Księga Rodzaju 39:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak Józef zostaje kupiony w Egipcie (Księga Rodzaju 39:1). Ten, kto za niego zapłacił, zrobił dobry interes: Józef był wart znacznie więcej, niż wynosiła jego cena. Żydzi mają powiedzenie, że gdyby świat znał wartość dobrych ludzi, otoczyłby ich perłami. Józef został sprzedany urzędnikowi faraona, dzięki czemu mógł zetknąć się z władcami i sprawami państwowymi. To przygotowywało go do wysokiej pozycji, którą Bóg dla niego zaplanował.

Warto tu zauważyć dwie rzeczy. Po pierwsze, gdy Bóg ma wobec kogoś określony plan, z pewnością odpowiednio tę osobę wyposaży. Po drugie, powinniśmy dostrzegać działanie Boga także w tym, gdzie trafiają ubodzy słudzy, gdzie mieszkają i pracują. Bóg może posługiwać się takimi zwyczajnymi wydarzeniami, by doprowadzić do czegoś wielkiego i ważnego.

Józef był błogosławiony, i to obficie, nawet w domu, w którym służył jako niewolnik. Bóg sprawiał, że wszystko mu się udawało (Księga Rodzaju 39:2–3). Być może gospodarstwo Potyfara podupadało, zanim przybył Józef, ale po jego przyjściu sytuacja szybko i wyraźnie się poprawiła. Nawet jeśli Józef zaczynał od najskromniejszych zadań, jego umiejętności i pracowitość dawały o sobie znać. W miarę jak awansował, coraz wyraźniej towarzyszyła mu szczególna przychylność Boga.

Przypomina nam to o trzech sprawach. Ludzie mądrzy i bogobojni zachowują to, co najważniejsze, nawet jeśli tracą wszystko inne. Bracia odebrali Józefowi jego ozdobną szatę, ale nie mogli pozbawić go prawości ani rozsądku. Inni mogą odłączyć nas od przyjaciół, lecz nie mogą oddzielić nas od łaskawej obecności Boga. Józef był daleko od rodziny, ale Bóg był z nim i to przynosiło mu pociechę.

To obecność Boga sprawia, że nasza praca przynosi dobre owoce. Jeśli chcemy zaznać pomyślności, powinniśmy szukać przyjaźni Boga. A gdy nam się wiedzie, powinniśmy oddawać Bogu zasługę.

Pan Józefa stopniowo powierzał mu coraz większą odpowiedzialność, aż w końcu oddał pod jego pieczę całe gospodarstwo (Księga Rodzaju 39:4). Pracowitość i uczciwość to najpewniejsza droga do awansu. Kto jest mądry, wierny i pilny, może pewnego dnia stanąć przed królami, zamiast zawsze służyć zwykłym ludziom. Warto, by osoby sprawujące władzę dostrzegały i wykorzystywały zdolności tych, nad którymi, jak się wydaje, spoczywa przychylność Boga (Księga Psalmów 101:6).

Potyfar, urzędnik faraona, wiedział, co robi, powierzając Józefowi wszystko. Dostrzegł, że Józef lepiej niż on sam potrafi zadbać o pomyślność gospodarstwa. Jezus uczy tej samej zasady w odniesieniu do swoich sług: temu, kto jest wierny w małych sprawach, zostanie powierzone więcej (Ewangelia Mateusza 25:21). Dla pana wielką ulgą jest mieć sługę, któremu może zaufać. Potyfar ufał Józefowi tak bardzo, że nie troszczył się o nic poza jedzeniem, które spożywał (Księga Rodzaju 39:6). Józef dźwigał troskę i odpowiedzialność za całe gospodarstwo, a jego pan korzystał z jego owoców. Żaden pan nie powinien oczekiwać takiego zaufania, jeśli nie ma sługi, który we wszystkim przypominałby Józefa.

Bóg błogosławił także dom Potyfara ze względu na Józefa (Księga Rodzaju 39:5). Potyfar był Egipcjaninem i nie znał prawdziwego Boga, a jednak Bóg błogosławił jego domowników ze względu na Józefa. Potyfar prawdopodobnie sam przekonał się o tym z doświadczenia, podobnie jak Laban w przypadku Jakuba (Księga Rodzaju 30:27). Dobrzy ludzie są błogosławieństwem wszędzie tam, gdzie mieszkają, nawet jeśli są sługami i nie darzy się ich wielkim szacunkiem. W pewnym sensie pomyślność niegodziwych często przychodzi ze względu na ludzi pobożnych. W tym przypadku niegodziwa rodzina została pobłogosławiona, ponieważ mieszkał w niej jeden dobry sługa.