List do Hebrajczyków 10:30 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset wyrasta z przypomnienia, że autor listu i jego pierwsi czytelnicy znają Boga, który sprawiedliwie działa. Słowa „Do Mnie należy pomsta i Ja odpłacę” mówią o czymś, co w człowieku krzywdzonym często pojawia się najpierw: pragnieniu, by winny poniósł konsekwencje, a niesprawiedliwość została wyrównana. Tekst nie odrzuca tej potrzeby. Przenosi ją do Boga, który widzi więcej, niż potrafi ogarnąć ludzkie oko. Drugie zdanie, „Sam Pan będzie sądził swój lud”, dopowiada, że sąd nie zostaje w rękach pojedynczego człowieka ani nie znika w próżni. Osądza Pan, a to oznacza, że osoba cierpiąca nie musi sama ważyć każdej winy i sama wyrównywać rachunków. Może też przy tym przyznać, że bywa to bardzo trudne do wytrzymania. Warto zauważyć, czego ten fragment nie obiecuje. Nie mówi, że niesprawiedliwość zniknie w tym życiu ani że ból szybko ustanie. Wskazuje raczej, gdzie sprawa krzywdy ma zostać złożona, u Sprawiedliwego, który nie myli się w ocenie. W tym tkwi cicha pociecha tekstu, bo sprawiedliwość nie zależy od siły tego, kto cierpi.

List do Hebrajczyków 10:30 przypomina, że Bóg nie jest obojętny wobec zła: „Do Mnie należy pomsta i Ja odpłacę. I znowu: Sam Pan będzie sądził swój lud”. „Pomsta” oznacza tu sąd i odpłatę należące do Boga, nie zachętę, by wierzący szukali odwetu. Człowiek nie widzi całej prawdy ani nie ma władzy, by wymierzyć ostateczną sprawiedliwość. Ważny jest kontekst. Autor ostrzega przed świadomym odrzuceniem prawdy o Chrystusie po jej poznaniu. Przywołane słowa nie są więc ogólną groźbą wobec każdego, kto upada, lecz poważnym ostrzeżeniem przed pogardą dla Syna Bożego i łaski. Następny werset mówi, że straszną rzeczą jest wpaść w ręce Boga żyjącego; dalsze wersety przypominają jednak wspólnocie jej wcześniejszą wytrwałość w cierpieniu. Sąd nie znosi nadziei, lecz pokazuje, że odpowiedź na łaskę ma znaczenie. Szczególnie wymowne jest stwierdzenie, że Pan osądzi „swój lud”. Przynależność do wspólnoty nie czyni zła obojętnym ani nie daje prawa do lekceważenia Chrystusa. Werset łączy powagę odpowiedzialności z granicą ludzkiego odwetu: ostateczna sprawiedliwość należy do Boga.

Autor listu przypomina, że Bóg sam powiedział: „Do Mnie należy pomsta i Ja odpłacę”. Zdanie to nie zachęca do odwetu. Stwierdza, do kogo należy ostatnie słowo. Czytelnicy tego listu znali prześladowania, o których przypomina wcześniejszy fragment, więc to przypomnienie miało dla nich realny ciężar. Praktycznie oznacza to, że krzywdzony człowiek nie musi sam wymierzać sprawiedliwości. Ktoś, kto został oszukany przez wspólnika albo zraniony przez bliską osobę, może przestać ciągle układać w głowie plan zemsty. Nie musi przy tym udawać, że krzywda nic nie kosztowała. Może oddać sprawę Bogu, a sam szukać uczciwej rozmowy albo wyraźnej granicy. Drugie zdanie, o sądzie nad swoim ludem, dodaje obrazu wspólnoty. Fragment nie obiecuje, że każda niesprawiedliwość zostanie naprawiona na ziemi ani że każdy cierpiący zobaczy wyrok za życia. Mówi natomiast, że sąd należy do Boga. Tym samym odpowiedzialność za sprawiedliwość zostaje zdjęta z barków poszkodowanych, a nie z nich samych wymazana. Najmocniejsze w tym wersecie jest zaufanie do sprawiedliwości Boga. Pozwala ono żyć uczciwie wtedy, gdy nikt nie przyznaje racji.

W Liście do Hebrajczyków 10:30 dwa zdania biblijne stają obok siebie: „Do Mnie należy pomsta i Ja odpłacę” oraz „Sam Pan będzie sądził swój lud”. Pierwsze odbiera człowiekowi prawo do samodzielnego wymierzania odwetu. Drugie przypomina, że Boży sąd nie dotyczy wyłącznie tych, których łatwo uznać za obcych czy złych. Obejmuje także lud należący do Boga. W najbliższym kontekście pada surowe ostrzeżenie przed świadomym odrzuceniem prawdy i znieważeniem Syna Bożego. Słowa o sądzie nie są więc ogólnym zapewnieniem, że każdy trud spotka się z natychmiastową sprawiedliwością ani obietnicą bezkarności dla wierzących. Mówią o powadze odpowiedzi na otrzymaną prawdę i łaskę. Zaraz potem autor przypomina wspólnocie o dawnych cierpieniach, znoszonych z wytrwałością i nadzieją na trwały majątek. Ta kolejność nie usuwa surowości ostrzeżenia, lecz nadaje jej wymiar duchowego wezwania do wierności. Sąd należy do Boga, nie do skrzywdzonego człowieka. A przynależność do Boga nie jest tarczą przed odpowiedzialnością; jest więzią, w której Jego lud pozostaje pod Jego sprawiedliwym, przenikliwym spojrzeniem.