List do Hebrajczyków 10:7 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł wywyższa i otacza czcią Pana Jezusa Chrystusa, tak jak wcześniej pomniejszył znaczenie kapłaństwa lewickiego. Przedstawia Chrystusa jako prawdziwego arcykapłana, prawdziwą ofiarę za grzechy i rzeczywiste wypełnienie wszystkiego, co zapowiadały wcześniejsze ofiary. Czyni to na kilka sposobów.

Po pierwsze, wskazuje na Boży zamysł i obietnicę dotyczącą Chrystusa, wielokrotnie zapisaną w Bożym Słowie (List do Hebrajczyków 10:7). Bóg nie tylko zaplanował przyjście Chrystusa, lecz także zapowiadał przez Mojżesza i proroków, że Chrystus przyjdzie jako wielki arcykapłan Kościoła. Miał złożyć doskonałą ofiarę, która uczyni doskonałymi także innych. Od pierwszej obietnicy zapisanej w Piśmie, że potomek kobiety zmiażdży głowę węża, Stary Testament nieustannie wskazuje na Chrystusa. Skoro Bóg tak często obiecywał Jego przyjście i o Nim mówił, a lud Boży tak długo Go wyczekiwał, Chrystus zasługuje na wielką cześć i wdzięczność.

Po drugie, Chrystus jest godzien czci, ponieważ Bóg przygotował Mu ciało, czyli prawdziwą ludzką naturę, aby mógł być naszym Odkupicielem i Orędownikiem, który przemawia w naszym imieniu. Łącząc w jednej osobie naturę boską i ludzką, Chrystus stał się właściwym Pośrednikiem, tym, który staje między Bogiem a człowiekiem. To On przynosi pokój i jednoczy Boga ze stworzeniem. Jak czytamy w Księdze Psalmów 40:6, „otworzyłeś mi uszy”, co oznacza: „W pełni mnie pouczyłeś, przysposobiłeś i przygotowałeś do tego dzieła”. Zbawiciel przygotowany przez Boga w tak niezwykły sposób powinien być przyjmowany z głęboką miłością i radością.

Po trzecie, widać, że Chrystus dobrowolnie podjął się tego dzieła, choć żadna inna ofiara nie mogła zostać przyjęta (List do Hebrajczyków 10:7–9). Ponieważ tylko sam Chrystus mógł zaspokoić Bożą sprawiedliwość, przyszedł z własnej woli i powiedział: „Oto przychodzę, aby wypełnić Twoją wolę, o Boże”. W istocie powiedział: „Niech przekleństwo spadnie na Mnie, a mój lud niech zostanie uwolniony”. Z radością wypełnił zamysł Ojca, dopełnił przymierza zawartego dla Jego ludu oraz zrealizował wszystkie obietnice i proroctwa. To powinno sprawiać, że Chrystus jest nam drogi, a także że droga jest nam Biblia, bo w Chrystusie widzimy wypełnienie Pisma.

Po czwarte, Chrystus przyszedł wypełnić wolę Boga. Uczynił to nie tylko jako prorok, objawiając Bożą wolę, ani tylko jako król, ustanawiając prawa pochodzące od Boga, lecz także jako kapłan, zaspokajając wymogi sprawiedliwości i wypełniając wszelką sprawiedliwość. Wolę Boga wypełnił na dwa główne sposoby. Usunął pierwsze kapłaństwo, w którym Bóg nie miał prawdziwego upodobania, i ustanowił drugie: własne kapłaństwo oraz trwałą ewangelię, czystą i doskonałą postać przymierza łaski. Taki wielki zamysł Bóg nosił w sercu od wieczności. Służy on zarówno Bożej woli, jak i naszym duszom, bo przez tę wolę zostajemy uświęceni dzięki złożeniu raz na zawsze ofiary z ciała Jezusa Chrystusa (List do Hebrajczyków 10:10).

Wszystko, czego Chrystus dokonał dla swojego ludu, wypływa z suwerennej woli i łaski Boga. Uczestniczymy w dziele Chrystusa, gdy zostajemy uświęceni, nawróceni i skutecznie powołani, to znaczy doprowadzeni do wiary, która naprawdę nas przemienia. W ten sposób zostajemy zjednoczeni z Chrystusem i otrzymujemy dobrodziejstwa Jego odkupienia. To uświęcenie płynie z ofiary, którą Chrystus złożył Bogu z samego siebie.

