Księga Rodzaju 35:16 – znaczenie i zastosowanie

Czytamy tu o śmierci Racheli, ukochanej żony Jakuba. Zaczęła rodzić w drodze i nie mogła dotrzeć do Betlejem, najbliższej miejscowości, choć była już niedaleko. Bóle porodowe mogą pojawić się nagle i być bardzo silne. Jakub być może szybko rozbił dla niej namiot, ale nie mogło to zapewnić jej bezpieczeństwa.

Jej poród był szczególnie ciężki. Był to jeden z bolesnych skutków grzechu, o którym Bóg powiedział już wcześniej (Księga Rodzaju 3:16). Ludzkie życie zaczyna się od cierpienia, a nawet jego radości często są otoczone bólem. Położna dodawała Racheli otuchy (Księga Rodzaju 35:17) i była tuż obok, ale nawet to jej nie ocaliło.

Kiedy urodził się Józef, Rachela powiedziała, że Bóg doda jej jeszcze jednego syna. Teraz położna przypomniała jej, że jej słowa się spełniają. Taka pociecha nie wystarczyła jednak, by ukoić jej serce. Jeśli Bóg nie usunie lęku, żadna ludzka pociecha nie zdoła go całkowicie ukoić. W obliczu wielkiego zagrożenia często pokładamy nadzieję w ocaleniu w tym życiu, ale ta nadzieja może zawieść. Lepiej czerpać pociechę z tego, co nie zawodzi: z nadziei na życie wieczne.

Wskutek porodu dziecko przyszło na świat, lecz Rachela zmarła. Choć bóle porodowe pojawiły się na świecie wskutek grzechu, zdarzało się, że odbierały życie bardzo pobożnym kobietom. Nie są one jednak stracone, jeśli przez Chrystusa dostępują zbawienia i życia wiecznego. Rachela kiedyś z wielkim przejęciem powiedziała: „Daj mi dzieci, bo inaczej umrę”, a teraz, gdy urodziła kolejne dziecko, umarła. Jej śmierć opisana jest jako odejście duszy. Śmierć ciała polega jedynie na tym, że dusza odchodzi do świata duchów.

Przed śmiercią Rachela nazwała syna Ben-Oni, co znaczy „syn mojego bólu”. Wiele dzieci, nawet jeśli ich narodziny nie są tak trudne, z czasem staje się źródłem trosk dla rodziców. Już samo wychowywanie dzieci, noszenie ich i troska o nie przysparzają wielu trudności. Dlatego gdy dorosną, powinny starać się być radością dla rodziców i, jeśli mogą, wynagrodzić im te trudy. Jakub zmienił imię chłopca na Beniamin, co znaczy „syn mojej prawicy”. Był mu więc bardzo drogi, niczym oparcie i pomoc, szczególnie na starość.

Jakub pochował Rachelę w pobliżu miejsca, w którym umarła. Ponieważ zmarła przy porodzie, rozsądniej było pochować ją od razu, zamiast przewozić do rodzinnego grobowca. Jeśli dusza po śmierci odpoczywa, niewielkie ma znaczenie, gdzie spoczywa ciało. Drzewo pozostaje tam, gdzie upadnie. Tekst nie wspomina o żałobie po jej śmierci, bo można się jej łatwo domyślić. Jakub z pewnością głęboko rozpaczał.

Wielkie cierpienia mogą nadejść tuż po wielkich pociechach. Aby Jakub nie unosił się pychą z powodu otrzymanych widzeń Boga, ten smutek stał się cierniem w ciele, który miał go zachować w pokorze. Ci, którzy cieszą się szczególnymi błogosławieństwami dzieci Bożych, muszą nadal liczyć się z trudnościami, które dotykają wszystkich ludzi. Debora, która mogłaby pocieszyć Rachelę, gdyby żyła, zmarła niedługo wcześniej. Gdy śmierć wkracza do rodziny, często uderza więcej niż raz. Niekiedy Bóg przemawia przez nią raz, a nawet dwa razy. Żydowscy pisarze twierdzili, że śmierć Debory i Racheli była karą za wymordowanie mieszkańców Sychem, do którego doszło z powodu Diny, córki Jakuba.

Jakub postawił nad grobem Racheli stelę, aby jej miejsce pochówku było znane także w późniejszych czasach jako grób Racheli (Pierwsza Księga Samuela 10:2). Później Bóg sprawił, że miejsce to znalazło się na terytorium Beniamina. Wcześniej Jakub postawił stelę na pamiątkę radości (Księga Rodzaju 35:14), a tutaj stawia ją, by upamiętnić smutek. Dobrze jest pamiętać o obu tych wydarzeniach i dobrze jest, gdy inni uczą się z nich czegoś dla siebie. Wiele wieków później Kościół zrozumiał, że słowa wypowiedziane przez Boga do Jakuba w Betel, zarówno przez Jego słowo, jak i przez karcenie, odnoszą się także do wierzących: „Tam przemówił do nas” (Księga Ozeasza 12:4).