Księga Rodzaju 33:16 – znaczenie i zastosowanie

Jakub przybył do Sukkot. Po przyjaznym pożegnaniu z Ezawem, który wrócił do swojej ziemi (Księga Rodzaju 33:16), Jakub dotarł do miejsca, w którym, jak się wydaje, zatrzymał się na jakiś czas. Zbudował tam szałasy dla swojego dobytku i inne schronienia dla siebie i rodziny. Miejsce to z czasem stało się znane jako Sukkot, miasto na ziemiach pokolenia Gada, po wschodniej stronie Jordanu. Nazwa oznacza „szałasy”. Dzięki niej potomkowie Jakuba, żyjący później w kamiennych domach, mogli pamiętać, że ich przodek, tułający się Aramejczyk bliski zagłady, zadowalał się mieszkaniem w szałasach (Księga Powtórzonego Prawa 26:5). Wiedzieli, z jakiej skały zostali wyciosani.

Potem Jakub przybył do Sychem. Niektórzy odczytują to zdanie jako „do Szalem, miasta Sychem”, lecz wielu biblistów uważa, że oznacza ono, iż dotarł do miasta Sychem bezpiecznie, w pokoju. Po niebezpiecznej podróży pełnej trudności w końcu dotarł bezpiecznie do Kanaanu. Trudności i zagrożenia powinny uczyć nas większej troski o zdrowie i bezpieczeństwo, a także głębszej wdzięczności Bogu, gdy strzeże naszych wyjść i powrotów.

Jakub kupił tam pole (Księga Rodzaju 33:19). Chociaż ziemia Kanaan została mu obiecana, nie nadszedł jeszcze czas, by objąć ją w posiadanie. Dlatego był gotów zapłacić za własną ziemię i uniknąć sporów z jej dotychczasowymi mieszkańcami. Ziemskiej własności nie otrzymuje się przez łaskę. Ci, którzy darmo otrzymują niebo, nie powinni oczekiwać, że w ten sam sposób otrzymają ziemię.

Jakub zbudował tam również ołtarz (Księga Rodzaju 33:20). Zrobił to z wdzięczności za łaskawą opiekę Boga. Nie poprzestał na samych słowach podziękowania, lecz okazał prawdziwą wdzięczność. Zbudował ołtarz także po to, by podtrzymać kult Boga w swojej rodzinie. Gdziekolwiek mamy namiot, powinien tam być także ołtarz dla Boga. Gdziekolwiek mamy dom, powinno być w nim również miejsce dla Boga.

Nazwę ołtarza, El-Elohe-Izrael, można oddać jako „Bóg, Bóg Izraela”. Jakub oddał cześć Bogu jako prawdziwemu i żywemu Bogu, najlepszemu ze wszystkich bytów i pierwszej przyczynie wszystkiego. Uznał Go także za Boga Izraela, który zawarł z nim przymierze. W naszym uwielbieniu powinniśmy kierować się zarówno religią naturalną, jak i objawioną. Niedawno Bóg nazwał Jakuba Izraelem, a teraz Jakub nazywa Boga Bogiem Izraela. Jeśli Bóg jest naszym Księciem, jest też naszym Panem i Bogiem. Nasze zaszczyty stają się prawdziwe tylko wtedy, gdy służą chwale Boga. Bóg Izraela jest chwałą Izraela.