Po piąte, kapłaństwo Chrystusa działa w sposób doskonały (List do Hebrajczyków 10:14). Jedną ofiarą na zawsze uczynił doskonałymi tych, którzy są uświęcani. Wybawił ich od winy, władzy i kary za grzech, a także w pełni ich wyzwoli. Doprowadzi ich do trwałego posiadania doskonałej świętości i szczęścia. Kapłaństwo lewickie nigdy nie mogło tego dokonać. Jeśli więc naprawdę szukamy pełnego zbawienia, musimy przyjąć Pana Jezusa jako jedynego arcykapłana, który może nas do niego doprowadzić.

Po szóste, apostoł wskazuje na miejsce, w którym Chrystus jest teraz wywyższony, na cześć, jaką tam otrzymał, oraz na dalszą chwałę, która Go czeka. Po złożeniu jednej ofiary za grzechy ten Człowiek zasiadł na zawsze po prawicy Boga (List do Hebrajczyków 10:12–13). Prawica Boga to miejsce mocy, przychylności i czynnego panowania. Jest ręką, która obdarowuje, bo wszystkie błogosławieństwa, jakich Bóg udziela swojemu ludowi, przychodzą przez Chrystusa. Jest ręką, która przyjmuje, bo całe uwielbienie i posłuszeństwo ludzi, które Bóg przyjmuje, dokonują się przez Chrystusa. Jest też ręką, która działa, bo Chrystus rządzi wszystkim w opatrzności i łasce.

To najwyższa możliwa cześć. Chrystus otrzymał ją nie tylko dlatego, że wyznaczył Mu ją Ojciec, lecz także dlatego, że wysłużył ją swoim posłuszeństwem i cierpieniem. Ponieważ ta cześć słusznie Mu się należy, nigdy jej nie utraci ani nie przestanie wykorzystywać jej dla dobra swojego ludu. Cieszy się nią w pełnym pokoju i zadowoleniu. Zasiada tam na zawsze, odpoczywając w obecności Ojca i wypełnieniu Jego woli. Jest to Jego trwały odpoczynek. Pozostaje tam, bo tego pragnął i na to zasłużył.

Oczekuje też na to, co obiecał Mu Ojciec: „Zasiądź po mojej prawicy, aż położę twoich wrogów jako podnóżek pod twoje stopy” (Księga Psalmów 110:1). Chrystus ma na ziemi wielu wrogów, a są oni bardzo zawzięci. Chrześcijanie nie powinni się więc dziwić, że sami również mają wrogów, nawet jeśli starają się żyć ze wszystkimi w pokoju. Wrogowie Chrystusa staną się jednak podnóżkiem pod Jego stopami: jedni zwrócą się ku Niemu, a inni zostaną poniżeni przez sąd. W obu przypadkach Chrystus zostanie uczczony. Jest tego pewien i na to czeka. Jego lud także powinien się tym radować, bo gdy Jego wrogowie zostaną pokonani, pokonani zostaną również wrogowie Jego ludu, ze względu na Chrystusa.

Po siódme, apostoł poleca Chrystusa, wskazując na świadectwo, jakie Duch Święty daje o Nim w Piśmie. Szczególnie podkreśla ono dobry skutek cierpienia i uniżenia Chrystusa: nowe, łaskawe przymierze, oparte na zadośćuczynieniu Chrystusa i przypieczętowane Jego krwią (List do Hebrajczyków 10:15). Świadczy o tym Duch Święty. Przytoczony fragment pochodzi z Księgi Jeremiasza 31:31, gdzie Bóg obiecuje wylać swojego Ducha na swój lud i dać mu mądrość, gotowość oraz siłę do posłuszeństwa Jego Słowu. Włoży swoje prawa w ich serca i wypisze je w ich umysłach (List do Hebrajczyków 10:16). Dzięki temu wiedzą, co mają czynić, a posłuszeństwo staje się łatwiejsze i przyjemniejsze.

„Ich grzechów i bezprawnych czynów nie będę już wspominał” (List do Hebrajczyków 10:17). Słowa te ukazują bogactwo Bożej łaski i pełną wystarczalność ofiary Chrystusa, której nie trzeba składać ponownie (List do Hebrajczyków 10:18). Wobec prawdziwie wierzących Bóg nie będzie już przywoływał ich grzechów ani po to, by teraz ich zawstydzić, ani po to, by później ich potępić. Kapłaństwo lewickie, czyli system kapłański ustanowiony przez Prawo Mojżeszowe, wraz ze swoimi ofiarami nigdy nie mogło dokonać tego w pełni.

W tym miejscu autor przechodzi od nauczania do jego zastosowania. Po drodze pojawiło się wiele trudnych do zrozumienia spraw, ale wynikało to ze słabości i ociężałości naszych umysłów. Teraz zaczyna wyjaśniać, jak ta wielka prawda ma kształtować serca i prowadzić życie odbiorców listu. Przedstawia godność życia w ewangelii oraz związane z nim obowiązki.