List do Hebrajczyków 11:14 – znaczenie i zastosowanie

Słowa z czternastego wersetu są krótkie, a jednak wiele mówią o tęsknocie. Ci, którzy wcześniej wyznali, że na ziemi są gośćmi i pielgrzymami, przez samo to, co mówią, pokazują, że szukają ojczyzny. Tęsknota nie musi być głośna. Wystarczy zdanie wypowiedziane szczerze, często w zmęczeniu, kiedy człowiek przyznaje, że nie czuje się do końca u siebie. Autor listu nie wyjaśnia, skąd bierze się to pragnienie. Zwraca uwagę na to, że samo jego nazwanie otwiera drogę do zrozumienia własnego serca. Osoby, o których mowa, nie zatrzymują się przy tym, co minęło. Choć w Liście do Hebrajczyków 11:15 czytamy, że mogłyby wrócić, to w Liście do Hebrajczyków 11:16 dążą do lepszej, niebieskiej ojczyzny. Tej tęsknoty nie trzeba udawać ani przed sobą, ani przed Bogiem. Może być prostym przyznaniem, że dom wciąż jest gdzie indziej, nawet gdy codzienność wygląda spokojnie. Wtedy staje się świadectwem, że serce nie zadowala się byle czym i wciąż ma nadzieję na coś więcej. Ten werset daje spokój tym, którzy noszą w sobie niedosyt, bo ich zmęczenie światem może wskazywać na zaufanie do miejsca, na które czekają.

Słowa o „ojczyźnie” nie opisują tu jedynie miejsca, z którego ktoś pochodzi. W poprzednim wersecie autor Listu do Hebrajczyków mówi o tych, którzy uznali się za gości i pielgrzymów na ziemi. Ich sposób mówienia ujawnia więc, że nie traktują obecnego świata jako ostatecznego domu. Werset 14 nie przedstawia samej tęsknoty za innym miejscem jako dowodu wiary: chodzi o wypowiedzi, które wyrażają głębsze przekonanie i ukierunkowanie. To rozróżnienie chroni tekst przed dwiema skrajnościami. Nie chodzi o to, że religijne słowa same w sobie zapewniają przynależność do Boga. Nie chodzi też o pogardę dla ziemskiego życia. Abraham i inni bohaterowie rozdziału żyli pośród konkretnych obowiązków i nie zawsze doczekali spełnienia obietnic. Wiara pozwalała im jednak patrzeć dalej niż na to, co już posiadali. Autor zaraz dopowiada, że chodzi o lepszą, niebieską ojczyznę, i wiąże ją z miastem przygotowanym przez Boga. Zatem wyznanie pielgrzyma nie jest ucieczką od rzeczywistości, lecz świadectwem, że nadzieja nie kończy się na doczesnym porządku. Słowa odsłaniają, gdzie człowiek widzi swój ostateczny dom.

„Ci bowiem, którzy tak mówią, pokazują, że szukają ojczyzny.” Autor listu nie opisuje tu wielkich czynów, lecz zwykłe słowa. Ci, którzy wyznają, że są gośćmi i pielgrzymami na ziemi, pokazują tym samym, dokąd zmierzają. Z kontekstu w Liście do Hebrajczyków 11:13 widać, że ich wyznanie nie było pustą frazą. Ich serce szukało prawdziwej ojczyzny, a nie tylko chwilowego schronienia. Werset mówi o tym, co ludzie wyznają, a nie o tym, co zapewniają im okoliczności. Nie obiecuje też, że każda tęsknota zostanie zaspokojona w tym życiu. W Liście do Hebrajczyków 11:15 zauważono, że można było wrócić do dawnego miejsca, a mimo to ci ludzie dążyli dalej. W Liście do Hebrajczyków 11:16 ten kierunek nazwano lepszą ojczyzną, niebieską. Praktyczne znaczenie jest proste. Sposób, w jaki człowiek mówi o swoim życiu, ujawnia, czego w nim szuka. Kto uznaje świat za miejsce przejściowe, nie musi go lekceważyć, ale nie szuka w nim ostatecznego spełnienia. Taka postawa nadaje codziennym wyborom wyraźniejszy kierunek. Wiara wyrażona w słowach staje się więc widoczna w zwykłym mówieniu o trudach, przywiązaniach i nadziei. Ten werset pokazuje, że prawdziwa tęsknota ma kierunek, a nie tylko nastrój.

W Liście do Hebrajczyków 11:14 słowa o szukaniu ojczyzny wynikają z wcześniejszego obrazu ludzi, którzy uznali siebie za gości i pielgrzymów na ziemi. Ich wyznanie odsłania kierunek życia: „Ci bowiem, którzy tak mówią, pokazują, że szukają ojczyzny”. Nie chodzi o pogardę dla świata ani o obojętność wobec jego spraw. Chodzi o wiarę, która nie uznaje obecnego porządku za całą rzeczywistość i nie zamyka nadziei w granicach tego, co można już zobaczyć. Rozdział przywołuje obietnice, których wierni nie doczekali się w pełni, a zarazem ukazuje ich ufność wobec Boga. Abraham oczekiwał miasta, którego budowniczym jest Bóg; dalej czytamy o dążeniu do ojczyzny niebieskiej. Poszukiwanie nie oznacza więc pewności co do każdego odcinka drogi. Jest raczej wiernością obietnicy, gdy jej spełnienie pozostaje jeszcze daleko. Można w tym zobaczyć pielgrzyma, który idzie przez znany krajobraz, lecz nie myli drogi z celem. Jego życie na ziemi ma wartość, ale nie jest ostatnim słowem o tym, kim jest ani dokąd zmierza.