Księga Rodzaju 46:5 – znaczenie i zastosowanie

Stary Jakub wyrusza stąd w drogę. Nie miał wielu powodów, by sądzić, że kiedykolwiek opuści Kanaan. Prawdopodobnie myślał, że umrze w domu, a jego potomkowie obejmą wreszcie w posiadanie ziemię obiecaną. Opatrzność Boża pokierowała jednak sprawami inaczej. Ludzie, którzy sądzą, że mają już zapewnione stałe miejsce, mogą wkrótce zostać z niego wyrwani. Nawet osoby starsze, myślące już tylko o śmierci i grobie, jak często bywało u Jakuba (Księga Rodzaju 37:35; Księga Rodzaju 42:38), czasem dożywają wielkich zmian w rodzinie. Mądrze jest być gotowym nie tylko na śmierć, lecz także na wszystko, co może się wydarzyć wcześniej.

Zwróćmy uwagę, jak przewieziono Jakuba. Nie podróżował rydwanem, choć rydwany były wtedy w użyciu, lecz wozem (Księga Rodzaju 46:5). Jakub był znany jako człowiek prosty, któremu nie zależało na przepychu ani okazałości. Jego syn jeździł rydwanem (Księga Rodzaju 41:43), ale jemu wystarczył wóz.

Zwróćmy też uwagę, co zabrał ze sobą. Wziął swój dobytek, bydło i majątek (Księga Rodzaju 46:6), żeby nie być całkowicie zdanym na faraona w kwestii utrzymania i żeby nikt nie mógł później powiedzieć, że przybyli do Egiptu jako żebracy. Zabrał także swoją rodzinę, wszystkich potomków (Księga Rodzaju 46:7). Prawdopodobnie mieszkali razem z ojcem w jednym gospodarstwie, więc gdy on wyruszył, wyruszyli wszyscy. Mogli być tym bardziej skłonni do wyjazdu, że choć słyszeli, iż Kanaan został im obiecany, wciąż nie posiadali tam żadnej ziemi.

W tym miejscu otrzymujemy pełny wykaz rodziny Jakuba, w tym jego wnuków, z których większość została później wymieniona jako naczelnicy plemion Izraela. Zobacz Księgę Liczb 26:5 i następne wersety. Biskup Patrick zauważa, że Issachar nazwał swojego pierwszego syna Tolą, co znaczy „robak”. Prawdopodobnie nadał mu to imię, ponieważ dziecko urodziło się bardzo małe i słabe, niczym robak, i nie wydawało się, by miało przeżyć. A jednak od niego wywodziła się bardzo liczna rodzina (Pierwsza Księga Kronik 7:2). Życie i śmierć nie podążają za ludzkimi przewidywaniami.

Liczba osób, które udały się do Egiptu, wynosiła sześćdziesiąt sześć (Księga Rodzaju 46:26). Gdy doliczymy Józefa i jego dwóch synów, którzy już tam byli, oraz samego Jakuba, głowę rodziny, otrzymamy siedemdziesiąt (Księga Rodzaju 46:27). Septuaginta podaje liczbę siedemdziesięciu pięciu i za tym odczytaniem podąża Szczepan (Dzieje Apostolskie 7:14). Wyjaśnienie tej różnicy pozostawiamy uczonym. Warto jednak zauważyć dwie rzeczy.

Po pierwsze, osoby stojące na czele rodzin powinny troszczyć się o wszystkich domowników i zapewniać im zarówno środki do życia, jak i duchową opiekę. Kiedy Jakub przenosił się do krainy obfitości, nie chciał zostawiać żadnego ze swoich dzieci, by zmagało się z trudnościami w suchej ziemi. Po drugie, obietnice Boga zawsze się spełniają, choć często potrzeba na to czasu. Od chwili, gdy Bóg obiecał Abrahamowi, że uczyni z niego wielki naród, minęło już 215 lat (Księga Rodzaju 12:2). Tymczasem ród, przez który miała się wypełnić ta obietnica, liczył zaledwie siedemdziesiąt osób. Tę dokładną liczbę odnotowano, aby wyraźniej ukazała się moc Boga, gdy później rozmnożył ich w Egipcie, tworząc wielki naród. Gdy Bóg tak postanowi, nawet mała rodzina może stać się tysiącem (Księga Izajasza 60:22).