Księga Rodzaju 33:1 – znaczenie i zastosowanie

Jakub zobaczył nadchodzącego Ezawa (Księga Rodzaju 33:1). Niektórzy sądzą, że gdy podniósł oczy, świadczyło to o pogodzie ducha i pewności siebie, a nie o przygnębieniu. Po tym, jak w modlitwie powierzył swoją sprawę Bogu, ruszył dalej ze spokojnym sercem, podobnie jak Anna po modlitwie, której twarz przestała być smutna (Pierwsza Księga Samuela 1:18). Ci, którzy oddali swoje troski w ręce Boga, mogą patrzeć w przyszłość ze spokojem i ufnością, oczekując, że Bóg doprowadzi sprawy do dobrego końca. Cokolwiek się wydarzy, temu, kto całym sercem ufa Bogu, nie może przydarzyć się nic, co ostatecznie obróciłoby się na jego zgubę. Jakub stał jak strażnik na wieży, czekając, jak Bóg odpowie na jego modlitwy (Księga Habakuka 2:1).

Następnie Jakub przygotował swoją rodzinę najlepiej, jak potrafił, na spotkanie z Ezawem, niezależnie od tego, czy Ezaw przybywał jako przyjaciel, czy jako wróg (Księga Rodzaju 33:1–2). Uderzające jest to, jak różnie prezentowali się bracia. Ezaw przybywał z czterystu mężczyznami i wyglądał imponująco, podczas gdy za Jakubem podążała wielka grupa kobiet i dzieci, którymi musiał się opiekować i których musiał bronić. A jednak to Jakub miał pierworództwo, jemu miało przypaść panowanie i pod każdym względem był lepszym człowiekiem. Nie jest hańbą, gdy ludzie wielcy i dobrzy osobiście troszczą się o swoje rodziny i domowe sprawy. Jakub, prowadząc swój dom, dawał lepszy przykład niż Ezaw, prowadząc swoich żołnierzy.

Kiedy się spotkali, okazali sobie życzliwość w najlepszy możliwy sposób. Jakub skłonił się przed Ezawem, choć się go obawiał jako wroga, ponieważ Ezaw wciąż był jego starszym bratem (Księga Rodzaju 33:3). Jakub zapewne pamiętał, że Bóg wymagał od młodszych braci należnego szacunku, nawet gdy jeden z braci został wybrany ponad drugiego, jak w przypadku Kaina i Abla (Księga Rodzaju 4:7). Drogą do przywrócenia zerwanej zgody jest wypełnianie swoich obowiązków i okazywanie szacunku, jakby do rozłamu nigdy nie doszło. Często to ciągłe rozpamiętywanie dawnych krzywd oddala od siebie przyjaciół. Pokorny i pełen szacunku duch w dużej mierze łagodzi gniew, a wielu ratuje się, uniżając się.

Ezaw objął Jakuba (Księga Rodzaju 33:4). Pobiegł mu na spotkanie nie w gniewie, lecz z miłością. Powitał go serdecznie, objął, rzucił mu się na szyję i pocałował go. Niektórzy sądzą, że Ezaw nie miał złych zamiarów, gdy wyruszył z czterystu mężczyznami, lecz przyprowadził ich tylko dla pokazania swojej siły, aby godniej uczcić powrót brata. Jakub jednak inaczej zrozumiał relację swoich posłańców (Księga Rodzaju 32:5–6). Był człowiekiem roztropnym i odważnym, więc nie można przypuszczać, że kierował się bezpodstawnym strachem ani że Bóg skłonił go do tak żarliwej modlitwy z powodu nieistniejącego zagrożenia. A gdyby Bóg naprawdę nie odmienił wtedy serca Ezawa, trudno zrozumieć, jak zmaganie Jakuba w modlitwie mogło sprawić, że zyskał taką moc pośród ludzi, iż nazwano go księciem. Bóg trzyma w ręku serca wszystkich ludzi i może je odmienić, kiedy zechce, przez swoje ukryte i potężne działanie. Potrafi nagle przemienić wrogów w przyjaciół, jak uczynił w przypadku dwóch Saulów: jednego powstrzymał przed wyrządzeniem krzywdy (Pierwsza Księga Samuela 26:21, Pierwsza Księga Samuela 26:25), a drugiego całkowicie przemienił (Dzieje Apostolskie 9:21–22). Zaufanie Bogu i wzywanie Go w trudnościach nigdy nie jest daremne, ponieważ ci, którzy tak czynią, często przekonują się, że wynik jest o wiele lepszy, niż się spodziewali.

Potem obaj mężczyźni zapłakali. Jakub płakał z radości, bo brat przyjął go tak życzliwie, mimo wszystkich jego obaw. Ezaw mógł płakać z żalu i wstydu, wspominając krzywdę, którą niegdyś zamierzał wyrządzić bratu, a przed której dokonaniem w niewytłumaczalny sposób został powstrzymany.