List do Hebrajczyków 10:26 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers należy do najtrudniejszych w Liście do Hebrajczyków, bo brzmi jak zapowiedź, z którą trudno pogodzić się sercem. Autor mówi w pierwszej osobie liczby mnogiej, włączając siebie do wspólnoty: jeśli „dobrowolnie grzeszymy po otrzymaniu pełnego poznania prawdy”, nie ma już dla nas ofiary przebłagalnej za grzechy. Słowo „dobrowolnie” ma tu wagę. Tekst mówi o świadomym odrzuceniu tego, co zostało już poznane. Warto czytać ten wers razem z jego sąsiedztwem. W Liście do Hebrajczyków 10:3 autor zauważa, że dawne ofiary każdego roku przypominają o grzechach, i ten obraz pomaga zrozumieć, jak poważne byłoby odwrócenie się od jedynej ofiary, o której mówi list. W Liście do Hebrajczyków 10:23 autor wzywa do niewzruszonego trzymania się nadziei, ponieważ godny zaufania jest Ten, który dał obietnicę. Ten wers budzi lęk, którego trudno nie zauważyć. Trudno jednak oddzielić to zdanie od reszty listu, bo w tym samym rozdziale autor zaprasza do przystępowania z prawym sercem i z pełną wiarą. Napięcie między ostrzeżeniem a obietnicą pozostaje w tekście obecne, a sens odsłania się przy czytaniu całości.

Najostrzejsze słowa tego wersetu łatwo odczytać tak, jakby każdy świadomy grzech po poznaniu Ewangelii zamykał drogę do przebaczenia. Kontekst wskazuje na coś bardziej określonego: dalsze wersety mówią o podeptaniu Syna Bożego, znieważeniu krwi Przymierza i odrzuceniu Ducha łaski. Chodzi więc o świadome porzucenie Chrystusa i odrzucenie jedynej ofiary, która gładzi grzechy, a nie o każdy upadek, którego człowiek żałuje. List zestawia powtarzane ofiary Prawa, które jedynie przypominały o grzechach, z ofiarą Chrystusa. W tym świetle zdanie „nie ma już dla nas ofiary przebłagalnej za grzechy” nie oznacza, że ofiara Chrystusa jest niewystarczająca. Przeciwnie: nie istnieje inna ofiara, do której można się zwrócić po świadomym odrzuceniu tej jedynej. To ostrzeżenie jest poważne, ale nie należy odrywać go od wezwania kilka wersetów wcześniej: wspólnota ma trzymać się nadziei i zachęcać się do miłości. Autor nie zaciera granicy między niewiernością a buntem; pokazuje, że odrzucenie źródła przebaczenia pozostawia człowieka wobec sądu, nie wobec kolejnej ofiary.

Ten werset nie opisuje chwili słabości. Mówi o sytuacji, w której „dobrowolnie grzeszymy po otrzymaniu pełnego poznania prawdy” (List do Hebrajczyków 10:26). Autor wskazuje kierunek serca, w którym ktoś świadomie odwraca się od tego, co już rozpoznał jako prawdę. Słowo „dobrowolnie” ma tu szczególną wagę. Upadek, z którego człowiek podnosi się z żalem, różni się od trwania w wyborze, który wcześniej został świadomie odrzucony. Werset mówi o sytuacji, w której nie ma już ofiary przebłagalnej za grzechy, a nie o każdej słabości, z jaką zmaga się wierzący. Kontekst to potwierdza. Autor przypomina, że dawne ofiary nie mogły udoskonalić tych, którzy się zbliżali (List do Hebrajczyków 10:1). Zaraz potem wzywa do przystąpienia z prawym sercem i do trwania w nadziei (List do Hebrajczyków 10:22–23) oraz do niepomijania wspólnych zebrań (List do Hebrajczyków 10:25). Ostrzeżenie stoi więc wśród zaproszenia do bliskości. W praktyce wierność zaczyna się często w małych rzeczach: w regularnym spotkaniu z innymi i w gotowości, by trwać blisko wspólnoty. Ostrzeżenie nie odbiera nadziei. Pokazuje raczej, jak wielka i niezastąpiona jest ofiara, na której opiera się przebaczenie.

To zdanie brzmi jak zamknięte drzwi, lecz jego ciężar wynika z kontekstu Listu do Hebrajczyków. Autor mówi o dobrowolnym grzeszeniu po poznaniu prawdy, a dalszy fragment opisuje odrzucenie Syna Bożego, podeptanie Jego ofiary i zniewagę wobec Ducha łaski. Nie chodzi więc o każdy świadomy upadek człowieka, który żałuje i szuka Boga, lecz o uporczywe odwrócenie się od jedynej ofiary, która przynosi przebaczenie. Wcześniej list przypomina, że powtarzane ofiary nie mogły raz na zawsze usunąć grzechu. Chrystusowa ofiara nie jest jedną z wielu dróg, które można odrzucić, zachowując inną nadzieję na pojednanie z Bogiem. Dlatego ostrzeżenie jest tak poważne: odwrócenie się od tej ofiary pozostawia człowieka bez innego źródła przebaczenia. Nie służy jednak temu, by każdą winę uznać za nieodwracalną. W sąsiednich wersetach pojawia się wezwanie do wytrwałej nadziei, wiary i wzajemnej troski. Ostrzeżenie i nadzieja należą tu do tej samej drogi: wierna odpowiedź na Bożą łaskę nie jest lekkomyślna, a Chrystusowa ofiara pozostaje jej centrum.