Księga Rodzaju 35:21 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak Jakub znów wyrusza w drogę (Księga Rodzaju 35:21). Podobnie jak jego ojcowie żył w ziemi obiecanej jako przybysz i nie osiedlał się na długo w jednym miejscu. Tuż po śmierci Racheli nazwano go Izraelem, a później rzadko używano wobec niego tego imienia. Żydzi mówili, że autor oddał mu w ten sposób cześć, ponieważ z niezwykłą cierpliwością i ufnością w Bożą opatrzność zniósł tę stratę. Prawdziwymi Izraelitami, książętami Bożymi, są ci, którzy panują nad własnym duchem. Człowiek, który panuje nad sobą, jest lepszy niż mocarz. Izrael może być księciem Bożym, a jednak mieszkać w namiotach, bo w świecie przyszłym czeka na niego miasto.

Następnie czytamy o grzechu Rubena (Księga Rodzaju 35:22). Był to haniebny czyn, taki, o którym Paweł mówi, że nie powinien być nawet wspominany wśród pogan: mężczyzna współżył z żoną swojego ojca (Pierwszy List do Koryntian 5:1). Tekst podaje, że stało się to, gdy Izrael mieszkał w tej krainie, jakby Jakuba nie było wtedy przy rodzinie, co mogło stworzyć sposobność do tych nieszczęść. Być może większą winę ponosiła Bilha, a Jakub prawdopodobnie oddalił ją od siebie z tego powodu. Grzech Rubena był jednak tak ciężki, że Ruben utracił przez niego pierworództwo i błogosławieństwo (Księga Rodzaju 49:4). Pierworodny nie zawsze jest najlepszy ani nie zawsze ma największe szanse powodzenia.

Był to grzech Rubena, ale zarazem cierpienie Jakuba. Pismo mówi tylko: „Izrael usłyszał”, i to wystarczy. Usłyszał tę wieść z głębokim smutkiem, wstydem, przerażeniem i odrazą. Ruben zapewne liczył na to, że nikt nigdy się o tym nie dowie, lecz ci, którzy spodziewają się, że ich grzech pozostanie w ukryciu, zwykle się rozczarowują. Ptak pod niebem roznosi wieść.

Potem następuje pełna lista synów Jakuba, teraz już po narodzinach najmłodszego, Beniamina. Po raz pierwszy widzimy razem imiona przywódców dwunastu plemion. Później powracają one w Piśmie raz za razem, aż do samego końca Biblii (Apokalipsa św. Jana 7:4; Apokalipsa św. Jana 21:12).

Czytamy także o wizycie Jakuba u jego ojca Izaaka w Hebronie. Prawdopodobnie odwiedzał go już wcześniej, po swoim powrocie, ponieważ tęsknił za domem ojca. Teraz jednak przyprowadził do niego całą rodzinę, by zamieszkać razem z nim albo przynajmniej w jego pobliżu (Księga Rodzaju 35:27). Mogło się to wydarzyć po śmierci Rebeki, gdy Izaak został sam i zapewne nie myślał już o ponownym małżeństwie.

Na końcu rozdziału podano wiek Izaaka i opisano jego śmierć, choć dokładne obliczenia wskazują, że umarł wiele lat po sprzedaniu Józefa do Egiptu, mniej więcej wtedy, gdy Józef doszedł tam do władzy. Izaak był człowiekiem łagodnym i spokojnym. Żył dłużej niż którykolwiek z patriarchów, dożywając 180 lat. Abraham żył 175 lat. Izaak przeżył także około czterdziestu lat od chwili, gdy sporządził swój testament (Księga Rodzaju 27:2). Nie umieramy ani chwili wcześniej, a często dobrze nam służy wcześniejsze uporządkowanie swoich spraw.

Szczególną uwagę zwraca pokój między Ezawem i Jakubem przy pogrzebie ich ojca (Księga Rodzaju 35:29). Pokazuje to, jak całkowicie Bóg odmienił serce Ezawa, który wcześniej zamierzał zabić brata po śmierci ojca (Księga Rodzaju 27:41). Bóg ma wiele sposobów, by powstrzymać niegodziwych ludzi przed realizacją ich złych zamiarów. Może zatrzymać ich ręce albo odmienić ich serca.