc warg. Te słowa muszą jednak wypływać z serca, inaczej będą tylko pustym dźwiękiem. Serce powinno kierować językiem, a dobre słowa rodzą się z dobrych myśli i uczuć. Kiedy przychodzimy do Boga, powinniśmy zastanowić się, co chcemy Mu powiedzieć, bo jeśli przyjdziemy bez konkretnej sprawy, możemy odejść bez odpowiedzi (Księga Ezdrasza 9:10). Powinniśmy także czerpać słowa z Pisma Świętego oraz od Ducha łaski i modlitwy, który uczy nas wołać: „Abba, Ojcze”, i modli się w nas.

Ludzie mają też przemyśleć, co powinni zrobić. Nie wystarczy, że zabiorą ze sobą słowa. Mają zwrócić się do Pana sercem i zmienić swoje życie. Sam Bóg łaskawie wkłada im słowa w usta i uczy, co mają powiedzieć. Możemy słusznie mieć nadzieję, że nasza modlitwa zostanie przyjęta, gdy Bóg już ją dla nas przygotował, a Jego własny Duch ją ukształtował. Z pewnością tak się stanie, jeśli nasze serca naprawdę zgadzają się ze słowami, które nam daje.

Są to słowa modlitwy. Pojawiają się tu dwie prośby. Najpierw ludzie proszą o uwolnienie od winy: „Usuń całą nieprawość”. Cierpieli z powodu grzechu i przytłaczały ich trudności, lecz uczą się modlić nie tak jak faraon, który prosił: „Usuń tę śmierć”, ale: „Usuń ten grzech”. Kiedy jesteśmy w udręce, powinniśmy bardziej troszczyć się o przebaczenie niż o ulgę. Prosimy Boga, by zdjął z nas nieprawość niczym ciężar, którego nie jesteśmy w stanie unieść, albo przeszkodę, o którą ciągle się potykamy. Prosimy, by usunął ją całkowicie, tak aby nie powróciła przeciwko nam jako powód wstydu i sądu. Tylko On może całkowicie przebaczyć grzech. Gdy modlimy się o uwolnienie od grzechu, powinniśmy prosić o uwolnienie od każdego grzechu, a nie tylko od niektórych.

Po drugie, proszą, by Bóg łaskawie ich przyjął. Proszą o Jego przychylność i miłość, a także o przyjęcie ich samych i ich czynów. Proszą, by życzliwie przyjął ich modlitwę i upodobał sobie dobro, które dzięki Niemu czynią. Te słowa mogą też znaczyć: „Obdarz nas dobrem”. Dobrze pasuje to do prośby o przebaczenie, bo dopóki nieprawość nie zostanie usunięta, nie możemy słusznie oczekiwać od Boga żadnego dobra. Gdy grzech przestaje stanowić przeszkodę, Bóg może swobodnie dać to, co obiecał i czego wymaga nasza potrzeba. Ludzie nie określają, jakiego dobra pragną, lecz pozostawiają to Bogu. Nie proszą o dobro w rozumieniu świata, lecz o dar Boga. Proszą o dobro, które uczyni ich dobrymi i uchroni przed powrotem do grzechu.

Są to również słowa obietnicy. Bóg nie daje ich po to, by skłonić Go do działania, jak gdyby potrzebował przekonywania. Mają one poruszyć ludzi i zobowiązać ich do posłuszeństwa. Prośbom o przebaczenie i przyjęcie powinna zawsze towarzyszyć szczera obietnica nowego posłuszeństwa. Ludzie mają obiecać dwie rzeczy: wdzięczność i zmianę życia.

Najpierw obiecują wdzięczność: będą składać ofiarę z owocu swoich warg. Owoc warg to określenie pochwały, a autor Listu do Hebrajczyków używa tego samego sformułowania, mówiąc o ofierze uwielbienia składanego Bogu i dziękczynienia Jego imieniu (List do Hebrajczyków 13:15). Pochwała i wdzięczność są naszą duchową ofiarą. Jeśli płyną ze szczerego serca, podobają się Panu bardziej niż wół czy byk (Księga Psalmów 69:30; Księga Psalmów 69:32). Im mocniej odczuwamy, że Bóg nam przebaczył i nas przyjął, tym bardziej nasze serca powinny przepełniać się uwielbieniem. Ci, których Bóg przyjął łaskawie, mogą i powinni składać Mu ofiarę z owocu swoich warg. Jest ona skromnym darem w porównaniu z bydłem ze stajni, ale jeśli płynie ze szczerego serca, jest milsza Bogu.

