Księga Rodzaju 37:5 – znaczenie i zastosowanie

Józef opowiada tu o snach, które zesłał mu Bóg (Księga Rodzaju 37:6–7, 9–10). Był jeszcze bardzo młody, miał około siedemnastu lat, a jednak był pobożny, oddany Bogu i miał dobre usposobienie. Dzięki temu był gotów przyjąć te łaskawe znaki od Boga. Przed Józefem było wiele cierpienia, dlatego Bóg już na początku pozwolił mu ujrzeć zapowiedź przyszłej chwały. Miało go to podtrzymywać na duchu i pocieszać podczas długich, bolesnych doświadczeń. Podobnie Chrystus miał przed sobą radość, a mają ją także chrześcijanie.

Bóg często zawczasu przygotowuje swój lud na próby, których ten jeszcze nie widzi. Daje pociechę odpowiednią do trudności, o których wie, że nadejdą. Widać to w snach Józefa. W jednym z nich snopy zboża jego braci pokłoniły się jego snopowi. Wskazywało to na czas, gdy bracia oddadzą mu cześć, przychodząc po żywność, a ich puste snopy pokłonią się przed jego pełnym snopem. W drugim śnił o słońcu, księżycu i jedenastu gwiazdach, które mu się pokłoniły (Księga Rodzaju 37:9). Józefowi bliżej było do prostoty proroka niż do ostrożności polityka, bo opowiedział to, co zobaczył. Musiał wiedzieć, że bracia już go nienawidzą, więc jego słowa tylko jeszcze bardziej ich rozgniewają. Mówił jednak szczerze i prosto, a Bóg posłużył się tym, by upokorzyć jego braci. Józef śnił o tym, że zostanie wywyższony, ale nie o więzieniu. Wielu młodych ludzi rozpoczyna życie, myśląc tylko o sukcesie i przyjemnościach, i wcale nie wyobraża sobie, że spotkają ich trudności.

Bracia bardzo źle przyjęli te sny i jeszcze bardziej się na niego rozgniewali (Księga Rodzaju 37:8). „Czy naprawdę będziesz nad nami panował?” — powiedzieli. Dobrze zrozumieli sen: Józef miał nad nimi panować. W ten sposób jego wrogowie sami wyjaśnili jego sen, podobnie jak w opowieści o Gedeonie (Księga Sędziów 7:13–14) oraz wtedy, gdy słuchacze Jezusa zrozumieli, że mówi o nich (Ewangelia Mateusza 21:45). Późniejsze wydarzenia dokładnie potwierdziły to znaczenie (Księga Rodzaju 42:6 i następne). Bracia szydzili jednak z tej myśli: „Czy ty, jeden, będziesz panował nad nami, choć jest nas wielu? Czy ty, najmłodszy, będziesz panował nad nami, starszymi?”. Tak właśnie ludzie przywiązani do świata i niewierzący gardzą panowaniem Jezusa Chrystusa, naszego Józefa, i się mu sprzeciwiają. Nie mogą znieść myśli, że ten człowiek miałby nad nimi panować. Nawet władza sprawiedliwych o poranku zmartwychwstania często spotyka się z pogardą.

Jakub łagodnie skarcił Józefa, ale zachował tę sprawę w pamięci (Księga Rodzaju 37:10–11). Prawdopodobnie upomniał go, by bracia nie poczuli jeszcze większej urazy. Mimo to przywiązywał do tych snów większą wagę, niż początkowo dawał po sobie poznać. Być może sugerował, że to tylko pusty sen, bo pojawiła się w nim matka Józefa, choć już od dawna nie żyła. Słońce, księżyc i jedenaście gwiazd wskazywały jednak po prostu na całą rodzinę, która miała polegać na Józefie i z radością przyjąć od niego pomoc. Lud Boży często zmaga się z wiarą, bo nie rozumie Bożych obietnic, a potem wskazuje na przeszkody, które zdają się uniemożliwiać ich spełnienie. Bóg jednak realizuje swoje dzieło i doprowadzi je do końca, niezależnie od tego, czy właściwie je rozumiemy. Jakub, podobnie jak Maryja (Ewangelia Łukasza 2:51), zachowywał te sprawy w sercu i z pewnością przypomniał sobie o nich później, gdy obietnica się spełniła.