Księga Rodzaju 27:18 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw, z jaką zręcznością i pewnością siebie Jakub zrealizował ten plan. Kto by się spodziewał, że ten spokojny człowiek tak dobrze odegra swoją rolę w czymś takim? Matka pokazała mu, co ma zrobić, i dodała mu odwagi, a on szybko sięgnął po metody, do których nie był przyzwyczajony i których zawsze nie lubił. Kłamstwa łatwo się nauczyć. Psalmista mówi o ludziach, którzy kłamią już od urodzenia (Księga Psalmów 58:3), a Jeremiasz pisze podobnie (Księga Jeremiasza 9:5).

Trudno pojąć, jak uczciwy Jakub mógł tak łatwo powiedzieć: „Jestem Ezaw, twój pierworodny” (Księga Rodzaju 27:19). Nie sądzę, by usprawiedliwienie, że miał na myśli: „stałem się twoim pierworodnym przez nabycie pierworództwa”, rzeczywiście mu pomagało. Kiedy ojciec zapytał: „Czy naprawdę jesteś moim synem Ezawem?”, odpowiedział: „Jestem” (Księga Rodzaju 27:24). Jak mógł powiedzieć: „Zrobiłem, jak mi poleciłeś”, skoro ojciec niczego mu nie polecił, a Jakub wykonywał polecenia matki? Jak mógł powiedzieć: „Jedz z mojej dziczyzny”, skoro wiedział, że mięso pochodziło nie z pola, lecz ze stada? Jeszcze bardziej niepokoi to, że wplótł imię Boga w kłamstwo i powiedział: „Pan, twój Bóg, dał mi ją” (Księga Rodzaju 27:20).

Czy to naprawdę Jakub, Izrael, człowiek opisywany jako wolny od podstępu, czyli nieposługujący się oszustwem? Ten zapis z pewnością nie powstał po to, byśmy go naśladowali, lecz by nas ostrzec. Kto uważa, że stoi, niech uważa, aby nie upadł. Ludzie prawi czasem upadają właśnie tam, gdzie byli najmocniejsi.

Po drugie, widzimy, że plan się powiódł. Jakub napotkał trudności, ale otrzymał błogosławieństwo. Izaak początkowo miał wątpliwości i odkryłby oszustwo, gdyby zaufał słuchowi. Głos należał do Jakuba (Księga Rodzaju 27:22). W swojej opatrzności Bóg dał ludziom różne głosy, tak jak różne twarze, co pomaga uchronić nas przed oszustwem. Głosu niełatwo jest zmienić. Można w tym dostrzec także obraz obłudnika. Jego głos jest głosem Jakuba, ale ręce ma jak Ezaw. Mówi jak święty, lecz postępuje jak grzesznik. Ostatecznie jednak osąd będzie się opierał na czynach.

W końcu Izaak ustąpił, bo ręce były owłosione (Księga Rodzaju 27:23), i nie pomyślał, jak łatwo można było to upozorować. Jakub dalej dobrze odgrywał swoją rolę, podał ojcu mięso i usługiwał mu z troską, aż posiłek dobiegł końca, a wraz z jego zakończeniem zostało udzielone błogosławieństwo. Jedyną okolicznością, która nieco zmniejsza winę Rebeki i Jakuba, jest to, że ich podstęp miał raczej zapobiec niesłusznemu udaremnieniu Bożej obietnicy, niż przyspieszyć jej spełnienie. Błogosławieństwo miało przypaść niewłaściwemu synowi, a oni uznali, że nadszedł czas, by działać.

Przyjrzyjmy się teraz temu, jak Izaak pobłogosławił Jakuba (Księga Rodzaju 27:26–29). Objął go, okazując mu szczególną miłość. Ci, którym Bóg błogosławi, są przyjmowani z miłością płynącą z Jego serca, a oni sami miłością i wiernością oddają cześć Jego Synowi (Księga Psalmów 2:12). Izaak także go pochwalił. Powąchał jego szaty i powiedział: „Zapach mojego syna jest jak zapach pola, któremu Pan pobłogosławił”. Miał na myśli coś obfitego, przyjemnego i urodzajnego. Był to znak, że Bóg pobłogosławił Jakubowi, dlatego Izaak także był gotów udzielić mu błogosławieństwa.

Izaak modlił się również za Jakuba i wypowiadając błogosławieństwo, proroczo mówił o jego przyszłości. Rodzice powinni modlić się za swoje dzieci i błogosławić im w imię Pana. W ten sposób, a także przez chrzest, robią wszystko, co mogą, by Boże przymierze trwało w ich rodzinach. Było to jednak niezwykłe błogosławieństwo. Bóg tak pokierował wydarzeniami, że Izaak udzielił go Jakubowi, nie wiedząc, co robi, aby było jasne, że Jakub otrzymał je od Boga, a nie od Izaaka.

Jakub otrzymuje tu błogosławieństwo w trzech wymiarach: obfitość (Księga Rodzaju 27:28), władzę nad braćmi, zwłaszcza nad Ezawem i jego potomkami (Księga Rodzaju 27:29), oraz Bożą przychylność i trwałe miejsce w niebie. „Niech będzie przeklęty każdy, kto cię przeklina, a błogosławiony każdy, kto ci błogosławi”. Innymi słowy, niech Bóg traktuje przyjaciół Jakuba jak przyjaciół, a jego wrogów jak wrogów. To błogosławieństwo kryje w sobie więcej, niż mogłoby się początkowo wydawać. Obejmuje obietnicę Mesjasza, który miał przyjść z rodu Jakuba, oraz Kościoła, który niebo szczególnie uznaje za swój i któremu sprzyja.

Po pierwsze, oznacza, że z Jakuba miał pochodzić Mesjasz, który będzie panował na ziemi z najwyższą władzą. Miał być główną gałęzią rodu, a ludy i narody miały mu służyć. Zobacz zapowiedź: „Z Jakuba wyjdzie władca” (Księga Liczb 24:19) oraz obraz gwiazdy i berła (Księga Liczb 24:17). Władza Jakuba nad Ezawem była jedynie zapowiedzią tego większego panowania (Księga Rodzaju 49:10).

Po drugie, oznacza, że z Jakuba miał pochodzić Kościół, szczególnie umiłowany i chroniony przez niebo. Była to część błogosławieństwa danego Abrahamowi, gdy po raz pierwszy został powołany, by stać się ojcem wierzących (Księga Rodzaju 12:3): „Będę błogosławił tym, którzy tobie błogosławią”. Dlatego gdy Izaak później potwierdził błogosławieństwo dla Jakuba, nazwał je błogosławieństwem Abrahama (Księga Rodzaju 28:4). Wyjaśnia to również Balaam (Księga Liczb 24:9).

Najlepszym i najbardziej pożądanym błogosławieństwem jest przynależność do Chrystusa i Jego Kościoła oraz udział w mocy Chrystusa i przychylności, jaką cieszy się Kościół.