Księga Rodzaju 31:36 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach widzimy kilka ważnych prawd. Po pierwsze, siłę prowokacji. Jakub z natury miał łagodne i spokojne usposobienie, a łaska uczyniła je jeszcze lepszym. Był człowiekiem cichym i uczciwym, a jednak niesprawiedliwe postępowanie Labana wzburzyło go i skłoniło do ostrych słów (Księga Rodzaju 31:36–37). Można do pewnego stopnia zrozumieć skargę Jakuba na Labana, ale jego zachowanie nie było właściwe i nie zostało opisane po to, byśmy je naśladowali. Ostre słowa wzniecają jeszcze większy gniew i zwykle tylko pogarszają sytuację. Oskarżenie o oszustwo jest dotkliwą zniewagą dla człowieka, który chce postępować uczciwie, ale nawet wtedy powinniśmy uczyć się cierpliwości i powierzać Bogu swoją sprawę.

Po drugie, pociechę, jaką daje czyste sumienie. Radością Jakuba było to, że gdy Laban go oskarżał, sumienie nie miało mu nic do zarzucenia. Potwierdzało, że starał się postępować uczciwie we wszystkim (List do Hebrajczyków 13:18). Ci, którzy wiernie wykonują powierzoną im pracę, nawet jeśli nie otrzymują pochwał od ludzi, mogą czerpać pociechę ze świadomości, że postępowali właściwie.

Po trzecie, charakter dobrego sługi, a zwłaszcza wiernego pasterza. Jakub okazał się właśnie takim człowiekiem (Księga Rodzaju 31:38–40). Był bardzo troskliwy i dbał, by owce nie traciły jagniąt wskutek jego niedopatrzenia lub zaniedbania. Jego oddanie Bogu przynosiło błogosławieństwo także temu, czym opiekował się dla swojego pana. Słudzy powinni troszczyć się o to, co powierzono im do pracy, równie starannie, jak o własne rzeczy.

Jakub był także bardzo uczciwy: nie brał dla siebie jedzenia, na które nie miał pozwolenia. Zadowalał się prostym pożywieniem i nie pożądał najlepszych sztuk ze stada. Słudzy nie powinni być wybredni w kwestii jedzenia ani pragnąć tego, czego im odmówiono. Powinni okazywać pełną wierność w tej sprawie i w każdej innej.

Był też bardzo pracowity (Księga Rodzaju 31:40). Nie porzucał swoich obowiązków przy żadnej pogodzie i z cierpliwością znosił upał oraz chłód. Ci, którzy chcą odnieść sukces w pracy, muszą być gotowi na trudności. Jakub jest również przykładem dla duszpasterzy, którzy także są pasterzami. Powinni wiernie wypełniać powierzone im zadania i nie szczędzić wysiłku.

Po czwarte, charakter surowego pana. Laban tak właśnie traktował Jakuba. Źli panowie wymagają od sług rzeczy niesprawiedliwych i każą im ponosić koszty strat, za które nie ponoszą winy. Laban tak postępował (Księga Rodzaju 31:39). Nawet jeśli doszło do zaniedbania, niesprawiedliwe jest wymierzanie kary niewspółmiernej do winy. Niewielka strata dla pana może niemal doprowadzić ubogiego sługę do ruiny.

Źli panowie odmawiają też sługom tego, co słuszne i sprawiedliwe. Laban tak właśnie postąpił (Księga Rodzaju 31:41). Nie było rozsądne, by kazał Jakubowi służyć za swoje córki, skoro Bóg obiecał Jakubowi wielkie dziedzictwo w przyszłości. Niesprawiedliwe było również wydanie mu córek bez posagu, choć Laban miał środki, by dobrze je wyposażyć. W ten sposób wykorzystywał ubogich z powodu ich ubóstwa. Tak samo postępował, zmieniając Jakubowi wynagrodzenie.

Po piąte, Boża opatrzność troszczy się o ochronę niewinnych, którzy doznali krzywdy (Księga Rodzaju 31:42). Bóg dostrzegł krzywdę wyrządzoną Jakubowi i dał mu to, z czym Laban inaczej odesłałby go z niczym. Zgromił też Labana, który inaczej pochłonąłby Jakuba. Bóg broni uciśnionych. Ci, którzy doznali krzywdy, lecz nie zostali zniszczeni, i zostali poniżeni, lecz nie doprowadzeni do zguby, powinni oddać Mu chwałę za swoje ocalenie.

Zwróćmy najpierw uwagę na to, że Jakub mówi o Bogu jako o Bogu swojego ojca. Pokazuje to, że Jakub uważał się za niegodnego takiej opieki i sądził, że Bóg otacza go nią ze względu na jego ojca. Po drugie, nazywa Go Bogiem Abrahama i Tym, którego czcił z bojaźnią Izaak. Abraham już nie żył i przebywał w miejscu, gdzie doskonała miłość usuwa wszelki strach. Izaak zaś nadal żył i w głębi serca czcił Pana jako Tego, przed którym żywił bojaźń i szacunek.