List do Hebrajczyków 10:5 – znaczenie i zastosowanie

Werset zaczyna się od słów „Dlatego, przychodząc na świat, mówi”, więc łączy się z wcześniejszym wywodem o tym, że dawne ofiary nie mogły do końca usunąć grzechu. Mówiący zwraca się do Boga słowami „Ofiary ani daru nie chciałeś, ale utworzyłeś Mi ciało”. Ten cytat pochodzi z Księgi Psalmów 40:6-8 i brzmi tu zaskakująco konkretnie, bo wskazuje na życie całe, z oddechem, zmęczeniem, pracującymi rękami i sercem, które się smuci. Słychać w tym coś bardzo łagodnego. Bóg nie zadowala się gestem złożonym gdzieś obok człowieka, lecz przyjmuje ciało jako miejsce, w którym posłuszeństwo staje się widzialne. List do Hebrajczyków nie opisuje uczuć ani nie wyjaśnia ich źródeł, ale wyraźnie mówi, że to właśnie cielesne, codzienne życie zostało uznane za dar, którego dawne ofiary nie potrafiły zastąpić. Dla kogoś, kto dźwiga ciężar w ciele i w duszy, ta myśl może mieć szczególną wagę. Nie trzeba czekać, aż życie stanie się doskonałą ofiarą, by znaleźć się w zasięgu Bożej troski. Najgłębsza pociecha tego wersetu może leżeć właśnie tu: troska Boga dotyczy nie tylko tego, co człowiek potrafi ofiarować, ale także tego, czym po prostu jest.

Słowo „Dlatego” łączy ten werset z wcześniejszym argumentem: powtarzane ofiary przypominały o grzechu, ale nie mogły go usunąć ani udoskonalić tych, którzy je składali. Nie chodzi więc o prostą tezę, że każda ofiara była zła. Autor Listu do Hebrajczyków wskazuje na jej ograniczenie i przytacza słowa, które odnoszą do Chrystusa przychodzącego na świat. „Utworzyłeś Mi ciało” nadaje temu argumentowi konkretny wymiar. Posłuszeństwo Bogu nie jest tu samą deklaracją ani zewnętrznym obrzędem: dokonuje się w ludzkim życiu, które Chrystus przyjmuje. Następny werset dopowiada sens tej drogi: „Oto idę [...] abym spełniał Twoją wolę, Boże”. W centrum nie stoi zatem sam rytuał, lecz osoba, która oddaje się w posłuszeństwie. Werset nie przeciwstawia ciała temu, co duchowe. Przeciwnie, ciało staje się miejscem wypełniania Bożej woli. W kontekście całego fragmentu to właśnie odróżnia drogę Chrystusa od ofiar powtarzanych bez końca: nie kolejne przypomnienie grzechu, lecz posłuszeństwo prowadzące do skutecznej ofiary. Hebrajczyków 10:5 skupia więc uwagę na tym, co Chrystus przyszedł uczynić, a nie wyłącznie na tym, co człowiek składał.

Ten werset stawia obok siebie dwie rzeczy: ofiary składane według Prawa i ciało przygotowane przez Boga. Słowa „Ofiary ani daru nie chciałeś, ale utworzyłeś Mi ciało” autor listu przypisuje temu, który przychodzi na świat. Bóg nie zadowala się więc gestem na ołtarzu, który powtarza się co roku. Dla codziennego życia ma to prostą wymowę. Ofiara zaczyna się w rękach, w języku i w czasie. Pielęgniarka, która po ośmiu godzinach dyżuru wciąż pochyla się nad pacjentem, ofiarowuje więcej niż ktoś, kto przynosi drogi prezent i zostawia resztę tygodnia bez zmian. Ojciec, który wieczorem siada z synem nad zeszytem, składa ofiarę z własnego zmęczenia. Następny werset mówi, że Bóg usuwa jedną ofiarę, aby ustanowić inną, czyli wprowadza nowy porządek służby. Najmocniejszy wniosek z tego fragmentu dotyczy samego człowieka. Bóg przyjmuje całe życie: ręce, decyzje i codzienną wierność. Ciało, o którym mówi werset, staje się miejscem posłuszeństwa, a nie tylko darem, który trzeba przynieść do świątyni. W tym widać, dlaczego zwykły dzień może być odpowiedzią na wolę Bożą.

W Liście do Hebrajczyków 10:5 słowa „utworzyłeś Mi ciało” nadają posłuszeństwu bardzo konkretny kształt. Ten, który przychodzi na świat, nie przynosi Bogu kolejnego obrzędu ani daru. Przychodzi sam, w ludzkim ciele, gotów spełnić wolę Boga. W następnym wersecie ta gotowość wybrzmiewa jasno: „Oto idę”. Nie znaczy to, że ofiary składane na podstawie Prawa były bez znaczenia dla tych, którzy je przynosili. Autor Listu wskazuje jednak ich granicę: nie mogły usunąć grzechów ani udoskonalić człowieka, a ich powtarzanie przypominało o grzechu. Wypowiedź o ciele otwiera więc spojrzenie ku innej ofierze: ku życiu, które należy do Boga i zostaje Mu oddane w posłuszeństwie. Ciało nie jest tu przeszkodą na drodze do Boga. To właśnie w ludzkiej kruchości Syn wchodzi w świat i podejmuje wolę Ojca. Wieczność dotyka czasu nie przez sam gest składania daru, lecz przez obecność Tego, który przyszedł. W tym zawiera się cicha powaga wersetu: zbawienie nie opiera się na nieustannym powtarzaniu tego, czego człowiek nie potrafi dokonać, lecz na wierności Chrystusa.