Księga Rodzaju 39:7 – znaczenie i zastosowanie

Żona pana Józefa daje haniebny przykład bezczelnej, bezwstydnej żądzy. Okryła hańbą własną płeć, całkowicie porzuciła wszelką cnotę i poczucie honoru, a jej postępowanie budzi słuszny gniew. Na pewien sposób łaską było to, że była Egipcjanką. Gdyby podobne szaleństwo pojawiło się w Izraelu, przyniosłoby hańbę ludowi Bożemu.

Jej grzech zaczął się od spojrzenia. Zwróciła uwagę na Józefa, który był przystojny i dobrze zbudowany (Księga Rodzaju 39:6–7). Uroda kobiety lub mężczyzny może stać się niebezpieczną pułapką zarówno dla tej osoby, jak i dla innych. Dlatego nie powinna prowadzić do pychy, a wobec pokus, które się z nią wiążą, trzeba zachować czujność. Powinniśmy zawrzeć przymierze z własnymi oczami (Księga Hioba 31:1), aby spojrzenie nie zatruwało serca. Żona pana Józefa miała męża, którego obecność powinna powstrzymać ją przed spoglądaniem na innych (Księga Rodzaju 20:16).

Nie odczuwała też wstydu z powodu grzechu. Z bezwstydną śmiałością powiedziała Józefowi, żeby się z nią położył. Swoim bezwstydnym spojrzeniem i nieczystymi pragnieniami już wcześniej dopuściła się z nim cudzołóstwa w sercu. Gdy zły duch bierze duszę we władanie, człowiek odrzuca skromność, a więzy wstydu pękają. Żądza, gdy przejmuje kontrolę, nie zatrzymuje się przed niczym i niczego się nie wstydzi. Przyzwoitość, dobre imię i sumienie zostają złożone w ofierze fałszywemu bóstwu, Baalowi-Peorowi.

Była też nieustępliwa i natarczywa w kuszeniu. Nawet gdy Józef odrzucił jej propozycję, podając najmocniejsze powody, wciąż ponawiała niegodziwą prośbę. Dzień po dniu do niego mówiła (Księga Rodzaju 39:10). Pokazuje to, jak bardzo jej serce skłaniało się ku złu. Dla Józefa była to również ciężka próba. Z pewnością działał tu szatan. Kiedy nie zdołał pokonać Józefa przez cierpienie i trudne traktowanie przez ludzi, bo ten pozostał wierny swoim zasadom, zaatakował go za pomocą przyjemnych i pozornie łagodnych pokus. One doprowadziły do upadku więcej osób niż jawne przeciwności.

Józef, dzięki łasce Bożej, daje wspaniały przykład panowania nad sobą i czystego życia. Oparł się tej pokusie i ją pokonał, a jego ucieczka była, jak sądzę, równie wielkim przejawem Bożej mocy jak ocalenie trzech młodzieńców z ognistego pieca.

Pokusa była wyjątkowo silna. Trudno wyobrazić sobie gwałtowniejszy atak na czystość niż ten opisany w tej historii. Chodziło o grzech nieczystości seksualnej. Biorąc pod uwagę młody wiek Józefa, jego urodę, stan wolny i obfite jedzenie, które otrzymywał w domu dostojnika, była to pokusa, której łatwo mógł ulec. Kusiła go żona jego pana, kobieta wysoko postawiona, której poleceniom miał być posłuszny i której przychylność mogła pomóc mu w karierze. Dzięki niej mógł zdobyć najwyższe zaszczyty na dworze. Gdyby jednak ją odrzucił i uczynił sobie w niej wroga, groziło mu wielkie niebezpieczeństwo. Sprzyjała temu również sposobność. Żona jego pana była w domu, Józef przebywał tam w sprawach służbowych, a nikogo innego z domowników nie było na miejscu (Księga Rodzaju 39:11). Wydawało się mało prawdopodobne, że ktokolwiek się o tym dowie, a gdyby sprawa wyszła na jaw, mogłaby go osłonić. Do tego dochodziła nieustanna presja, aż w końcu kobieta chwyciła go za ubranie.

