List do Hebrajczyków 10:17 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers mówi coś, co łatwo przeoczyć: w Bożej pamięci grzech nie zostaje zapisany jako stale żywe oskarżenie. Wcześniej autor pisze, że dawne ofiary składano co roku i że przypominały one o grzechach, bo same nie dawały trwałego oczyszczenia. Tutaj pojawia się inna perspektywa. Bóg, który w poprzednim wersie zapowiada prawa zapisane w sercach i umyśle, mówi: „A ich grzechów oraz ich nieprawości nie będę już więcej wspominać” (List do Hebrajczyków 10:17). Warto zauważyć, czego ten fragment nie opisuje. Mówi o tym, jak Bóg postępuje wobec grzechu, a nie o tym, że ludzka pamięć wszystko wymaże. Dla kogoś, kto wciąż wraca myślami do dawnych upadków, ta różnica bywa bardzo istotna. Boże wspominanie opiera się na tym, czego Bóg dokonał, a nie na zdolności człowieka do zapominania. Słowa „już więcej” wskazują na zakończenie czegoś, co trwało. W Liście do Hebrajczyków 10:18 czytamy, że tam, gdzie jest odpuszczenie, nie ma już potrzeby ofiary za grzechy. Najgłębszy sens tego fragmentu leży więc w tym, że troska Boga o człowieka nie zatrzymuje się na spisie jego błędów.

Zdanie „A ich grzechów oraz ich nieprawości nie będę już więcej wspominać” nie opisuje utraty pamięci Boga. W kontekście Listu do Hebrajczyków chodzi o zmianę relacji do winy: Bóg nie będzie już przywoływał grzechów jako podstawy do dalszego składania ofiar. Wcześniejsze ofiary, powtarzane co roku, przypominały o grzechach, ale nie mogły ostatecznie oczyścić sumienia. Teraz autor przywołuje obietnicę nowego przymierza, w którym Bóg przebacza, a Jego prawa zapisuje w sercach. Kluczowe rozróżnienie dotyczy pamiętania jako faktu i pamiętania jako oskarżenia. Przebaczenie nie oznacza, że zło przestaje być złem albo że jego skutki znikają z historii. Oznacza, że wina nie pozostaje nieustannie przed Bogiem jako nierozliczony dług wymagający kolejnej ofiary. W sąsiednim wersecie autor wyciąga wniosek: tam, gdzie jest odpuszczenie, nie potrzeba już ofiary za grzechy. Takie odczytanie łączy obietnicę z jedną ofiarą Chrystusa, która — według Listu — ma trwałą skuteczność. Pewność przebaczenia nie opiera się więc na tym, że człowiek potrafi wymazać przeszłość, lecz na wierności Boga wobec zawartego przymierza.

Słowa z Listu do Hebrajczyków 10:17 mają w sobie coś szczególnie ciepłego. Autor przypomina, że dawne ofiary składano co roku i właśnie dlatego przypominały o grzechach (w Liście do Hebrajczyków 10:3). Tamte ofiary nie mogły na stałe uciszyć świadomości grzechu. Tutaj Bóg mówi inaczej: „A ich grzechów oraz ich nieprawości nie będę już więcej wspominać.” Ta obietnica mówi o decyzji Boga. Bóg postanawia nie wracać do winy jak do zapisu w księdze. Odpuszczenie, o którym mowa w wersecie 18, oznacza, że dalsze ofiary za grzech przestają być potrzebne. Dla wierzącego ma to wymiar bardzo praktyczny. Człowiek, który wciąż wraca do dawnej winy, żyje tak, jakby dług nadal wisiał w księdze. Ten werset przypomina, że w Bożym rozliczeniu ta księga nie jest już otwierana. Przymierze, o którym mowa w wersetach 16 i 17, opiera się na obietnicy Boga, a nie na tym, ile człowiek zdoła odpracować. Przebaczenie w tym obrazie wypływa z charakteru Boga, a nie z ludzkich zasług.

„A ich grzechów oraz ich nieprawości nie będę już więcej wspominać” — w tych słowach List do Hebrajczyków ukazuje przebaczenie jako część przymierza, w którym Bóg wpisuje swoje prawa w ludzkie serca i umysły. Nie chodzi o obojętność wobec zła ani o udawanie, że krzywda nie miała miejsca. Chodzi o to, że grzech nie musi już być stale przywoływany jako oskarżenie oddzielające człowieka od Boga. Wcześniej rozdział przeciwstawia powtarzanym ofiarom jedną ofiarę Chrystusa, która przynosi odpuszczenie. Dlatego słowa o niewspominaniu grzechów nie są obietnicą, że każda pamięć o przeszłości zniknie albo że ustaną jej doczesne skutki. Wskazują na zmianę relacji z Bogiem: winy nie trzeba wciąż na nowo składać przed Nim tak, jakby przebaczenie nie zostało udzielone. Można widzieć w tym obraz zamkniętego rejestru oskarżeń. Nie znika prawda o tym, co się stało, lecz ustaje rachunek, który nie dopuszczałby miłosierdzia. Wersety następne mówią o pewności wejścia do Miejsca Świętego przez krew Jezusa. Przebaczenie otwiera więc drogę bliskości z Bogiem. Jego pamięć o człowieku nie zostaje zredukowana do jego win.