List do Hebrajczyków 10:14 – znaczenie i zastosowanie

Słowa te mówią o doskonałości, która dokonała się raz na zawsze. Autor listu stawia ją obok ofiar składanych co roku, o których w Liście do Hebrajczyków 10:3 czytamy, że przypominają o grzechach. Tutaj pojawia się coś innego: jedna ofiara i trwały skutek, bo wyrażenie „na wieki” nie pozostawia miejsca na tymczasowość. Słowo „ofiarą” wskazuje na jedno, konkretne oddanie, a nie na cykl rytuałów. Czasownik „udoskonalił” mówi o dziele już dokonanym, a to, co następuje po nim, czyli „tych, którzy są uświęcani”, opisuje życie wciąż w toku. Dzieło jest więc zamknięte, a przemiana, o której mowa, wciąż się dokonuje. Ta różnica chroni przed pomyleniem tych dwóch rzeczy: człowiek może być zmęczony własnym wzrastaniem i mimo to nie przestaje należeć do dzieła, które jest już wykonane. Dla serca, które wciąż liczy, czy zrobiło dość, to zdanie niesie spokój. W nim mówi się o Chrystusie, dzięki któremu wzrastanie nie musi zaczynać się od zera przy każdym potknięciu. Nie chodzi tu o siłę, którą trzeba zdobyć, lecz o miejsce, w którym można dalej iść, nawet wolniej, niż się chciało, bo to, co zostało dokonane, nie wymaga powtórek.

W Liście do Hebrajczyków autor zestawia dwie rzeczy pozornie sprzeczne: doskonałość otrzymaną na wieki oraz uświęcanie, które nadal trwa. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tu podstawy pojednania z Bogiem i przemiany człowieka. Jedna ofiara Chrystusa dokonała tego, czego nie mogły osiągnąć powtarzane ofiary: nieustannie przypominały o grzechu, lecz nie usuwały go raz na zawsze. Jezus złożył swoją ofiarę raz, a werset 10:12 dodaje, że zasiadł po prawicy Boga. „Udoskonalił na wieki” nie znaczy, że wierzący już nie popełniają błędów ani nie potrzebują wzrostu. Określa trwałość dzieła Chrystusa: dostęp do Boga nie zależy od kolejnych ofiar ani od własnej bezgrzeszności. Jednocześnie wyrażenie „tych, którzy są uświęcani” opisuje ludzi, których życie pozostaje w procesie przemiany. Wersety 16–18 łączą tę nadzieję z Bożym prawem zapisanym w sercu i przebaczeniem grzechów. Nie ma więc sprzeczności między pełnią daru a nieukończoną przemianą. Uświęcenie nie uzupełnia niewystarczającej ofiary; jest życiem tych, których Chrystus nią pojednał z Bogiem.

Autor Listu do Hebrajczyków zestawia ze sobą dwa rodzaje ofiar. Jedne składano co roku i nigdy nie mogły udoskonalić tych, którzy się zbliżali. Druga, jedna, zrobiła to raz na zawsze. W Liście do Hebrajczyków 10:14 czytamy: „Jedną bowiem ofiarą udoskonalił na wieki tych, którzy są uświęcani”. Warto zwrócić uwagę na czasy. Udoskonalenie jest dokonane w przeszłości i obowiązuje na wieki. Uświęcanie natomiast trwa w teraźniejszości, bo ci, o których mowa, są uświęcani. Ta różnica ma znaczenie dla codziennego życia wiary. Można sobie wyobrazić kogoś, kto po każdym upadku zaczyna od nowa, jakby miał znów zdobywać to, co już zostało dane. Tekst mówi jednak co innego. Wzrost w świętości jest realny i potrzebny, ale stoi na dziele, które się dokonało. Dalsze wersety dodają, że tam, gdzie jest odpuszczenie, nie ma już więcej ofiary za grzechy. Ci, którzy są uświęcani, idą naprzód z mocą tego jednego dzieła, a nie z własnych ofiar. Ofiara dokonała tego, czego żadne coroczne ofiary nie zdołały zrobić, a życie wiary rozwija się w zaufaniu do tego dzieła. Tak właśnie czyta się ten fragment.

„Jedną bowiem ofiarą udoskonalił na wieki tych, którzy są uświęcani”. List do Hebrajczyków zestawia tę jedną ofiarę z ofiarami składanymi wciąż na nowo, które nie mogły zgładzić grzechów. Jezus składa siebie raz na zawsze; Jego dzieło nie wymaga powtarzania ani uzupełniania. Słowo „udoskonalił” nie oznacza, że życie wierzących staje się od razu wolne od grzechu czy walki. Wersety obok mówią o tych, „którzy są uświęcani” — o działaniu, które trwa. Jest tu więc tajemnica chrześcijańskiego życia: człowiek wciąż wzrasta, a zarazem może opierać nadzieję na dokonanej ofierze Chrystusa, nie na własnej bezbłędności. Dalszy kontekst wiąże tę obietnicę z przebaczeniem oraz prawem zapisanym w sercu. Nie jest to zapomnienie, które udaje, że zło nigdy się nie wydarzyło, lecz przebaczenie, dzięki któremu grzech nie ma ostatniego słowa. Jak zapis prawa w sercu wskazuje na życie przemieniane od wewnątrz, tak „na wieki” przypomina, że źródłem tej przemiany pozostaje trwałe dzieło Chrystusa. Uświęcenie nie kupuje Jego przychylności; wyrasta z daru, który już został złożony.