Opór Józefa był odważny, a jego zwycięstwo naprawdę godne szacunku. Wszechmocna łaska Boga uzdolniła go do odparcia ataku wroga. Najpierw bronił się, kierując się rozsądnymi argumentami. Gdy człowiek słucha słusznego rozumowania, z pewnością zwyciężają zasady wiary. Józef przypomniał sobie o powinnościach wobec Boga i swojego pana (Księga Rodzaju 39:8–9). Nie chciał skrzywdzić pana ani tak głęboko ugodzić w jego honor. Pamiętał, jak dobry był dla niego jego pan, jak wielkim zaufaniem go obdarzył i jak często mu pomagał. Nie chciał więc odpłacić mu taką niewdzięcznością.

Honor, sprawiedliwość i wdzięczność zobowiązują nas, by nie krzywdzić osób, które nam ufają, nawet jeśli można by to zrobić potajemnie. Józef mówi też, że w tym domu nikt nie jest od niego ważniejszy (Księga Rodzaju 39:9). Osoby zajmujące wysokie stanowiska nie powinny popadać w pychę. Powinny raczej traktować swoją pozycję jako powód, by nie grzeszyć. „Czy powierzono mi tak wiele? Tym bardziej nie zrobię nic złego. Nie godzi mi się służyć haniebnemu pragnieniu”.

Przede wszystkim Józef nie chciał obrazić Boga. To był jego najmocniejszy argument. Nie pytał jedynie: „Jak mam to zrobić?” ani: „Jak śmiem to zrobić?”. Pytał: „Jak mógłbym to zrobić?”. Możemy czynić tylko to, co jest dozwolone. Mądrze jest odgrodzić się od grzechu najmocniejszą możliwą barierą, nawet uznając go za coś niemożliwego. Ten, kto narodził się z Boga, nie może trwać w grzechu (Pierwszy List Jana 3:9). W rozumowaniu Józefa pojawiają się trzy myśli. Po pierwsze, zastanawia się, kim jest: „ja”. Inni mogą pozwalać sobie na takie rzeczy, ale on nie. Jest Izraelitą związanym przymierzem z Bogiem, wyznaje wiarę i należy do Niego, dlatego coś takiego jest dla niego niemal niemożliwe. Po drugie, myśli o tym, czym jest ten grzech: „wielkim złem”. Inni mogliby uznać go za drobiazg albo młodzieńczy błąd, ale Józef widzi go takim, jaki jest. Powinniśmy nazywać grzech po imieniu, widzieć go w prawdziwym świetle i nie próbować go pomniejszać. Szczególnie grzech seksualny trzeba uznawać za wielkie zło, poważne przewinienie, które występuje przeciwko duszy. Po trzecie, Józef zastanawia się, przeciwko komu skierowany jest ten grzech: przeciwko Bogu. Byłby to grzech nie tylko przeciwko jego panu, jego żonie, jemu samemu oraz jego własnemu ciału i duszy, ale także przeciwko Bogu. Lud Boży odczuwa to szczególnie mocno, bo grzech sprzeciwia się Bożej naturze i władzy, Jego miłości oraz dobremu zamiarowi. Ci, którzy kochają Boga, właśnie dlatego nienawidzą grzechu.

Józef zwyciężył również dzięki wytrwałemu postanowieniu. Z pomocą łaski Bożej oparł się pokusie, trzymając się z dala od tej, która go kusiła. Nie chciał nawet jej słuchać ani przebywać z nią sam na sam (Księga Rodzaju 39:10). Ci, którzy chcą pozostać bezpieczni, powinni trzymać się z dala od niebezpieczeństwa. Muszą unikać zła i nawet nie zbliżać się do niego. Kiedy zaś kobieta chwyciła go za ubranie, zostawił je w jej rękach (Księga Rodzaju 39:12). Nie zatrzymał się, by dyskutować z pokusą, lecz uciekł przed nią z największą odrazą. Porzucił szatę, jak ktoś uciekający, by ratować życie. Lepiej stracić dobrą szatę niż dobre sumienie.