Księga Rodzaju 37:23 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak bracia realizują swój plan przeciwko Józefowi. Zdjęli z niego szatę, a każdy z nich próbował ją pochwycić. Była znakiem szczególnej przychylności ojca (Księga Rodzaju 37:23). Sądzili, że odbierają Józefowi godność i strącają go z miejsca, które, jak im się wydawało, sobie przypisywał. Naśmiewali się z niego, przynosili wstyd ojcu i bawili się, rzucając mu obelgi. Podobnie nasz Pan, Jezus, został odarty z tuniki, a Jego cierpiący lud często najpierw tracił prawa i godność, a potem był traktowany jak bezwartościowy.

Następnie bracia chcieli skazać Józefa na śmierć głodową: wrzucili go do suchego dołu, gdzie miał umrzeć z głodu i zimna. Na tym polegało całe ich okrutne miłosierdzie (Księga Rodzaju 37:24). Gdy rządzi zazdrość, znika litość i zapomina się o zwykłej ludzkiej życzliwości (Księga Przysłów 27:4). Złość jest pełna śmiercionośnej trucizny, toteż im okrutniejszy czyn, tym większą przyjemność może czerpać z niego złe serce. Józef w wielkiej udręce błagał o życie (Księga Rodzaju 42:21). Odwoływał się do wszystkiego, co mogło ich poruszyć, prosząc, by poprzestali na zabraniu mu szaty i oszczędzili mu życia. Powoływał się na swoją niewinność, więzy braterstwa, uczucia i posłuszeństwo. Płakał i błagał, lecz nic to nie dało. Tylko Ruben, jeden ze starszych braci Józefa, poczuł litość i odezwał się w jego obronie (Księga Rodzaju 42:22). Nie zdołał jednak uchronić Józefa przed strasznym dołem, w którym bracia zamierzali zostawić go na powolną śmierć i pogrzebać żywcem. Czy to właśnie przed tym bratem mieli wszyscy pokłonić się w przyszłości? Boże zamysły często zdają się rozmijać z tym, co dzieje się pod Jego opatrznością, choć to właśnie te wydarzenia służą Jego zamysłom i z oddali prowadzą je naprzód.

Bracia zatwardzili też serca, gdy Józef znalazł się w nieszczęściu, i jego cierpienie nie wzbudziło w nich współczucia. Kiedy słabł w dole i wołał do nich o litość, usiedli do posiłku (Księga Rodzaju 37:25). Nie mieli wyrzutów sumienia z powodu tego, co zrobili, a gdyby je mieli, popsułyby im posiłek. Sumienie mocno obciążone grzechem często na jakiś czas drętwieje i zdaje się tracić zarówno wrażliwość, jak i głos. Zuchwali grzesznicy zwykle czują się bezpieczni. Bracia Józefa mieli jednak znacznie później przebudzić się z poczuciem winy (Księga Rodzaju 42:21). Cieszyli się również, że uwolnili się od lęku, iż Józef będzie nad nimi panował. Wyobrażali sobie, że odwrócili sytuację na swoją korzyść. Cieszyli się jego nieszczęściem, podobnie jak prześladowcy dwóch świadków, którzy radowali się z ich cierpienia (Apokalipsa św. Jana 11:10). Ci, którzy sprzeciwiają się Bożym zamysłom, mogą zajść tak daleko, że uznają się za zwycięzców, choć bardzo się mylą.

Potem sprzedali Józefa. Właśnie wtedy przejeżdżała karawana kupców i tak pokierowała tym opatrzność Boża. Juda, jeden z braci Józefa, zaproponował, by go im sprzedać i odesłać daleko, do Egiptu, gdzie pewnie zniknie i już nikt o nim nie usłyszy. Juda przedstawiał ten pomysł jako miłosierniejszy niż zabicie Józefa. W istocie twierdził, że sprzedaż przyniesie im większy zysk i mniejszą winę (Księga Rodzaju 37:26). Gdy kusi nas grzech, warto pamiętać, jak pusty i nieopłacalny jest. Nie można dzięki niemu niczego naprawdę zyskać.

Bracia zgodzili się, bo sądzili, że jeśli Józef zostanie sprzedany jako niewolnik, nigdy nie będzie ich panem. Myśleli, że wysłany do Egiptu nie będzie już nad nimi panował. Tymczasem wszystko zmierzało właśnie do takiego końca. Gniew człowieka przyniesie chwałę Bogu, a resztę tego gniewu Bóg powściągnie (Księga Psalmów 76:10). Bracia Józefa zostali w niezwykły sposób powstrzymani przed zabiciem go, a nawet sprzedaż Józefa stała się sposobem oddania czci Bogu. Józef został sprzedany za sprawą planu Judy za dwadzieścia srebrników. Podobnie nasz Pan, Jezus, został sprzedany za trzydzieści srebrników przez człowieka o tym samym imieniu — Judasza.

Ruben, najstarszy brat Józefa, najwyraźniej oddalił się, gdy doszło do sprzedaży. Zdaje się, że zamierzał wrócić inną drogą, wyciągnąć Józefa z dołu i bezpiecznie odprowadzić go do ojca. Był to dobry plan, lecz gdyby się powiódł, co stałoby się z Bożym zamiarem, by wywyższyć Józefa w Egipcie? Człowiek ma wiele zamysłów w sercu. Wiele jest też planów wrogów ludu Bożego, którzy chcą go zniszczyć, oraz jego przyjaciół, którzy chcą mu pomóc. Jedne i drugie mogą jednak spełznąć na niczym, jak stało się tutaj. Zamysł Pana się ostoi.

Ruben myślał, że wszystko stracił, bo chłopca już nie było. Powiedział: „Dokąd mam pójść?” (Księga Rodzaju 37:30). Jako najstarszy syn musiał spodziewać się, że ojciec zażąda od niego wyjaśnień w sprawie Józefa. Ostatecznie jednak, gdyby Józef nie został sprzedany, wszyscy by przepadli.