Księga Rodzaju 3:22 – znaczenie i zastosowanie

Wyrok zaczął częściowo spełniać się na winowajcach już od razu. Widzimy tu, jak Bóg sprawiedliwie zawstydził ich przed sobą i świętymi aniołami, ironicznie ukazując skutek ich knowań: „Oto człowiek stał się taki jak My: zna dobro i zło”. Jakże wielkim bogiem się stał! Zobaczcie, co zyskał, jakie korzyści przyniosło mu zjedzenie zakazanego owocu! Miało to ich otrzeźwić, upokorzyć i doprowadzić do pokuty. Gdy zobaczyli, jak bardzo dali się zwieść, słuchając rady diabła, mieli nauczyć się szukać szczęścia, które Bóg im oferował, drogą przez Niego wyznaczoną. Bóg napełnia ich twarze wstydem, aby szukali Jego imienia (Księga Psalmów 83:16). Uniża ich, aby mogli do Niego powrócić. Ci, którzy naprawdę pokutują, powiedzą sobie: „Jaki pożytek mam teraz z grzechu?” (List do Rzymian 6:21). „Czy zyskałem to, co głupio sobie obiecywałem, gdy grzeszyłem?”. Nie. Grzech nigdy nie daje tego, co obiecuje. Zawsze przynosi coś przeciwnego.

Sprawiedliwie wypędzono ich też z raju i zamknięto im do niego drogę. Była to część wyroku: mieli odtąd jeść rośliny polne. Najpierw widzimy, dlaczego Bóg zamknął człowiekowi drogę do raju. Nie tylko dlatego, że wyciągnął rękę i wziął owoc z drzewa poznania, czym zgrzeszył, ale także dlatego, że mógłby znów wyciągnąć rękę i wziąć owoc z drzewa życia. Teraz również ono zostało zakazane Bożym wyrokiem, tak jak wcześniej drzewo poznania zostało zakazane przez Jego prawo. Gdyby Adam zjadł z niego owoc, wzgardziłby świętym znakiem i zachował się tak, jakby mógł uniknąć Bożego sądu. Mógłby głupio sądzić, że w ten sposób będzie żył wiecznie. Ludzie, którzy sami pozbawili się zdolności do przyjęcia istoty chrześcijańskich błogosławieństw, mają skłonność do kurczowego trzymania się ich zewnętrznych znaków. Wielu nie chce przyjąć warunków przymierza, a mimo to zależy im na jego pieczęciach, choćby tylko dla pozoru. Powstrzymanie ich od tego jest jednak nie tylko sprawiedliwe, ale i łaskawe. Gdy biorą to, do czego nie mają prawa, obrażają Boga, pogłębiają swój grzech i budują nadzieję na fałszywym fundamencie. To jeszcze bardziej utrudnia pokutę i czyni ich zgubę tragiczniejszą.

Po drugie, widzimy, w jaki sposób Bóg odesłał Adama, jakby wręczając mu list rozwodowy, i wypędził go z tego ogrodu rozkoszy. Najpierw kazał mu odejść, a potem go wypędził (Księga Rodzaju 3:23–24). Dał mu do zrozumienia, że to już nie jest jego miejsce. Adam zbyt mocno przywiązał się do ogrodu, by dobrowolnie z niego zrezygnować, dlatego Bóg zmusił go do odejścia. Oznaczało to utratę, przez niego i cały jego winny ród, społeczności z Bogiem, która była radością i chwałą raju. Oznaki Bożej przychylności oraz szczególna rozkosz, jaką Bóg znajdował w życiu człowieka, zostały odtąd wycofane. Dar łaski został mu odjęty, a Adam stał się słaby jak inni ludzie, jak Samson, gdy opuścił go Duch Pana. Utracił bliską więź z Bogiem, a wspólnota człowieka ze Stwórcą została zerwana.

Bóg wypędził go jako kogoś, kto nie był już godny tego zaszczytu ani zdolny do tej służby. W ten sposób Adam i cała ludzkość utracili przez upadek społeczność z Bogiem. Dokąd jednak Bóg posłał Adama, gdy usunął go z Edenu? Mógł sprawiedliwie wypędzić go z całego świata (Księga Hioba 18:18). Mógł nawet strącić go do piekła, tak jak postąpił z aniołami, które zgrzeszyły, zamykając im drogę do niebiańskiego raju (Drugi List Piotra 2:4). Zamiast tego posłał człowieka, by uprawiał ziemię, z której został wzięty. Przeznaczył go do ciężkiej pracy, nie do męki; do ziemi, nie do grobu; do trudu, nie do więzienia; do trzymania pługa, nie do ciągnięcia łańcucha. Praca na roli miała mu przynosić zapłatę w postaci pożywienia. Życie blisko ziemi, z której powstał, mogło nadal uczyć go pokory i przypominać mu o jego końcu. Nasi pierwsi rodzice utracili przywileje niewinności, ale nie pozostali bez nadziei. Już wtedy pełen miłości zamysł Boga wskazywał im nowy okres próby, na nowych warunkach.

Bóg nie pozwolił też Adamowi wrócić ani nie dawał mu nadziei na powrót. Po wschodniej stronie ogrodu Eden umieścił cherubów, swoich anielskich strażników, oraz płomienisty miecz, który obracał się we wszystkie strony. Stały one po stronie najbliższej miejsca, do którego odesłano Adama, i strzegły drogi do drzewa życia. Nie mógł się tam zakraść ani przedrzeć siłą. Kto zdołałby pokonać anioła na straży albo przejść przez bramę bronioną taką potęgą? Miało to uświadomić Adamowi kilka rzeczy. Pokazywało, że Bóg jest z niego niezadowolony. Choć zachował dla niego miłosierdzie, na ten czas był przeciwko niemu i występował przeciw niemu, bo stał tam dobyty miecz (Księga Liczb 22:23). Na ten czas Bóg był dla niego jak ogień trawiący, bo miecz płonął.

Pokazywało to również, że aniołowie są przeciwko niemu. Nie może być pokoju z zastępami niebieskimi, gdy człowiek buntuje się przeciwko ich Panu i naszemu Panu. Pokazywało też, że droga do drzewa życia została zamknięta. Chodziło o drogę, na którą Adam został początkowo skierowany: drogę doskonałej niewinności. Tekst nie mówi, że cherubów ustanowiono po to, by na zawsze nie dopuścili Adama i jego potomków do drzewa życia. Dzięki Bogu, przed nami otwiera się raj, a pośrodku niego stoi drzewo życia, i radujemy się nadzieją na niego. Cherubów ustanowiono jednak, by strzegli tamtej dawnej drogi do drzewa życia. Odtąd Adam i jego potomstwo nie mogli już oczekiwać sprawiedliwości, życia ani szczęścia na mocy pierwszego przymierza, bo zostało ono nieodwracalnie złamane. Nie można się już na nie powołać ani odnieść z niego żadnej korzyści. Gdy złamano nakaz tego przymierza, jego przekleństwo zaczęło działać z całą mocą. Nie pozostawiało miejsca na pokutę, która przywróciłaby dawny stan. Jeśli jesteśmy sądzeni na podstawie tego przymierza, wszyscy jesteśmy zgubieni.

Bóg objawił to Adamowi nie po to, by doprowadzić go do rozpaczy, lecz by skłonić go do szukania życia i szczęścia w obiecanym Potomku, przez którego płomienisty miecz zostaje usunięty. Bóg i Jego aniołowie zostają z nami pojednani, a przed nami otwiera się nowa i żywa droga do Miejsca Najświętszego.