List do Hebrajczyków 10:11 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset przywodzi obraz, który wielu z nas zna z własnego doświadczenia: kapłan każdego dnia staje do służby i raz po raz składa te same ofiary, a mimo to, jak czytamy, „w żaden sposób nie mogą zgładzić grzechów”. Słychać w tym zmęczenie powtarzaniem gestu, który nie domyka sprawy. Autor listu pokazuje przez to granice tego, co człowiek może wykonać własnymi rękami, nawet przy najlepszej intencji. Wers 11 otwiera kontrast, a nie zamyka myśl. Dalsze słowa listu mówią o jednej ofierze, złożonej raz na zawsze, po której Chrystus zasiadł po prawicy Boga (List do Hebrajczyków 10:12), i o tym, że przez jedną ofiarę udoskonalił na wieki tych, którzy są uświęcani (List do Hebrajczyków 10:14). Powtarzanie, które wyczerpuje, ustępuje miejsca czemuś, co zostało już dokonane. Dla serca, które wciąż wraca do tych samych trosk i wstydów, ten obraz ma szczególną wagę. Krążenie wokół jednej rany nie musi świadczyć o porażce; często mówi jedynie, że ból nie został jeszcze wypowiedziany do końca. Fragment niesie tu cichą nadzieję: to, co wielokrotnie próbowano naprawić własnym wysiłkiem, zostało już dźwignięte przez Kogoś innego, i z tym ciężarem nie trzeba szamotać się bez końca.

Werset 11 Listu do Hebrajczyków 10 ukazuje rytm kapłańskiej służby: kapłan staje codziennie i wielokrotnie składa te same ofiary. Sednem nie jest brak gorliwości ani bezsens każdej ofiary, lecz jej ograniczenie: nie może zgładzić grzechów. Wcześniejsze wersety wyjaśniają, że powtarzanie ofiar przypominało o grzechu, zamiast raz na zawsze usunąć jego ciężar. Kluczowe rozróżnienie w tym fragmencie dotyczy powtarzanej służby i dokonanej ofiary Chrystusa. List nie zatrzymuje czytelnika na obrazie kapłana; werset 12 przeciwstawia mu Jezusa, który złożył jedną ofiarę za grzechy i zasiadł po prawicy Boga. Powtarzanie sygnalizuje, że dzieło nie zostało doprowadzone do końca. Zasiadanie Jezusa podkreśla natomiast, że Jego ofiara jest dokonana. Nie oznacza to, że starotestamentowa służba była pomyłką. W toku wywodu Listu wskazywała na potrzebę czegoś, czego nie mogła sama zapewnić. Dlatego codzienny rytm kapłana staje się kontrastem, dzięki któremu wyraźniej widać wyjątkowość ofiary Chrystusa: nie kolejne powtórzenie, lecz jednorazowe dzieło o trwałym znaczeniu.

W Liście do Hebrajczyków 10:11 obraz jest bardzo zwyczajny. Czytamy tam: „Wprawdzie każdy kapłan staje codziennie do wykonywania swojej służby, wiele razy składając te same ofiary, które w żaden sposób nie mogą zgładzić grzechów”. Powtarzalność porządkuje życie i pokazuje wierność. Autor Listu jednak zauważa jej granicę. Te ofiary, choć składane z oddaniem, nie mogą zgładzić grzechów. Ten fragment pokazuje, że rytuał może być szczery i regularny, a mimo to nie sięga najgłębszego problemu. Kapłan mógł wykonać swoją służbę wiernie, a jednak musiał wrócić do ołtarza następnego dnia. Ofiary wracały, bo same nie wystarczały do usunięcia winy. Ta prawda ma znaczenie praktyczne, ponieważ łagodzi przekonanie, że wszystko zależy od kolejnej starannie wykonanej czynności. W dalszej części Listu do Hebrajczyków 10:12 i 10:14 mowa o jednej ofierze, po której Chrystus zasiadł po prawicy Boga, i o tym, że przez nią udoskonalił na wieki tych, którzy są uświęcani. Werset 11 nie opisuje więc zmęczenia kapłanów, lecz ograniczenie ich służby. Ten kontrast daje nadzieję, bo wskazuje na ofiarę, której nie trzeba powtarzać.

Werset 11 ukazuje kapłana, który dzień po dniu wraca do tej samej służby i składa te same ofiary. Rytm jest nieustanny, lecz jego powtarzalność nie oznacza, że grzech zostaje usunięty. Jak przypomina wcześniejszy fragment Listu do Hebrajczyków, coroczne ofiary przywoływały pamięć o grzechach, ale nie mogły raz na zawsze oczyścić tych, którzy je składali. W tym obrazie jest trzeźwa prawda o ludzkim wysiłku: można wracać do tych samych gestów, a jednak nie mieć mocy, by samemu przekreślić winę. Autor nie lekceważy służby kapłanów; pokazuje granicę tego, co powtarzane ofiary mogły dokonać. Ich miejsce w opowieści staje się czytelne w świetle Jezusa. Kilka wersetów dalej mowa o Jego jednej ofierze, złożonej raz na zawsze, oraz o tym, że zasiadł po prawicy Boga. Nie trwa w niekończącym się powtarzaniu. Jego dzieło nie wymaga kolejnego uzupełnienia. Dla wiary oznacza to, że nadzieja na przebaczenie nie opiera się na nieskazitelnym powtarzaniu religijnych czynności, lecz na ofierze Chrystusa. Powracająca pamięć o grzechu nie musi być ostatnim słowem; w tym rozdziale zostaje zestawiona z dziełem, które nie musi być ponawiane.