List do Hebrajczyków 10:1 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł, prowadzony przez Ducha Bożego, zaczyna tu pokazywać, na czym polegały ograniczenia systemu lewickiego, czyli kapłańskiego prawa Mojżesza. System ten został ustanowiony przez Boga i był użyteczny we właściwym czasie, ale nigdy nie miał być stawiany obok Chrystusa, jakby był Mu równy. Gdy przyszedł Chrystus, należało jasno ukazać, jak słaby i niepełny był ten wcześniejszy system.

Po pierwsze, prawo zawierało jedynie cień przyszłych dóbr, a nie same te dobra. Kto trzymałby się cienia, nawet cienia czegoś dobrego, gdy pojawiła się już rzeczywistość? Błogosławieństwa Chrystusa i Ewangelii są dobrem, i to największym, zarówno same w sobie, jak i dla nas. W czasach Starego Testamentu miały dopiero nadejść i nie zostały w pełni objawione ani doświadczone. Żydzi mieli jedynie ich cienie i zapowiedzi, natomiast my, żyjący w czasach Ewangelii, mamy już samą rzeczywistość.

Po drugie, prawo nie było nawet pełnym obrazem przyszłych dóbr. Obraz to wyraźne i dokładne przedstawienie tego, co ukazuje. Prawo nie sięgało tak daleko. Przypominało raczej niewyraźny zarys, znacznie mniej dokładny niż odbicie człowieka w lustrze. Skoro dawało jedynie zamglony szkic Bożej łaski, nie należy przypisywać mu zbyt wielkiej wartości.

Po trzecie, powtarzane rok w rok ofiary nie mogły doprowadzić do doskonałości tych, którzy do nich przystępowali, czyli w pełni ich oczyścić i obdarzyć pełnym pokojem z Bogiem (List do Hebrajczyków 10:1; List do Hebrajczyków 10:2). Gdyby te ofiary w pełni zaspokajały wymogi sprawiedliwości i rzeczywiście usuwały winę, przestałyby być składane. Nie byłoby potrzeby ciągle ich ponawiać. Tak się jednak nie stało. Gdy kończył się jeden Dzień Pojednania, grzesznik wkrótce popadał na nowo w winę, dlatego w następnym roku potrzebne było kolejne przebłaganie, a także codzienne ofiary. W czasach Ewangelii jest inaczej: dzieło przebłagania zostało dokonane i nie trzeba go powtarzać. Osoba, której przebaczono, pozostaje przebaczona przed Bogiem, choć nadal musi odnawiać skruchę i wiarę, by czerpać pociechę z tego przebaczenia.

Po czwarte, ofiary nakazane przez prawo nie usuwały grzechu i same z siebie nie mogły tego uczynić (List do Hebrajczyków 10:4). Tkwiła w nich wewnętrzna słabość. Nie były tego samego rodzaju co ludzie, którzy grzeszyli. Nie miały też dość wielkiej wartości, by zadośćuczynić za zniewagę wyrządzoną Bożej sprawiedliwości i władzy. Ponieważ nie były ludźmi, nie mogły właściwie zastąpić grzesznych ludzi. A ponieważ nie były równe Temu, który został obrażony, nie mogły w pełni zadośćuczynić za tę zniewagę. Zwierzęta nie mogły też z własnej woli zająć miejsca grzesznika. Ofiarą za grzech musiał być ktoś, kto mógł dobrowolnie zająć jego miejsce. Właśnie tak postąpił Chrystus.

Po piąte, Bóg już wcześniej wyznaczył czas, gdy ofiary nakazane przez prawo przestaną być przyjmowane i użyteczne. Ten czas właśnie nadszedł. Bóg nigdy nie miał w nich upodobania dla nich samych, a teraz je odsunął. Uparte trzymanie się ich oznaczałoby więc sprzeciw wobec Boga i odrzucenie tego, czego teraz dokonuje. Dawid zapowiedział tę zmianę (Księga Psalmów 40:6; Księga Psalmów 40:7), a apostoł mówi, że nadszedł już jej czas. W ten sposób starannie ukazuje niższą pozycję systemu Mojżeszowego, aby Chrystus mógł zająć miejsce ponad nim.