Księga Rodzaju 5:2 – znaczenie i zastosowanie

W Księdze Rodzaju 5:2 czytamy, że Bóg stworzył mężczyznę i kobietę, pobłogosławił ich i dał im nazwę „ludzie”, wtedy gdy ich stworzył. Zdanie jest krótkie, a niesie coś bardzo delikatnego. Imię pojawia się razem z błogosławieństwem i samym stworzeniem, zanim rodowód zacznie opowiadać o kolejnych pokoleniach, ich latach i odejściach. Imię nie zostaje tu nadane po jakimś wydarzeniu, po próbie czy po zasłudze. Zostaje wypowiedziane w chwili początku. Człowiek otrzymuje swoją nazwę, zanim cokolwiek przeżyje, zanim pojawią się radości i straty. Poprzedni werset mówi, że człowiek został stworzony na podobieństwo Boga, więc ta tożsamość łączy się z relacją z Tym, który go powołał, a nie z tym, jak potoczy się czyjaś historia. Fragment mówi też coś o wspólnocie. Mężczyzna i kobieta zostają nazwani wspólnie, jednym słowem, co wskazuje na to, że od początku należą do jednej rodziny ludzkiej. Kiedy Księga Rodzaju 5:5 opowie wprost o śmierci, nazwa „ludzie” nadal stoi w tekście jako ślad tego, że pierwsze wyznaczenie nie zostało odwołane przez to, co przyszło później.

Księga Rodzaju 5:2 przypomina o stworzeniu człowieka, zanim rozpocznie się wyliczanie kolejnych pokoleń. Werset łączy trzy stwierdzenia: Bóg stworzył mężczyznę i kobietę, pobłogosławił ich i nazwał „ludźmi”. Błogosławieństwo nie jest tu przypisane tylko jednej osobie ani jednej płci. Wspólna nazwa obejmuje oboje: tekst przedstawia ich jako różniących się od siebie, a zarazem należących do tej samej ludzkiej wspólnoty. To ważne w kontekście rodowodu. Werset 1 mówi o człowieku stworzonym na podobieństwo Boga, a werset 3 opisuje Seta jako podobnego do Adama, „jako jego obraz”. Zestawienie nie utożsamia tych obrazów, lecz wiąże opowieść o początku z przekazywaniem życia w kolejnych pokoleniach. Ludzie mają swoje pochodzenie i historię, ale ich wspólna nazwa przypomina o godności, która nie zależy od miejsca w rodowodzie. Dalsza część rozdziału powraca do formuły „I umarł”. Nie usuwa ona faktu Bożego błogosławieństwa, lecz nadaje mu powagę: błogosławieństwo Boga jest związane z życiem ludzi, które rozwija się przez pokolenia, choć pozostaje śmiertelne.

Ten werset mówi, że Bóg „stworzył mężczyznę i kobietę, pobłogosławił ich i dał im nazwę „ludzie”, wtedy gdy ich stworzył”. Oboje otrzymali to samo imię i to samo błogosławieństwo. Księga Rodzaju 5:1 mówi, że człowiek został stworzony na podobieństwo Boga, a werset 5:2 wymienia wśród stworzonych zarówno mężczyznę, jak i kobietę. Z tego wynika praktyczna lekcja. Wartość człowieka nie rośnie wraz z pozycją w pracy i nie maleje w chwilach słabości. Matka, która od rana prowadzi dom, i ojciec, który wraca z późnej zmiany, mają tę samą godność, bo nosi ją każdy człowiek. Wzajemny szacunek w małżeństwie, w rodzinie i w zespole ma wtedy mocny fundament. Nikt nie musi zasługiwać na to, by być traktowanym jak człowiek. Werset nie opisuje małżeństwa ani podziału obowiązków. Mówi o pochodzeniu i błogosławieństwie, i na tym się opiera. Błogosławieństwo zostało wypowiedziane wobec obojga już przy stworzeniu, zanim ktokolwiek cokolwiek osiągnął. Dlatego codzienne rozstrzygnięcia można oprzeć na spokojniejszej podstawie: na tym, co Bóg ustanowił od początku.

Księga Rodzaju 5:2 skupia w jednym zdaniu początek ludzkiej historii: Bóg stworzył mężczyznę i kobietę, pobłogosławił ich i nazwał „ludźmi”. Wspólna nazwa obejmuje oboje. Nie opisuje ich jako dwóch odrębnych początków, lecz jako część jednej ludzkiej rodziny, powołanej do życia pod Bożym błogosławieństwem. Słowo „błogosławił” pojawia się tu obok stworzenia i nazwania. Życie człowieka od początku jest przyjęte przez Boga jako dar, zanim w opowieści pojawią się kolejne pokolenia. Wcześniejszy werset mówi o podobieństwie do Boga; w tym świetle ludzkie życie nosi godność, której nie nadaje osiągnięcie ani pozycja. Rodowód, który następuje, przywołuje imiona, potomstwo i długość życia, a w końcu powtarza słowa „i umarł”. Początkowe błogosławieństwo nie usuwa więc śmiertelności z ludzkiego losu. Pozostaje jednak u początku tej opowieści: przed wyliczeniem lat i strat. Wspólne imię przypomina, że każdy kolejny człowiek należy do historii, której źródłem jest Bóg. Nawet wśród kruchych pokoleń człowiek nie jest dla Boga bezimienny.