Księga Rodzaju 27:1 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw widzimy, że Izaak zamierza sporządzić testament i ogłosić Ezawa swoim dziedzicem. Obietnica dotycząca Mesjasza i ziemi Kanaan była wielkim dobrem powierzonym najpierw Abrahamowi. Wskazywała na duchowe i wieczne błogosławieństwa, a później Bóg przekazał to dziedzictwo Izaakowi. Teraz Izaak jest już stary i nie wydaje się, by w pełni kierował się słowem Boga, że starszy syn będzie służył młodszemu. Postanawia więc przekazać Ezawowi, swojemu pierworodnemu, zaszczyt i władzę związane z obietnicą.

Izaak kieruje się przy tym bardziej naturalnym przywiązaniem i utartym zwyczajem dziedziczenia, niż powinien. Byłoby to niewłaściwe, gdyby wiedział, a jest to prawdopodobne, co Bóg już wcześniej objawił mu w tej sprawie. Bardzo łatwo kierować się własnym osądem zamiast Bożym objawieniem, a wtedy schodzimy z właściwej drogi. Wydaje nam się, że obietnicę powinni dziedziczyć mądrzy, bogaci i szlachetnie urodzeni, lecz Bóg nie patrzy tak, jak patrzy człowiek (Pierwsza Księga Samuela 16:6–7).

Po drugie, widzimy, jakie polecenia Izaak daje Ezawowi, by zrealizować swój plan. Przywołuje go do siebie (Księga Rodzaju 27:1). Ezaw, choć był żonaty, jeszcze się od rodziców nie wyprowadził. Swoim małżeństwem bardzo ich zasmucił, ale nie odtrącili go. Wydaje się, że częściowo się z nim pogodzili i starali się jak najlepiej ułożyć sobie życie w tej sytuacji. Rodzice, których dzieci słusznie uraziły, nie powinni jednak stawać się wobec nich surowi i nieprzebaczający.

Izaak wyjaśnia następnie, dlaczego chce zrobić to właśnie teraz (Księga Rodzaju 27:2). Mówi, że jest stary i musi wkrótce umrzeć, choć nie zna dnia swojej śmierci. Wie więc, że jego czas się zbliża, nawet jeśli nie wie dokładnie, kiedy nadejdzie. Postanawia zatem zrobić teraz to, co i tak trzeba będzie kiedyś zrobić. Gdy siły starszych osób słabną, należy im przypominać, by szybko czyniły całe dobro, na jakie pozwalają im resztki sił (Księga Jozuego 13:1). Ponieważ nie wiemy, kiedy odejdziemy z tego świata, powinniśmy być gotowi i dbać o porządek w sercu oraz w domu. Syn Człowieczy przychodzi bowiem wtedy, gdy najmniej się Go spodziewamy.

Izaak poleca Ezawowi przygotować się do uroczystego aktu spełnienia jego ostatniej woli, przez który chciał ustanowić go swoim dziedzicem (Księga Rodzaju 27:3–4). Ezaw ma iść na polowanie i przynieść zwierzynę, którą Izaak zje, a potem mu pobłogosławi. Izaak nie chce tego chyba przede wszystkim dla własnej przyjemności, choć posiłek miał dodać mu sił. Pragnie raczej otrzymać jeszcze jeden dowód miłości i synowskiego oddania, zanim przekaże Ezawowi ten zaszczyt. Być może po ślubie Ezaw przynosił upolowaną zwierzynę swoim żonom zamiast ojcu, jak robił wcześniej (Księga Rodzaju 25:28). Izaak chce więc, by syn ponownie okazał mu szacunek, zanim otrzyma błogosławieństwo.

Jeśli ktoś niższy rangą ma otrzymać błogosławieństwo od kogoś wyższego, stosowne jest, by mu usłużył i okazał cześć. Izaak mówi, że wtedy jego dusza będzie mogła pobłogosławić Ezawa przed śmiercią. Modlitwa jest dziełem duszy, a nie samych ust. Tak jak dusza ma błogosławić Boga (Księga Psalmów 103:1), tak powinna być naprawdę zaangażowana, gdy błogosławimy siebie i innych. Błogosławieństwo nie dotrze do serca, jeśli nie wypływa z serca. Musimy wykonać to, co należy do naszego życia, zanim umrzemy, bo po śmierci nie będzie już można tego uczynić (Księga Koheleta 9:10). Dobrze jest, gdy w chwili śmierci nie pozostaje już nic do zrobienia poza umieraniem.

Izaak żył jeszcze ponad czterdzieści lat po tych wydarzeniach, dlatego nikt nie powinien sądzić, że samo sporządzenie testamentu i przygotowanie się na śmierć oznacza, że wkrótce umrze.