Księga Ozeasza 14:5 – znaczenie i zastosowanie

To odpowiedź Boga, która przynosi pokój modlącemu się Izraelowi, gdy ten do Niego powraca. Izraelici szukają oblicza Boga i nie będą szukać na próżno. Bóg z pewnością okaże miłosierdzie tym, którzy wracają do Niego drogą posłuszeństwa. Jeśli zwracamy się do Boga w szczerej modlitwie, On odpowiada nam dobrymi obietnicami, tak jak odpowiedział aniołowi słowami pełnymi dobroci i pocieszenia (Księga Zachariasza 1:13). Gdy przychodzimy do Boga z wcześniejszymi słowami modlitwy, możemy odejść z Jego obietnicami i karmić nimi swoją wiarę.

Czy boją się gniewu Boga i wracają do Niego? Bóg zapewnia ich, że gdy się poddadzą Jego woli, Jego gniew odwróci się od nich. To podstawa wszystkich pozostałych błogosławieństw obiecanych w tym fragmencie. «Uczynię to i tamto — mówi — bo mój gniew odwrócił się od nich». W ten sposób otwiera drogę wszystkim innym dobrym darom (Księga Izajasza 12:1). Bóg słusznie i mocno gniewa się na grzeszników, ale Jego gniew nie trwa wiecznie. Może się odwrócić i odwróci się od tych, którzy odwracają się od grzechu. Bóg zawiera pokój z tymi, którzy podporządkowują się całej Jego woli.

Czy modlą się o usunięcie grzechu? Bóg odpowiada: «Uleczę ich odstępstwo», tak jak obiecał wcześniej (Księga Jeremiasza 3:22). Odstępstwo, czyli odwrócenie się od Boga, jest poważną chorobą i raną duszy, ale można je uleczyć. Bóg łaskawie obiecał, że jeśli grzesznicy, którzy odeszli od Niego, przyjdą do Niego jak do lekarza i pójdą drogą, którą im wskaże, On ich uzdrowi. Przebaczając, uleczy winę odstępstwa, a przez odnawiającą łaskę uzdrowi ich z wewnętrznej skłonności do powracania na tę drogę. Ich grzech ich nie zniszczy.

Czy modlą się, by Bóg przyjął ich życzliwie? Odpowiedź jest jasna: «Dobrowolnie okażę im miłość». Bóg nienawidził ich, gdy trwali w grzechu (Księga Ozeasza 9:15), ale teraz, gdy wracają do Niego i pokutują, kocha ich. Nie tylko przestaje się gniewać. Ma w nich upodobanie i pragnie ich dobra. Kocha ich dobrowolnie: miłością pełną, hojną i niczego sobie niezastrzegającą, miłością, którą okazuje bez wahania. Gdy przychodzą z pokutą, nie mówi: «Jak mógłbym was przyjąć z powrotem?», tak jak w czasie ich buntu pytał: «Jak mógłbym was porzucić?». Może to też znaczyć, że Jego miłość jest niezasłużona i uprzedza ich zasługi. Bóg kocha tych, których kocha, nie dlatego, że na tę miłość zapracowali, ale dlatego, że sam postanawia ich kochać.

Czy modlą się, by Bóg czynił im dobro i sam uczynił ich dobrymi? Bóg odpowiada: «Będę dla Izraela jak rosa» (Księga Ozeasza 14:5). To wielkie błogosławieństwo, podobne do ojcowskiego błogosławieństwa Jakuba: «Niech Bóg da ci rosę z nieba» (Księga Rodzaju 27:28). Bóg mówi nawet, że sam będzie dla nich wszystkim, czego potrzebują: «Będę dla Izraela jak rosa». Chodzi tu o duchowe błogosławieństwa w rzeczywistości niebiańskiej. Obietnica ta następuje po uzdrowieniu ich odstępstwa, bo miłosierdzie przebaczające zawsze idzie w parze z łaską, która odnawia. Dla prawdziwego Izraela sam Bóg będzie jak rosa.

