Księga Rodzaju 27:41 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw gorzki gniew Ezawa wobec Jakuba z powodu otrzymanego błogosławieństwa (Księga Rodzaju 27:41). Ezaw postąpił tak jak Kain, który zabił brata, ponieważ Abel zyskał przychylność Boga, utraconą przez Kaina wskutek jego własnego grzechu. Nienawiść Ezawa nie miała uzasadnienia. Nienawidził Jakuba tylko dlatego, że ojciec mu pobłogosławił, a Bóg darzył go miłością. Szczęście ludu Bożego często budzi zazdrość grzeszników. Tym, którym błogosławi niebo, piekło rzuca przekleństwo.

Nienawiść Ezawa była też okrutna. Nic poza morderstwem nie mogło jej zaspokoić. Prześladowcy pragną krwi świętych. Ezaw powiedział, że zabije brata. Jak mógł wypowiadać takie słowa bez lęku? Jak mógł nazywać Jakuba bratem, a zarazem planować jego śmierć? Gniew prześladowców nie daje się powstrzymać nawet przez najsilniejsze i najświętsze więzi.

Była to również nienawiść przebiegła i wyrachowana. Ezaw spodziewał się, że Izaak wkrótce umrze, a wtedy bracia będą musieli spierać się o swoje prawa i interesy, co da mu okazję do zemsty. Uważał, że nie wystarczy, iż sam będzie żył od miecza (Księga Rodzaju 27:40). Chciał, by jego brat również zginął od miecza. Nie chciał zasmucać ojca za jego życia, więc zamierzał zaczekać z zabójstwem do jego śmierci. Niewiele obchodziło go, jak wielki smutek pozostawi wtedy matce.

Wynika z tego kilka ważnych lekcji. Niektóre dzieci są tak złe, że dobrzy rodzice stają się dla nich ciężarem i wyczekują one dni żałoby. Złych ludzi często powstrzymują od niegodziwych zamiarów zewnętrzne przeszkody, przez co ich plany nie dochodzą do skutku. Ci, którzy sądzą, że mogą udaremnić plany Boga, sami zawsze poniosą rozczarowanie. Ezaw chciał powstrzymać Jakuba i jego przyszłą rodzinę od panowania, zabijając go, zanim ten zdążył się ożenić. Kto jednak może odwrócić to, co Bóg zapowiedział? Ludzie mogą sprzeciwiać się Bożemu zamysłowi, ale nie zdołają go zmienić.

Następnie widzimy, jak Rebeka próbowała zapobiec nieszczęściu. Ostrzegła Jakuba przed niebezpieczeństwem i poleciła mu na jakiś czas wyjechać, by się chronił. Powiedziała mu, czego dowiedziała się o zamiarze Ezawa: myśl o zabiciu brata przynosiła mu pociechę (Księga Rodzaju 27:42). Kto by pomyślał, że tak dzika myśl może kogokolwiek pocieszać? Gdyby Ezaw zachował swój plan w tajemnicy, jego matka mogłaby się go nie domyślić. Jednak zuchwałość ludzi w grzechu często ich zdradza. Ich gniew jest tak wielki, że nie potrafią go ukryć, a wieści rozchodzą się szybko, jakby roznosił je ptak na niebie.

Rebeka obawiała się, że może stracić obu synów jednego dnia (Księga Rodzaju 27:45). Straciłaby syna zamordowanego, a także mordercę, którego prawdopodobnie dosięgłaby sprawiedliwość wymierzona przez sędziego albo bezpośrednio przez Boga. A nawet gdyby do tego nie doszło, utraciłaby spokój i pociechę, jakie dawał jej syn. Kiedy ludzie porzucają cnotę, w pewnym sensie tracą ich również bliscy. Jaką radość może czerpać ktoś z dziecka, które stało się podobne do dziecka diabła?

Rebeka miała też nadzieję, że jeśli Jakub na jakiś czas się oddali, gwałtowny gniew Ezawa stopniowo osłabnie. Dystans w czasie i przestrzeni często łagodzi silne uczucia. Liczyła, że gniew Ezawa minie. Ustępliwość potrafi załagodzić poważne urazy, a nawet ci, którzy mają słuszność i Boga po swojej stronie, potrzebują roztropności i ostrożnego działania, by się chronić.

Rebeka próbowała też skłonić Izaaka do działania, wskazując inny powód wyjazdu Jakuba: miał udać się do jej krewnych i znaleźć sobie żonę (Księga Rodzaju 27:46). Nie powiedziała Izaakowi, że Ezaw zamierza zabić Jakuba, bo nie chciała go martwić. Mądrze obrała inną drogę, by osiągnąć swój cel. Izaak już wcześniej nie był zadowolony z tego, że Ezaw poślubił kobiety Chetyckie, więc Rebeka wykorzystała tę troskę, by zabiegać o lepszy wybór żony dla Jakuba. Jedno niepowodzenie powinno przestrzec przed kolejnym. Doprawdy lekkomyślni są ci, którzy dwa razy potykają się o ten sam kamień.

Rebeka zdaje się jednak przesadzić, gdy mówi, że nie będzie miała po co żyć, jeśli Jakub poślubi Kananejkę. Dzięki Bogu, nasza pociecha nie zależy wyłącznie od jednej osoby. Możemy nadal wypełniać codzienne obowiązki i cieszyć się życiem, nawet gdy sprawy nie układają się po naszej myśli albo nasi bliscy nie pod każdym względem spełniają nasze oczekiwania. Być może Rebeka mówiła w ten sposób, bo sądziła, że może to skłonić Izaaka do szybkiego działania.

Warto też zauważyć, że Jakuba, choć był dobrym i roztropnym młodzieńcem, trzeba było odsunąć od pokusy. Nawet on mógł ucierpieć przez zły przykład brata albo znaleźć się przez niego w niebezpieczeństwie. Nie należy nadmiernie ufać nawet dzieciom, które wydają się najbardziej obiecujące. Trzeba troszczyć się o to, by chronić je przed niebezpieczeństwem.