Księga Rodzaju 37:1 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz nie mówi już więcej o Edomitach, chyba że wspomina o nich przy okazji wydarzeń związanych z Izraelem. Teraz przechodzi do historii rodziny Jakuba: „Oto dzieje Jakuba”. Nie jest to suchy spis rodzinny, podobny do tego, który znajdujemy w przypadku Ezawa (Księga Rodzaju 36:1), lecz historia pełna znaczenia i pożytku.

Po pierwsze, widzimy, że Jakub mieszkał jako przybysz razem ze swoim ojcem Izaakiem, który wciąż żył (Księga Rodzaju 37:1). Nigdy nie poczujemy się naprawdę u siebie, dopóki nie trafimy do nieba.

Po drugie, Józef pasł owce razem z braćmi (Księga Rodzaju 37:2). Choć był ulubieńcem ojca, nie wychowywano go w bezczynności ani wygodzie. Rodzice nie okazują dzieciom prawdziwej miłości, jeśli nie uczą ich pracy, dyscypliny i wyrzeczeń. Rozpieszczanie dzieci często prowadzi do ich złego wychowania. Dzieci, które przyzwyczajono do nierobienia niczego, często do niczego się nie nadają.

Po trzecie, ojciec kochał Józefa (Księga Rodzaju 37:3) po części ze względu na jego ukochaną matkę Rachelę, która już nie żyła, a po części ze względu na samego Józefa, bo był największą pociechą Jakuba na starość. Zapewne usługiwał ojcu i był bardziej uważny niż jego bracia. Był dzieckiem, które zachowywało się z powagą i rozsądkiem osoby dorosłej: dzieckiem, ale nie dziecinnym. Jakub okazywał mu przywiązanie, dając mu lepsze ubranie niż pozostałym synom — szatę o wielu barwach, która prawdopodobnie zapowiadała czekające go większe zaszczyty.

Wynika z tego cenna nauka. Dzieci słusznie cieszą się, gdy dobre postępowanie zjednuje im szczególną miłość rodziców. Rodzice powinni jednak mądrze unikać faworyzowania jednego dziecka kosztem pozostałych, chyba że przemawia za tym wyraźny i ważny powód, taki jak różnica w posłuszeństwie lub nieposłuszeństwie. Ojciec powinien rządzić w domu sprawiedliwie i konsekwentnie.

Po czwarte, bracia nienawidzili Józefa (Księga Rodzaju 37:4). Nienawidzili go, ponieważ ojciec go kochał, a dzieci szybko dostrzegają, gdy rodzice traktują któreś z nich jak faworyta. Często staje się to przyczyną kłótni i podziałów w rodzinie. Nienawidzili go również dlatego, że opowiadał ojcu o ich złym postępowaniu. Synowie Jakuba robili rzeczy poza jego wzrokiem, których nie dopuściliby się w domu. Józef mówił ojcu o ich zachowaniu, aby ten mógł ich upomnieć i powstrzymać. Nie postępował jak oszczerca, który rozsiewa niezgodę, lecz jak wierny brat, który nie mógł bezpiecznie sam ich skarcić, więc zwracał się do osoby mającej prawo ich upomnieć.

Często życzliwe napomnienia traktuje się jak atak. Ci, którzy nie znoszą upomnień, nienawidzą ludzi próbujących ich skorygować (Księga Przysłów 9:8). Często też ci, których Bóg kocha, są znienawidzeni przez świat. Kogo błogosławi niebo, tego przeklina piekło. Gdy Bóg mówi do kogoś życzliwie, niegodziwi często nie chcą mówić do niego pokojowo.

Wspomina się tu również, że Józef „przebywał z synami Bilhy”. Niektórzy rozumieją to tak, że im usługiwał, a kazali mu wykonywać najniższe prace.