List do Hebrajczyków 10:28 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi surowo. Mówi o człowieku, który przekracza Prawo Mojżeszowe, i o karze, która spada na niego bez miłosierdzia, a jej wymiar opiera się na zeznaniu dwóch albo trzech świadków. Słychać w nim powagę sprawy, która nie może być lekceważona. Czytelnik szukający w Piśmie pewności może odczuć tu niepokój, zwłaszcza gdy zastanawia się nad własnym miejscem wobec Boga. Autor w Liście do Hebrajczyków 10:28 nie zatrzymuje się jednak na tej surowości. Ten fragment jest częścią dłuższego wywodu, w którym prawo Mojżesza służy za punkt odniesienia do mówienia o czymś większym, o Synu Bożym i o Przymierzu. Następne słowa rozszerzają tę powagę na tych, którzy gardzą tym, co Bóg dał, a jednocześnie w tym samym rozdziale wspólnota zostaje wezwana do wzajemnej troski i do niepomijania wspólnych zebrań. Najbardziej uderza w tym tekście połączenie dwóch porządków. Jest w nim sprawiedliwość, która nie udaje, że zło nie istnieje, i jest w nim wspólnota, w której ludzie mają się nawzajem podtrzymywać. Werset 28 nie jest więc odosobnionym ostrzeżeniem, lecz elementem obrazu, w którym powaga sądu i troska o współbraci wzajemnie się dopełniają.

List do Hebrajczyków 10:28 przywołuje surową zasadę Prawa Mojżeszowego: za jego przekroczenie groziła śmierć, a wyrok wymagał zeznania dwóch albo trzech świadków. Nie jest to oderwana uwaga o dawnym prawie. W następnym wersecie autor zestawia tę karę z jeszcze poważniejszym odrzuceniem Syna Bożego i znieważeniem Ducha łaski. Werset 28 stanowi więc podstawę porównania: skoro złamanie przymierza zawartego przez Mojżesza miało tak poważne skutki, tym większa jest odpowiedzialność za świadome odrzucenie prawdy o Chrystusie. Kluczowe jest rozróżnienie między opisem sankcji w dawnym przymierzu a głównym ostrzeżeniem Listu do Hebrajczyków. Tekst nie nakazuje chrześcijanom wymierzania kary śmierci za grzech ani nie utożsamia każdego upadku z odrzuceniem Chrystusa. Wersety 26 i 29 mówią o dobrowolnym grzeszeniu po poznaniu prawdy oraz o podeptaniu Syna Bożego. Powaga ostrzeżenia wynika z tego, kim jest Chrystus i czego dotyczy Jego ofiara. Przywołanie dawnego prawa nie osłabia znaczenia łaski; pokazuje, jak poważne jest jej świadome odrzucenie.

Ten werset przypomina o surowości dawnego prawa. Kto przekraczał Prawo Mojżeszowe, mógł ponieść śmierć bez miłosierdzia, ale wyrok nie zapadał na podstawie jednego głosu. Potrzebne było zeznanie dwóch albo trzech świadków. Ta zasada chroniła przed pochopnym osądem i wymagała, by sprawa została potwierdzona przez więcej niż jedną osobę. Autor Listu do Hebrajczyków nie rozwija tego przykładu z ciekawości prawniczej. Używa go jako punktu odniesienia. Skoro dawne prawo traktowało przekroczenie tak poważnie, to tym bardziej poważne jest to, o czym mówi List do Hebrajczyków 10:29, czyli zlekceważenie Syna Bożego i krwi Przymierza. Argument idzie od mniejszego do większego, i właśnie ta kolejność nadaje temu fragmentowi ciężar. Najbliższy kontekst pokazuje jednak drugą stronę tej powagi. Wspólnota ma troszczyć się o siebie nawzajem, zachęcać się do miłości i dobrych uczynków, a jej zebrań nie należy porzucać. Świadomość sądu nie odrywa więc wiernych od siebie. Prowadzi ich raczej do wzajemnej odpowiedzialności.

Werset z Listu do Hebrajczyków przywołuje surową zasadę Prawa Mojżeszowego: człowiek, którego przekroczenie potwierdzili dwaj albo trzej świadkowie, ponosił śmierć bez miłosierdzia. Autor nie zatrzymuje się jednak na opisie dawnego wyroku. Używa go jako miary, by ukazać powagę tego, o czym mówi dalej: podeptania Syna Bożego, znieważenia krwi Przymierza i odrzucenia Ducha łaski. Obraz świadków przypomina, że sąd nie opiera się tu na pogłosce ani na chwilowym wrażeniu. Prawo domagało się potwierdzenia. A jednak ciężar tego fragmentu Listu nie leży w zachęcie do osądzania innych. W otoczeniu wezwania do wzajemnej troski i zgromadzeń pojawia się ostrzeżenie przed świadomym odwróceniem się od prawdy, którą wspólnota poznała. Jest w tych słowach trzeźwość, której nie warto łagodzić: Boża łaska nie czyni obojętnym stosunku do Chrystusa. Zarazem ostrzeżenie nie sprowadza się do groźby ludzkiego potępienia. Przypomina o odpowiedzialności przed Bogiem żyjącym i o tym, jak bezcenna jest wierność przymierzu, którego centrum stanowi Chrystus.