Po drugie, obiecują lepsze życie. Ich słowa nie mają pozostać samymi słowami, lecz mają doprowadzić do rzeczywistej zmiany. Wracając do Boga, musimy zawrzeć przymierze przeciwko grzechowi. Nie możemy oczekiwać, że Bóg przebaczy nam coś, czego nie chcemy porzucić. Powinniśmy też jasno określać nasze obietnice i postanowienia, tak jak jasno powinniśmy wyznawać grzechy, bo niejasne słowa sprzyjają zwodzeniu samego siebie. Przede wszystkim musimy strzec się tych grzechów, które najczęściej zastawiały na nas pułapkę i najłatwiej brały nad nami górę. Powinniśmy trzymać się z dala od własnej nieprawości i umacniać się przeciwko niej (Księga Psalmów 18:23).

Wyznawanym tu grzechem jest oddawanie komuś innemu chwały należnej wyłącznie Bogu. Nazywając ten grzech, ludzie przyznają, że byli za niego winni, i obiecują już nigdy go nie popełniać. Po pierwsze, nie będą pokładać ufności w stworzeniach, skoro ufność należy pokładać wyłącznie w Bogu.

Mówią: „Asyria nas nie ocali”. Asyria była potężnym narodem, a Izrael wielokrotnie próbował oprzeć się na niej, szukając pomocy (Księga Ozeasza 5:13; Księga Ozeasza 7:11; Księga Ozeasza 8:9). Teraz odrzucają ten dawny zwyczaj. Nie będą zawierać układów z Asyrią, zabiegać o jej względy ani polegać na niej, szukając ratunku. Skoro mają Boga, który w pełni może im pomóc, nie chcą już zawdzięczać bezpieczeństwa Asyryjczykom.

Mówią też: „Nie będziemy dosiadać koni”. Oznacza to, że nie będą polegać na sile militarnej ani zawierać sojuszy z Egiptem, skąd wcześniej sprowadzali konie (Księga Powtórzonego Prawa 17:16; Księga Izajasza 30:16; Księga Izajasza 31:1; Księga Izajasza 31:3). Gdy nadejdą wrogowie, zaufają, że Bóg ich obroni, zamiast polegać na swojej konnicy. Jeśli zaś obraz ten mówi o szybkiej ucieczce, oznacza, że nie będą pędzić od jednej ludzkiej pomocy do drugiej w poszukiwaniu ratunku. Zamiast tego wybiorą prostą i jedyną pewną drogę: zwrócą się o pomoc do Boga (Księga Izajasza 20:5).

Prawdziwe nawrócenie odwraca nas od ufności pokładanej w ludzkiej sile. Uczy nas polegać wyłącznie na Bogu we wszystkim, czego potrzebujemy. Uczy nas, by nie opierać się na ludzkich możliwościach.

Po drugie, ludzie nie będą oddawać stworzeniom czci należnej wyłącznie Bogu. Mówią: „Nie będziemy już mówić dziełu naszych rąk: «Jesteście naszymi bogami»”. Obiecują porzucić bożki. Głupotą jest modlić się do czegoś, co stworzyły ludzkie ręce, tak jakby było Bogiem. Powinniśmy także strzec serca przed pokładaniem ufności w pieniądzach, sukcesie, a nawet w praktykach religijnych, bo to również może stać się bałwochwalstwem.

Słowa „bo u Ciebie sierota znajduje miłosierdzie” są pełnym modlitwy błaganiem. Nie przychodzimy do Boga dlatego, że zasługujemy na Jego pomoc, lecz dlatego, że jest miłosierny. Wyrażają też ważną prawdę: Bóg szczególnie troszczy się o sieroty (Księga Psalmów 68:4; Księga Psalmów 68:5). Mówi o tym w swoim prawie (Księga Wyjścia 22:22), a Jego troska i ochrona potwierdzają tę prawdę (Księga Psalmów 27:10).

Bóg pomaga tym, którzy są bezradni. Miłosierdzie należy do Niego, a bezradni są właśnie tymi, którzy powinni je otrzymać. U Niego znajdują miłosierdzie i tam powinni go szukać. Jak głosi obietnica: szukajcie, a znajdziecie. Te słowa dają zarówno powód, by prosić, jak i odwagę, by wierzyć.

Ludzie powołują się także na nędzę swojego położenia. Są jak sieroty, które nie mają własnej pomocy. Ci, którzy najmocniej odczuwają swoją potrzebę i słabość, mogą mieć nadzieję, że znajdą pomoc u Boga. Ta świadomość jest dobrym pierwszym krokiem ku pocieszeniu. Jeśli nie potrafią jeszcze śmiało zwracać się do Boga jak do Ojca, mogą przyjść do Niego jako sieroty i prosić, by spojrzał na nich ze współczuciem.

Odwołują się też do tego, że Bóg zwykle okazuje dobroć ludziom w takim położeniu. U Niego sieroty nie tylko mogą znaleźć miłosierdzie, ale rzeczywiście je znajdują. Znajdą je u Niego. To mocna zachęta, by ufać i mieć nadzieję, gdy wracamy do Boga, bo Jego chwałą jest być Ojcem dla sierot i wspomożycielem bezradnych.