Bóg będzie ich nauczał, a Jego nauka spadnie na nich jak rosa (Księga Powtórzonego Prawa 32:2). Będą coraz lepiej Go poznawać, bo przyjdzie do nich jak deszcz (Księga Ozeasza 6:3). Pokrzepi ich pocieszeniem, a ich dusze staną się jak nawodniony ogród (Księga Izajasza 58:11). Dla tych, którzy naprawdę pokutują, Bóg będzie jak rosa dla Izraela na pustyni, niosąca mannę (Księga Wyjścia 16:14; Księga Liczb 11:9). Dary Ducha są jak ukryta manna, skryta w rosie. Bóg da im obficie chleb z nieba, tak jak dał go Izraelowi (Ewangelia Jana 1:16).

Ta łaska nie pójdzie na marne. Dusze, Izraelici, na których Bóg spływa jak rosa, będą nadal wzrastać. Skoro łaska Boga czyni dobrym to, co złe, będzie też czynić to, co dobre, jeszcze lepszym. Prawdziwa łaska zawsze wzrasta.

Będą wzrastać ku górze i coraz bardziej rozkwitać. Urosną jak lilia albo, według niektórych przekładów, zakwitną jak róża. Lilia rośnie szybko, zwłaszcza gdy po zimie pokrzepi ją wiosenna rosa. Jej korzeń wydaje się przez całą zimę zagubiony w ziemi, a jednak szybko na nowo wypuszcza pęd. Podobnie łaska Boga może sprawić, że nowi wierzący będą szybko wzrastać. Gdy lilia osiąga pełnię piękna, zachwyca swoim wyglądem (Ewangelia Mateusza 6:29). Także łaska jest pięknem duszy (Księga Ezechiela 16:14). To piękno świętości, które rodzi się jak rosa o poranku (Księga Psalmów 110:3).

Będą też wzrastać w głąb i stawać się coraz mocniejsi. Lilia rośnie szybko i pięknie wygląda, ale szybko więdnie i łatwo ją wyrwać. Dlatego Izraelowi obiecano nie tylko kwiat lilii, lecz także korzenie cedru. Zapuści korzenie głęboko jak Liban, jak drzewa rosnące w Libanie, których niełatwo wyrwać z ziemi (Księga Amosa 9:15). Wzrost duchowy polega przede wszystkim na wzroście korzenia, który pozostaje ukryty. Im bardziej polegamy na Chrystusie i czerpiemy od Niego siłę i życie, tym mocniej opieramy swoje życie religijne na prawdziwej zasadzie i tym bardziej stajemy się ugruntowani i niezachwiani.

Będą też wzrastać na zewnątrz. Ich gałęzie rozrosną się we wszystkie strony (Księga Ozeasza 14:6), a oni sami urosną jak winorośl, której pędy sięgają dalej niż gałęzie innych drzew (Księga Ozeasza 14:7). Józef został nazwany gałęzią owocującą (Księga Rodzaju 49:22). Gałęzie Izraela rozrastają się, gdy do wspólnoty dołącza wielu ludzi z zewnątrz albo gdy pojawia się pełne nadziei nowe pokolenie. Rozrastają się także wtedy, gdy wierzący obfitują w dobre uczynki, wzrastają w poznaniu Boga i otrzymują coraz więcej dobrych darów. Wewnętrzny człowiek odnawia się z dnia na dzień.

Będą pełni wdzięku i mili zarówno Bogu, jak i ludziom. Łaska jest tym, co pociąga, i sprawia, że ci, którzy ją mają, stają się naprawdę piękni. W tym fragmencie porównano ich do drzew miłych dla oka i przyjemnych w zapachu.

Dla oka ich piękno będzie «jak piękno drzewa oliwnego», które przez cały rok zachowuje zieleń. Pan nazwał kiedyś Izraela «zielonym drzewem oliwnym» (Księga Jeremiasza 11:16). Ustanowienia Boga są pięknem wspólnoty i sprawiają, że pozostaje ona zawsze zielona. Świętość jest pięknem duszy. Gdy ludzie wierzą sercem, wyznają wiarę ustami i potwierdzają to wyznanie życiem, ich piękno przypomina drzewo oliwne (Księga Psalmów 52:8). Obiecano, że liść drzew sprawiedliwości nie zwiędnie.

