Księga Rodzaju 27:6 – znaczenie i zastosowanie

Rebeka planuje zdobyć dla Jakuba błogosławieństwo przeznaczone dla Ezawa. Sam cel był słuszny, ponieważ Bóg już wcześniej powiedział, że starszy będzie służył młodszemu, a Rebeka działała w oparciu o tę obietnicę. Nie chciała, by jej mąż próbował sprzeciwić się temu, co Bóg zapowiedział.

Sposób działania był jednak niewłaściwy i nie dało się go usprawiedliwić. Nawet jeśli Ezaw nie miał prawa do błogosławieństwa, bo wcześniej sprzedał swoje pierworództwo, oszukanie starego i słabego Izaaka przez wykorzystanie jego ślepoty było złe. Złe było też uczenie Jakuba podstępu przez wkładanie kłamstwa w jego usta, a przynajmniej w jego dłonie.

Takie oszustwo mogło później wzbudzić w Jakubie głębokie wątpliwości. Skoro zdobył błogosławieństwo podstępem, mógł się zastanawiać, czy rzeczywiście jest ono ważne, zwłaszcza gdyby Izaak dowiedział się o oszustwie i je odwołał, mówiąc, że udzielił go niewłaściwej osobie. Jakub dostrzegał też niebezpieczeństwo. Gdyby plan się nie powiódł, a mogło tak się stać, bał się przede wszystkim klątwy ojca. Ponadto ściągnąłby na siebie klątwę, którą Bóg zapowiada każdemu, kto sprowadza niewidomego na manowce (Księga Powtórzonego Prawa 27:18).

Gdyby Rebeka po powrocie Ezawa szczerze porozmawiała z Izaakiem i z pokorą, lecz stanowczo przypomniała mu, co Bóg powiedział o ich synach, wszystko mogłoby potoczyć się zupełnie inaczej. Mogła też wyjaśnić, że Ezaw zrzekł się swojego prawa, sprzedając pierworództwo i poślubiając cudzoziemki. Izaak mógłby wtedy świadomie i dobrowolnie zgodzić się pobłogosławić Jakuba. Byłoby to postępowanie godne i właściwe.

Bóg jednak pozwolił Rebece obrać tę krętą drogę, by wyprowadzić dobro ze zła. Często realizuje swoje zamiary przez grzechy i błędy ludzi, a to przynosi nam pociechę. Mimo wszelkiego oszustwa na świecie Bóg nadal nim rządzi zgodnie ze swoją wolą i dla swojej chwały (Księga Hioba 12:16).

Izaak nie mógł polegać na wzroku, bo był niewidomy. Opatrzność sprawiła, że ludzkie twarze różnią się na tyle, by zazwyczaj można było rozpoznać jedną osobę po drugiej. Życie byłoby niemożliwe, gdyby wszyscy wyglądali tak samo. Rebeka próbuje więc zmylić pozostałe zmysły Izaaka.

Najpierw oddziałuje na jego smak. Przyrządza smaczne mięso młodego koźlęcia, dobrze je przyprawia i podaje tak, by Izaak uznał je za dziczyznę. Nie było to trudne. Pokazuje to, jak nierozsądni są ludzie, którzy są tak wybredni i wyrafinowani w kwestii jedzenia, a przy tym dumni ze swojego apetytu. Łatwo ich oszukać czymś bardzo podobnym do potraw, które rzekomo cenią najbardziej. Salomon mówi, że wykwintne potrawy mogą zwodzić, bo na różne sposoby sprowadzają nas na manowce (Księga Przysłów 23:32).

Następnie Rebeka oddziałuje na zmysł dotyku i węchu. Ubiera Jakuba w ubranie Ezawa, w jego najlepsze szaty, które Ezaw zapewne włożyłby, stając przed ojcem, by otrzymać błogosławieństwo. Izaak mógł rozpoznać je po materiale, kroju i zapachu. Jeśli chcemy otrzymać błogosławieństwo naszego Ojca w niebie, musimy przyjść odziani w szaty naszego Starszego Brata, Chrystusa, Pierworodnego pośród wielu braci, okryci Jego sprawiedliwością.

By gładka skóra Jakuba go nie zdradziła, Rebeka okryła skórą zabitych przed chwilą koźląt jego dłonie, szyję i zapewne część twarzy (Księga Rodzaju 27:16). Ezaw był tak szorstki i owłosiony, że tylko takie okrycie mogło sprawić, by Jakub wydał się do niego podobny. Ludzie, którzy starają się uchodzić za szorstkich i surowych, w rzeczywistości stawiają bestię ponad człowiekiem i hańbią się, ukrywając, kim są.

Na koniec Rebeka wypowiedziała bardzo lekkomyślne słowa, gdy Jakub obawiał się klątwy: «Niech klątwa spadnie na mnie, mój synu» (Księga Rodzaju 27:13). Tylko Chrystus mógł tak powiedzieć, bo jest w stanie zbawić, ponieważ sam mógł ponieść klątwę. Wziął na siebie klątwę Prawa za wszystkich, którzy przyjmą jarzmo Jego nakazu. Żadne stworzenie nie powinno jednak ośmielać się mówić: «Niech klątwa spadnie na mnie», chyba że jest oczywiste, iż klątwa jest niezasłużona, i wiadomo, że nie nadejdzie (Księga Przysłów 26:2).