Księga Habakuka 3:18 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset wyrasta z miejsca, w którym prorok nie ukrywa strachu. Wcześniej opisuje, jak serce mu struchlało, a wargi zadrżały, i nie pomniejsza tej trwogi. Dopiero potem wymienia straty: drzewo figowe bez pąków, winnice bez plonu, zawiedzione oliwki, pola bez żywności i owce znikające z owczarni. Słowa „Ja mimo to” stoją tuż po tym opisie i nie zapowiadają, że strata się cofnie. Radość nie czeka więc na to, aż powód do smutku zniknie. Warto zauważyć, na czym prorok ją opiera. Nie na zbiorach ani na poprawie sytuacji, lecz w Panu, czyli w relacji, a nie w okolicznościach. Zwrot „w Bogu, moim Zbawicielu” dodaje osobistego tonu, bo Bóg pozostaje dla Habakuka kimś bliskim, a nie tylko odległym źródłem pomocy. Ta radość nie jest zaprzeczeniem lamentu. Już wcześniej, w Księdze Habakuka 3:2, prorok prosi o litość w zapale gniewu, a w Księdze Habakuka 3:19 wyznaje, że Pan jest jego siłą. Można więc powiedzieć, że radość w tym fragmencie nie zależy od tego, co rośnie na polu, lecz od tego, kim jest Ten, którego prorok nazywa Zbawicielem.

Słowa „Ja mimo to” łączą w sobie rozpoznanie straty i świadomą decyzję wiary. W poprzednim wersecie Habakuk opisuje świat, w którym nie ma plonów ani zwierząt: zagrożone są podstawy codziennego życia. Nie udaje, że brak chleba jest błahy ani że trwoga nie istnieje. Wcześniej wyznaje, że jego serce struchlało i zadrżały mu wargi. Radość z wersetu 18 nie jest więc zaprzeczeniem cierpienia. Jej źródłem nie jest obietnica, że okoliczności szybko się poprawią, lecz sam Bóg: „w Panu” i „w Bogu, moim Zbawicielu”. Habakuk wypowiada te słowa w modlitwie, która pamięta o Bożym działaniu, a zarazem prosi o litość. Zaufanie nie oznacza tu wiedzy o tym, kiedy nadejdzie odmiana losu. Oznacza, że niedostatek nie wyczerpuje całej prawdy o Bogu ani o nadziei. Ten werset nie gwarantuje, że każda strata zostanie szybko naprawiona. Pokazuje raczej, że radość może współistnieć z żałobą i niepewnością, gdy jej oparciem jest Zbawiciel, a nie dostatek.

„Ja mimo to będę się radować w Panu, będę się weselić w Bogu, moim Zbawicielu.” (Księga Habakuka 3:18) Te słowa padają po wyliczeniu strat w Księdze Habakuka 3:17. Figowiec nie wypuszcza pąków, winnice nie dają plonu, pola nie dają żywności, a owce znikają z owczarni. Prorok nie udaje, że to drobiazg. Nazywa każdą stratę po imieniu. Najbardziej uderza słowo „mimo to”. Nie ma w nim obietnicy, że sytuacja szybko się odwróci ani że plony wrócą przed zimą. Radość Habakuka nie zależy od tego, co jeszcze rośnie na polu. Zakorzenia się w Panu, którego prorok nazywa swoim Zbawicielem. Można sobie wyobrazić rolnika, który patrzy na pustą winnicę i wie, że tej jesieni zbiorów nie będzie. Może nadal pracować, modlić się i dziękować za to, co mu zostało, nie udając przy tym, że strata nie boli. Wtedy radość staje się miejscem, z którego da się unieść trudność. Habakuk nie wiedział, jak potoczą się plony. Wiedział jednak, do Kogo należy jego radość.

W Księdze Habakuka 3:18 słowa „Ja mimo to będę się radować w Panu” wyrastają z modlitwy, która nie przemilcza lęku ani braku. Prorok wspomina drżące serce, a zaraz potem wylicza, że drzewa nie przynoszą owocu, pola nie dają żywności, a zagrody pustoszeją. Jego radość nie wynika więc z pomyślnego obrotu spraw. „Mimo to” nie unieważnia straty. Pokazuje, że utrata plonów i bezpieczeństwa nie wyczerpuje całej prawdy o życiu. Habakuk zwraca się ku Bogu jako swojemu Zbawicielowi. To w Nim lokuje nadzieję, choć nie ogłasza, że trudność zaraz minie ani że każdy wierzący uniknie niedostatku. Jest w tym obraz winnicy bez owocu: gałęzie pozostają nagie, a obietnica zbioru nie jest widoczna. A jednak modlitwa nie urywa się na pustych polach. Prorok może nazwać zniszczenie i nadal wyznawać przynależność do Boga. Ta radość jest cicha, lecz nie krucha. Nie zależy wyłącznie od tego, co można zebrać z ziemi. Jej źródłem pozostaje Bóg, którego wierność nie mierzy się wielkością tegorocznego plonu.