List do Hebrajczyków 11:20 – znaczenie i zastosowanie

Przez wiarę w przyszłość Izaak pobłogosławił Jakuba i Ezawa. W tym krótkim zdaniu jest coś bardzo ludzkiego: starszy człowiek wypowiada słowa, które dotyczą dni, których sam już nie zobaczy. Błogosławieństwo zawsze patrzy naprzód, nawet wtedy, gdy zostaje wypowiedziane w zwykłej, codziennej rozmowie. Autor Listu do Hebrajczyków nie opisuje jego treści, więc nie ma podstaw, by rozstrzygać, jak potoczyły się losy obu synów. Zwraca uwagę na coś innego: Izaak oddaje przyszłość w ręce Boga, choć jeszcze jej nie widzi. Ten sam List przypomina, że wiara jest dowodem rzeczywistości, których nie widzimy (List do Hebrajczyków 11:1). W tym sensie fragment wydaje mi się szczególnie bliski. Błogosławieństwo nie czeka na pewność, tylko zostaje wypowiedziane wtedy, gdy przyszłość jest jeszcze otwarta. Wiara nie usuwa niepewności, ale pozwala ją unieść, bez zamykania się w tym, czego nie da się przewidzieć. Warto zauważyć, że błogosławieństwo obejmuje dwóch synów, a nie jednego. Przyszłość, o którą chodzi, nie jest więc zamknięta w jednej historii ani w jednym wyborze. Jest szersza niż nasze wyobrażenia o niej i pozostaje w rękach Tego, który ją zna.

Jedno krótkie zdanie z Listu do Hebrajczyków 11:20 łączy wiarę z przyszłością: Izaak błogosławi Jakuba i Ezawa, choć nie może jeszcze zobaczyć, jak wypełnią się słowa wypowiedziane nad nimi. Wiara nie oznacza tu wiedzy o każdym szczególe ani kontroli nad dalszym biegiem wydarzeń. Oznacza powierzenie przyszłości Bożemu działaniu i uznanie, że obecna chwila nie wyczerpuje historii. W Księdze Rodzaju błogosławieństwo Izaaka rozgrywa się w rodzinie naznaczonej napięciem i podstępem. List do Hebrajczyków nie rozwija tych okoliczności; wydobywa inny wymiar sceny: starzejący się patriarcha wypowiada słowa dotyczące tego, co dopiero nadejdzie. Nie wynika z tego, że każda jego decyzja była bezbłędna ani że wiara usuwa ludzką kruchość. Autor umieszcza ten akt po opowieści o Abrahamie, który ufał Bogu nawet wobec groźby utraty obiecanego syna. Błogosławieństwo nie jest więc zwykłą prognozą. W logice tego rozdziału staje się świadectwem nadziei zakorzenionej w obietnicy Boga. Izaak nie widzi przyszłości, ale traktuje ją jako przestrzeń, w której Boże słowo pozostaje wiarygodne dla kolejnych pokoleń.

Izaak błogosławi dwóch synów, a werset nie opisuje, jak potoczą się ich losy. Podkreśla natomiast, że ten gest wynikał z wiary w przyszłość. Ta wiara ma swoje miejsce w tym, co autor listu zapowiedział wcześniej: w poręce tych dóbr, których się spodziewamy, i w dowodzie rzeczywistości, których nie widzimy. Błogosławieństwo było więc czymś więcej niż słowami wypowiedzianymi nad dziećmi. Było zaufaniem, że Bóg dopełni to, co zapowiada, choć wtedy nie było tego jeszcze widać. Warto zauważyć, że Izaak błogosławi obu synów. Werset nie mówi, że ich przyszłość miała wyglądać tak samo. Pokazuje jednak, że ojciec patrzył dalej niż na to, co było widoczne dzisiaj. Kontekst listu prowadzi ku ojczyźnie lepszej, niebieskiej, o której mowa w Liście do Hebrajczyków 11:16. Błogosławieństwo Izaaka staje się zatem znakiem ufności, że ostateczne słowo należy do Boga. Wiara w przyszłość pozwala błogosławić wtedy, gdy przyszłość jeszcze nie jest widoczna.

„Przez wiarę w przyszłość Izaak pobłogosławił Jakuba i Ezawa”. To krótkie zdanie ukazuje wiarę zwróconą ku temu, czego jeszcze nie widać. Błogosławieństwo nie zatrzymuje się na chwili, w której zostaje wypowiedziane. Sięga dalej niż życie tego, kto je wypowiada, ku przyszłości, którą może znać tylko częściowo. Izaak błogosławi obu synów. List do Hebrajczyków nie rozwija tu szczegółów tych błogosławieństw, lecz wskazuje na wiarę, która pozwala powierzyć przyszłość Bogu. W tym rozdziale wiara jest poręką dóbr oczekiwanych i dowodem niewidzialnych rzeczy. Nie oznacza pełnej wiedzy o tym, co nastąpi. Oznacza ufność, że przyszłość nie leży poza zasięgiem Bożej wierności. Błogosławieństwo przypomina ziarno oddane ziemi: jego wzrost przekracza czas i zasięg ręki, która je zasiała. Wypowiedziane nad synami słowa stają się aktem nadziei, choć ich dalsze losy nie są w tej krótkiej wzmiance opisane. Wiara Izaaka nie usuwa tajemnicy przyszłości. Pozwala jednak powierzyć ją Bogu. Tak List do Hebrajczyków ukazuje nadzieję, która nie musi widzieć całej drogi, by zawierzyć Temu, który prowadzi ku temu, co trwałe.