Dla zmysłu powonienia «jego zapach będzie jak zapach Libanu» (Księga Ozeasza 14:6), a jego woń będzie przypominać wino libańskie (Księga Ozeasza 14:7). Tak opisano ojca Izraela, Jakuba: «Zapach mojego syna jest jak zapach pola, któremu Pan błogosławi» (Księga Rodzaju 27:27). Wspólnotę porównano do ogrodu pełnego wonnych przypraw (Pieśń nad Pieśniami 4:12, Pieśń nad Pieśniami 4:14), a wszystkie jej szaty pachną nimi.

Prawdziwi wierzący są przyjęci przez Boga i cieszą się uznaniem ludzi. Bóg przyjmuje ich duchowe ofiary jak miłą woń (Księga Rodzaju 8:21), a wspólnota braci i sióstr w wierze przyjmuje ich z życzliwością. Łaska jest jak woń duszy i piękno dobrego imienia. Sprawia, że człowiek jest jak kosztowne perfumy (Księga Koheleta 7:1). Jeśli przyjmiemy przypisowe odczytanie, pamięć o nim będzie jak wino libańskie. Oznacza to, że wierzący nie tylko doświadczają pokrzepienia i pocieszenia teraz, lecz także pozostawiają po sobie trwałą cześć, której bogata i przyjemna woń utrzymuje się jak zapach tego wina. O wierze kwitnących wspólnot mówi się na całym świecie (List do Rzymian 1:8), a one same pozostawiają imię, które ludzie pamiętają (Księga Psalmów 45:17). Pamięć o kwitnących świętych jest błogosławiona i taka pozostanie, podobnie jak pamięć o tych, którzy przez wiarę zyskali dobrą opinię.

Będą też przynosić owoce i służyć innym. Wspólnotę porównano tu do winorośli i drzewa oliwnego, które wydają cenne owoce ku czci Boga i dla dobra ludzi. Przyjemny będzie nawet cień wspólnoty (Księga Ozeasza 14:7). Ci, którzy żyją pod jej cieniem, powrócą: niektórzy rozumieją to jako życie pod cieniem Boga, inni zaś, za tekstem chaldejskim, jako życie pod cieniem Mesjasza. Wierzący mieszkają pod cieniem Boga (Księga Psalmów 91:1), gdzie są bezpieczni i zaznają pokoju.

Bardziej prawdopodobne jednak, że chodzi o cień Izraela, czyli cień wspólnoty. Obietnice Boga dotyczą tych, którzy pozostają pod jej cieniem, i tylko ich obejmują. Powinni uczestniczyć w ustanowieniach Boga i trzymać się Jego ludu, a nie szukać schronienia we wspólnocie tylko na krótko, gdy przychodzą trudności, lecz trwać pod jej osłoną. Można odnieść to także do poszczególnych wierzących. Gdy człowiek naprawdę wraca do Boga, błogosławieństwo obejmuje wszystkich, którzy żyją pod jego cieniem: dzieci, sługi, poddanych i przyjaciół. Wtedy spełniają się słowa: «Dziś zbawienie stało się udziałem tego domu».

Ci, którzy mieszkają pod cieniem wspólnoty, powrócą. Ich słabnący duch odzyska siły, a oni sami doznają pokrzepienia i pocieszenia. «Przywraca mi życie» (Księga Psalmów 23:3). Ożyją jak ziarno, które zostaje zasiane, najpierw obumiera, a potem wschodzi i wydaje obfity plon (Ewangelia Jana 12:24). Bóg obiecuje, że Jego lud będzie błogosławieństwem dla świata, jak ziarno i wino. Wielkim i cennym błogosławieństwem jest służyć własnemu pokoleniu. Towarzyszą temu pocieszenie i cześć.