Księga Rodzaju 22:15 – znaczenie i zastosowanie

Bóg łaskawie przyjął posłuszeństwo Abrahama, ale na tym nie poprzestał. Zanim Abraham opuścił to miejsce, zapewne gdy ofiarowany baran wciąż jeszcze płonął, Bóg przekazał mu tę łaskawą wiadomość i ponownie potwierdził z nim swoje przymierze. Przymierza zawierano przy ofierze, tak było również w tym przypadku: symbolicznie przez ofiarowanie Izaaka i barana.

Bóg używa tu bardzo mocnych słów, by wyrazić swoje uznanie dla Abrahama, mocniejszych niż jakiekolwiek, które wcześniej do niego skierował. Uczy nas to, że szczególne czyny posłuszeństwa spotykają się ze szczególnym uznaniem i pocieszeniem. Przypomina nam też, że Boże obietnice są cenną i prawdziwą nagrodą, nawet zanim się spełnią.

Bóg z upodobaniem wskazuje posłuszeństwo Abrahama jako powód odnowienia przymierza. Mówi o nim z uznaniem: „Ponieważ to uczyniłeś i nie odmówiłeś Mi swego syna, swego jedynego syna” (Księga Rodzaju 22:16). Przywiązuje do tego wielką wagę i ponownie chwali Abrahama za posłuszeństwo: „Ponieważ usłuchałeś mojego głosu” (Księga Rodzaju 22:18). Posłuszeństwo jest lepsze niż ofiara. Nie była to nagroda równa wartości tego czynu, lecz Bóg łaskawie obdarzył uznaniem Abrahama, który chciał oddać Mu cześć.

Bóg potwierdził też obietnicę przysięgą. Wcześniej już ją wypowiedział i przypieczętował, teraz jednak przysiągł, mówiąc, że przysięga na samego siebie, bo nie miał nikogo większego, na kogo mógłby przysiąc (List do Hebrajczyków 6:13). W ten sposób, jak mówi apostoł, Bóg zobowiązał się przysięgą (List do Hebrajczyków 6:17). Z czcią można powiedzieć, że ręczył własnym życiem i swoim istnieniem, jakby mówił: „Jak żyję”. Dzięki tym niezmiennym rzeczom, a Bóg nie może kłamać, Abraham i jego potomkowie mogli otrzymać mocne pocieszenie. Gdy okazujemy wiarę, Bóg dodaje nam odwagi. Gdy korzystamy z Jego obietnic, On je potwierdza.

Odnowiona tu obietnica mówi konkretnie o tym, że potomstwo Abrahama stanie się bardzo liczne: Bóg pomnoży je niezmiernie (Księga Rodzaju 22:17). Tym, którzy są gotowi zrezygnować z czegokolwiek dla Boga, zostanie to wynagrodzone z nawiązką. Abraham miał tylko jednego syna i był gotów oddać go w posłuszeństwie Bogu. Bóg odpowiedział mu obietnicą, że otrzyma w zamian tysiące i miliony. Dzieje pokazują, jak wielki naród wywodził się od Abrahama. Jak liczni i sławni byli jego potomkowie, którzy do dziś szczycą się tym, że Abraham jest ich ojcem! W ten sposób otrzymał stokroć więcej już w tym życiu (Ewangelia Mateusza 19:29).

Ta obietnica niewątpliwie wskazuje na Mesjasza i łaskę Ewangelii. Jest przysięgą złożoną naszemu ojcu Abrahamowi, tą samą, o której wspomina Zachariasz (Ewangelia Łukasza 1:73). Po pierwsze, znajdujemy tu obietnicę wielkiego daru Ducha. Słowa o tym, że Bóg będzie obficie błogosławił Abrahamowi, odnoszą się przede wszystkim do największego błogosławieństwa, daru Ducha Świętego. Obietnica Ducha, błogosławieństwo Abrahama, miała przez Jezusa Chrystusa objąć także pogan (List do Galatów 3:14).

Po drugie, obietnica zapowiada wzrost Kościoła, tak że wierzący, duchowi potomkowie Abrahama, będą liczni jak gwiazdy na niebie. Po trzecie, zapowiada duchowe zwycięstwo. Słowa o tym, że potomstwo Abrahama weźmie w posiadanie bramy swoich nieprzyjaciół, oznaczają, że wierzący przez wiarę zwyciężają świat, triumfują nad mocami ciemności i są więcej niż zwycięzcami. Zapewne do tej części przysięgi nawiązuje Zachariasz, gdy mówi, że uwolnieni z rąk nieprzyjaciół będziemy służyć Bogu bez lęku (Ewangelia Łukasza 1:74).

Największa jest jednak ostatnia obietnica. Po czwarte, mówi ona o wcieleniu Chrystusa, czyli o tym, że Syn Boży stał się człowiekiem. Słowa o błogosławieństwie, które przyjdzie przez potomka Abrahama, odnoszą się do jednej konkretnej osoby. Apostoł podkreśla, że obietnica mówi o jednym potomku, a nie o wielu (List do Galatów 3:16). W Nim błogosławieństwo otrzymają wszystkie narody ziemi, albo same będą szukać błogosławieństwa, jak wyrażono to w innym miejscu (Księga Izajasza 65:16). W Nim każdy może znaleźć szczęście, jeśli zechce, a wszyscy, którzy do Niego należą, będą szczęśliwi i będą o tym wiedzieć. Chrystus jest największym błogosławieństwem dla świata.

Abraham był gotów złożyć swojego syna w ofierze, by uczcić Boga. Właśnie wtedy Bóg obiecał, że ofiaruje własnego Syna dla zbawienia ludzkości.