Księga Habakuka 3:1 – znaczenie i zastosowanie

Ten rozdział nazwano modlitwą Habakuka. Jest to zarazem chwila medytacji i modlitwa wstawiennicza, zanoszona w intencji ludu Bożego. Prorocy byli ludźmi modlitwy, a Habakuk był jednym z nich. Bóg powiedział o jednym z proroków: „Jest prorokiem i będzie się za Ciebie modlił” (Księga Rodzaju 20:7). Niekiedy prorocy modlili się nawet za tych, których wcześniej surowo upominali.

Ludzie, którzy znają Boże zamysły dotyczące przyszłych wydarzeń, często potrafią modlić się lepiej niż inni. Widzą nadchodzące nieszczęście i gromadzą modlitwy, które będą potrzebne, gdy ono nadejdzie. W ten sposób nadal służą wspólnocie, nawet gdy zakończyła się już ich publiczna posługa słowa. Habakuk przekonał się wcześniej, że Bóg gotów jest odpowiedzieć na jego skargi i prośby, dlatego ponownie przychodzi do Niego. Skoro Bóg już wcześniej nas wysłuchał, powinniśmy postanowić, że będziemy Go wzywać przez całe życie.

Najpierw prorok przyznaje, że usłyszał odpowiedź Boga na swoją wcześniejszą skargę i że głęboko go ona poruszyła. „Panie, usłyszałem Twoją wieść” albo, według innego odczytania, „to, co usłyszałem od Ciebie” — Boże postanowienie zapowiadające ucisk Jego ludu. „Przyjąłem Twoją wieść i wciąż mam ją przed sobą”. Kto chce właściwie mówić do Boga, musi najpierw uważnie słuchać tego, co Bóg do niego mówi, i zachować to w pamięci. Habakuk wcześniej powiedział: „Będę wypatrywał, co On powie” (Księga Habakuka 2:1), a teraz mówi: „Panie, usłyszałem Twoją wieść”. Jeśli zamykamy uszy na słowo Boże, nie powinniśmy oczekiwać, że Bóg wysłucha naszych modlitw (Księga Przysłów 28:9).

„Usłyszałem i zląkłem się”. Wieści pochodzące wprost z nieba często napawały lękiem nawet najlepszych i najodważniejszych ludzi. Mojżesz, Izajasz i Daniel drżeli ze strachu. Także Habakuk się zląkł — nie tylko dlatego, że wieść miała tak wielki autorytet, lecz także z powodu tego, co oznaczała. Usłyszał, jak nisko zostanie upokorzony lud Boży pod przytłaczającą władzą Chaldejczyków, czyli Babilończyków, i jak długo będzie jej podlegał. Obawiał się, że lud utraci ducha, a wspólnota Boża po tak długim pozostawaniu w poniżeniu zostanie całkowicie zburzona i przepadnie.

Dlatego żarliwie prosi, aby ze względu na wybrany lud Boży dni ucisku zostały skrócone albo przynajmniej złagodzone, a lud Boży otrzymał w nich wsparcie i pociechę. Prorokowi wydaje się, że do końca lat, być może siedemdziesięciu lat niewoli, zostało bardzo dużo czasu. Modli się więc: „Panie, działaj dla nas w połowie tych lat, w latach niedoli”. Nawet jeśli lud nie zostanie jeszcze wyzwolony, a jego ciemięzcy nie zostaną pokonani, niech nie będzie opuszczony.

Najpierw prosi, aby Bóg zadziałał ze względu na własne dzieło. „Ożyw swoje dzieło” — mówi, mając na myśli wspólnotę Bożą, dzieło rąk samego Boga, ukształtowane przez Niego i dla Niego. Niech znów ożyje, choć nadal będzie przechodzić przez trudności (Księga Psalmów 138:7–8). Niech lud Boży odzyska choć trochę sił w niewoli (Księga Ezdrasza 9:8; Księga Psalmów 85:6). Niektórzy odczytują te słowa: „Zachowaj swoje dzieło przy życiu”. Nawet jeśli wspólnota zostaje ukarana, niech nie zostanie zniszczona. Nawet jeśli nie ma wolności, niech zachowa życie. Niech ocaleje reszta — zalążek przyszłego pokolenia. Niech na nowo ożyje w nas dzieło Twojej łaski: uświęć ten ucisk i podtrzymuj nas w nim, zanim nadejdzie wyznaczony czas wyzwolenia. Cokolwiek nas spotka, nawet jeśli będziemy przypominać wyschłe kości, Panie, niech Twoje dzieło na nowo ożyje. Nie pozwól, by upadło, cofnęło się i obróciło wniwecz.

Następnie prosi, aby Bóg zadziałał ze względu na własną chwałę. „Daj się poznać pośród lat” — mówi. Bóg jest teraz, jak powiedział Izajasz, „Bogiem, który się ukrywa” (Księga Izajasza 45:15). Niech więc ukaże swoją moc, współczucie, obietnice i troskę w rządzeniu światem, dla bezpieczeństwa i dobra swojej wspólnoty. Nawet jeśli zostaniemy pogrążeni w zapomnieniu, Panie, daj się poznać. Cokolwiek spotka Izraela, niech Bóg Izraela nie zostanie zapomniany przez świat. Ukaż się pośród tych ciemnych lat, zanim ktokolwiek będzie się spodziewał Twojego objawienia. Modlitwa ta została wysłuchana, gdy Bóg później otoczył chwałą trzech młodzieńców w ognistym piecu i upokorzył Nabuchodonozora.

Na koniec Habakuk prosi, aby Bóg zadziałał dla pociechy swojego ludu. „W gniewie wspomnij na miłosierdzie” i daj je poznać. „Okaż nam swoje miłosierdzie, Panie” (Księga Psalmów 85:7). Ludzie dostrzegają w swoich nieszczęściach niezadowolenie Boga, przez co trudniej je znoszą. W gorzkim kielichu jest gniew — i właśnie tego chcą się pozbyć. Wiedzą, że Bóg jest miłosierny, i przychodzą do Niego jako ludzie potrzebujący miłosierdzia. Nawet ci, na których spoczywają oznaki Bożego gniewu, nie powinni tracić nadziei na Jego miłosierdzie. Jedynie do czystego miłosierdzia możemy uciekać się po ratunek i tylko na nie możemy się powołać. Habakuk nie mówi: „Wspomnij na naszą wartość”, lecz: „Panie, wspomnij na własne miłosierdzie”.