Księga Rodzaju 5:6 – znaczenie i zastosowanie

O pięciu patriarchach żyjących przed potopem — Secie, Enoszu, Kenanie, Mahalaleelu i Jeredzie — Duch Święty pozostawił nam tylko tyle, ile uznał za stosowne. Nie wyróżniono żadnego z nich, choć możemy przypuszczać, że w swoich czasach byli ludźmi znaczącymi, mądrymi i pobożnymi. Warto jednak zwrócić uwagę na kilka rzeczy, które łączyły ich wszystkich.

Po pierwsze, ich rodowody zapisano w całości i ze szczegółami. Można by pomyśleć, że dało się to ująć w mniejszej liczbie słów, ale w księgach Boga nie ma słów zbędnych, nawet jeśli zdarzają się one w księgach ludzkich. Dzięki temu zapis jest przejrzysty i zrozumiały nawet dla najprostszego czytelnika. Podano wiek każdego mężczyzny w chwili narodzin syna oraz liczbę lat, które przeżył później, więc wystarczy odrobina rachowania, by ustalić całkowity czas jego życia. Mimo to Duch Święty podaje tę sumę wprost, z myślą o tych, którzy mają niewielkie wykształcenie.

Widać w tym również, jak wielką wartość Bóg przypisuje imionom swojego ludu. Rodowód Kaina został wymieniony krótko (Księga Rodzaju 4:18), natomiast linię świętego potomstwa opisano dokładniej, słowami, a nie samymi liczbami. Czytamy, jak długo żyli ci, którzy żyli w bojaźni Bożej, oraz kiedy umierali ci, którzy cieszyli się Jego przychylnością. W przypadku innych nie przywiązuje się do tego takiej wagi. „Pamięć o sprawiedliwym jest błogosławieństwem, a imię bezbożnego zgnije” (Księga Przysłów 10:7).

Długość ich życia podaje się w dniach (Księga Rodzaju 5:8). Przypomina nam to, jak krótkie jest ludzkie życie, nawet jeśli trwa bardzo długo, i jak szybko upływa nasz czas na ziemi. Skoro oni liczyli swoje życie w dniach, nam tym bardziej wypada liczyć je w godzinach, a przynajmniej często modlić się słowami: „Naucz nas liczyć dni nasze” (Księga Psalmów 90:12).

O każdym z nich, z wyjątkiem Henocha, czytamy: „i umarł”. Już z podanej liczby lat wynika, że ich życie dobiegło końca, gdy lata te upłynęły. Powtórzono jednak te słowa, aby pokazać, że śmierć spotyka wszystkich bez wyjątku. Dobrze jest uważnie przyglądać się śmierci innych i wyciągać z niej naukę. Jeden był silny i zdrowy, a jednak umarł. Drugi był bogaty i możny, a jednak umarł. Kolejny był mądry i rozważny, a jednak umarł. Jeszcze inny był bardzo dobrym człowiekiem, być może nawet niezwykle pożytecznym, a jednak umarł.

Szczególnie zwraca uwagę to, że wszyscy żyli bardzo długo. Żaden z nich nie umarł, zanim nie upłynęło niemal osiemset lat, a niektórzy żyli znacznie dłużej. To bardzo długi czas dla nieśmiertelnej duszy żyjącej w słabym ciele z prochu. Obecne życie z pewnością nie było dla nich tak wielkim ciężarem, jak często bywa dla nas, bo w przeciwnym razie mieliby go dość. Życie przyszłe nie zostało też wtedy objawione tak jasno, jak teraz, w czasach Ewangelii, bo w przeciwnym razie chętniej opuszczaliby ten świat. Długie życie było błogosławieństwem dla patriarchów i pozwalało im być błogosławieństwem dla innych.

Można wskazać kilka przyrodniczych przyczyn ich długiego życia w pierwszych epokach świata. Ziemia prawdopodobnie była wtedy żyźniejsza, jej plony bardziej pożywne, powietrze zdrowsze, a wpływ ciał niebieskich korzystniejszy niż po potopie. Chociaż człowiek został wygnany z raju, sama ziemia była wówczas niczym raj w porównaniu z jej obecnym, dzikim stanem. Niektórzy sądzą, że długiemu życiu sprzyjała ich rozległa wiedza o stworzeniach i sposobach wykorzystywania ich w żywieniu oraz leczeniu, a także wstrzemięźliwość i panowanie nad sobą. Nie znajdujemy jednak dowodów na to, by ludzie pozbawieni umiaru, których było wielu (Ewangelia Łukasza 17:27), żyli krócej niż ludzie zwykle żyją dzisiaj.

Głównej przyczyny należy jednak szukać w mocy i trosce Boga. Przedłużył ich życie, by szybciej napełnić ziemię ludźmi oraz zachować pełniejszą znajomość Boga i religii. Nie było wtedy spisanego Słowa, a wiedzę przekazywano ustnie, z pamięci jednego człowieka drugiemu. Wszyscy wymienieni tu patriarchowie, z wyjątkiem Noego, urodzili się przed śmiercią Adama. Mogli więc otrzymać od Adama pełną i wiarygodną opowieść o stworzeniu, raju, upadku, obietnicy oraz Bożych nakazach dotyczących oddawania Mu czci i pobożnego życia. Gdy pojawiał się jakiś błąd, mogli zwrócić się do Adama, póki żył, jak do wyroczni, i go sprostować. Po jego śmierci mogli udać się do Metuszelacha i innych, którzy go znali. W ten sposób Wszechmogący Bóg troskliwie zachował w swoim Kościele znajomość swojej woli oraz czystość oddawanej Mu czci.