List do Hebrajczyków 10:18 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zamyka długi wywód o ofiarach, które składano co roku i które, jak zauważa autor, każdego roku przypominały o grzechach (List do Hebrajczyków 10:3). Słowo „przypomnienie” brzmi tu spokojnie, ale kryje w sobie ciężar. Serce, które co roku wraca do tych samych win, dobrze zna to zmęczenie, bo wina wciąż otwiera się od nowa i nie daje spocząć. Werset 18 nie opisuje kolejnych wysiłków, którymi trzeba by zasłużyć na przebaczenie. Mówi o odpuszczeniu jako o czymś, co już jest, i z tego wynika, że kolejna ofiara za grzechy przestaje być potrzebna. Tuż przed nim, w wersecie 17, pada obraz Boga, który nie będzie już więcej wspominać grzechów i nieprawości. Serce zostaje tu prowadzone ku życiu z tym, co zostało domknięte przez jedną ofiarę (List do Hebrajczyków 10:14). Fragment mówi przede wszystkim o podstawie tego, co Bóg uczynił, a nie o tym, jak szybko przychodzi ulga. Pamięć o winie potrafi wracać jak stary cień, także wtedy, gdy rozum zna już prawdę. Werset daje jednak pewność, że przebaczenie nie wymaga ciągłego powtarzania, a wspomnienie może być bolesne, nie będąc jednocześnie wyrokiem.

Werset 18 domyka argument o różnicy między ofiarami składanymi raz po raz a jedną ofiarą, która przynosi odpuszczenie grzechów. Skoro grzechy zostały odpuszczone, nie ma już potrzeby składać kolejnej ofiary za nie. Autor nie przedstawia tu przebaczenia jako czegoś, co trzeba nieustannie zdobywać przez powtarzanie tego samego obrzędu. W bezpośrednim kontekście padają słowa, że Bóg nie będzie już wspominał grzechów i nieprawości, a jeden raz złożona ofiara udoskonaliła na wieki tych, którzy są uświęcani. Zaraz potem list mówi o pewności wejścia do Miejsca Świętego przez krew Jezusa. Odpuszczenie ma więc konkretną podstawę: ofiarę Jezusa, nie ludzką zasługę ani kolejne zadośćuczynienie. Nie oznacza to, że grzech przestaje być ważny ani że życie wiary nie wymaga przemiany. Sąsiednie wersety mówią o prawach Boga zapisanych w sercu i umyśle. Werset 18 rozstrzyga węższą kwestię: dla odpuszczonych grzechów nie potrzeba nowej ofiary. Jego ciężar spoczywa na wystarczalności dzieła Jezusa, a nie na powtarzaniu rytuału, który nie mógł ostatecznie usunąć grzechu.

Ten werset zamyka wywód, który zaczyna się od prostego spostrzeżenia. Ofiary składano co roku, a mimo to nie mogły udoskonalić tych, którzy się zbliżali. Autor listu stawia obok nich jedną ofiarę, która działa na wieki (10:14). Stąd wniosek: tam, gdzie jest odpuszczenie, nie ma już potrzeby ofiary za grzechy. Warto zauważyć, czego ten werset nie mówi. Nie opisuje życia bez walki z grzechem ani nie obiecuje spokojnej drogi. Mówi o końcu systemu, który każdego roku przypominał o grzechach (10:3). Kiedy Bóg zapowiada, że grzechów i nieprawości nie będzie już wspominać (10:17), zmienia się sam fundament relacji z Nim. Odpuszczenie nie jest czymś, co trzeba wypracować kolejnymi obrzędami. Z tej prawdy wyrasta praktyczny ciężar tekstu. Dalej autor mówi o przystępowaniu do Boga z prawym sercem i pełną wiarą (10:22). Pokój z Bogiem nie zależy więc od rytuału, który trzeba powtarzać, by go zdobyć. Wierność polega na życiu w świetle tego, co zostało już dokonane, a nie na nieustannym dokupywaniu zadośćuczynienia.

W Liście do Hebrajczyków 10:18 przebaczenie zostaje nazwane rzeczywistością, która nie wymaga kolejnej ofiary za grzechy. Wcześniej autor przeciwstawia coroczne ofiary jednej ofierze Chrystusa, która przynosi trwały skutek. Nie chodzi o to, że grzech przestaje mieć znaczenie. Chodzi o to, że pojednania z Bogiem nie trzeba wciąż na nowo zdobywać przez powtarzanie ofiary. Werset 17 mówi, że Bóg nie będzie więcej wspominał grzechów i nieprawości. Nie oznacza to, że człowiek traci pamięć o wyrządzonym złu ani że nie potrzebuje przemiany. Ten sam fragment mówi o prawie wpisanym w serce i o ludziach, którzy są uświęcani. Przebaczenie otwiera więc życie, w którym wierność Bogu wyrasta z otrzymanego daru, a nie z lęku, że dar trzeba stale okupywać. Obraz drogi z następnych wersetów pomaga zobaczyć wagę tej obietnicy: przez Jezusa otwiera się dostęp do Miejsca Świętego. Nie jest to przejście wypracowane kolejnymi ofiarami, lecz droga zapoczątkowana raz. W tym tkwi cicha pewność tekstu: przebaczenie nie jest chwilową ulgą, lecz owocem dzieła, którego nie trzeba ponawiać.