Księga Rodzaju 22:11 – znaczenie i zastosowanie

Dotąd historia była bardzo bolesna i zdawała się zmierzać ku tragicznemu końcowi. Lecz teraz niebo nagle się przejaśnia, słońce przebija się przez chmury i otwiera się przed nami jasna scena. Ta sama ręka, która zraniła i powaliła, teraz uzdrawia i podnosi, bo choć Bóg zsyła smutek, okazuje też współczucie. Wkracza anioł Pański, czyli sam Bóg, odwieczne Słowo i Anioł Przymierza, który miał być wielkim Odkupicielem i Pocieszycielem, i szczęśliwie kończy tę próbę.

Izaak zostaje ocalony (Księga Rodzaju 22:11–12). Nakaz złożenia go w ofierze miał być jedynie próbą. Skoro próba wykazała już, że Abraham kocha Boga bardziej niż Izaaka, jej cel został osiągnięty. Polecenie zostaje więc cofnięte, choć nie oznacza to żadnej zmiany w niezmiennych zamysłach Boga: Abraham ma nie podnosić ręki na chłopca. Nasze błogosławieństwa najczęściej pozostają przy nas wtedy, gdy jesteśmy najbardziej gotowi oddać je zgodnie z wolą Boga. Bóg przychodzi z pomocą swoim ludziom, gdy znaleźli się w największej potrzebie. Im bardziej bezpośrednie jest niebezpieczeństwo i im bliżej jego spełnienia, tym cudowniejsze i bardziej upragnione jest ocalenie.

Abraham nie tylko zyskuje Boże uznanie, lecz także pochwałę. Otrzymuje wyraźne świadectwo, że boi się Boga. Bóg wiedział o tym już wcześniej, ale teraz Abraham dał pamiętny dowód swojej bojaźni. Nie musiał robić nic więcej. To, co uczynił, wystarczyło, by okazać Bogu cześć i uznać Jego władzę. Gdy Bóg w swojej opatrzności nie pozwala nam zrealizować szczerych zamierzeń służenia Mu, życzliwie przyjmuje gotowość serca tak, jakby była dokonanym czynem, nawet jeśli dzieło pozostaje niedokończone. Najlepszym dowodem bojaźni Bożej jest gotowość, by służyć Bogu i oddawać Mu cześć tym, co najdroższe, oraz wyrzec się wszystkiego dla Niego lub ze względu na Niego.

Zamiast Izaaka zostaje złożona w ofierze inna ofiara (Księga Rodzaju 22:13). Skoro ołtarz był już zbudowany, a drewno ułożone, trzeba było złożyć na nim ofiarę. Po pierwsze, należało od razu podziękować Bogu za ocalenie Izaaka, póki ołtarz był gotowy. Po drugie, musiały się spełnić słowa Abrahama: „Bóg sam zapewni sobie jagnię na ofiarę”. Bóg nie zawodzi nadziei, które sam wzbudza w swoim ludzie. Stanie się według jego wiary. „Postanowisz coś, a będzie spełnione”.

To wydarzenie zapowiada też obiecanego Mesjasza, błogosławionego Potomka. Chrystus został złożony w ofierze za nas, tak jak baran został ofiarowany zamiast Izaaka, a Jego śmierć zapewniła nam uwolnienie. Powiedział: „Oto jestem, niech oni odejdą”. Choć ten błogosławiony Potomek został właśnie obiecany i był teraz ukazany w osobie Izaaka, Jego ofiarowanie miało nastąpić dopiero u kresu dziejów. Do tego czasu przyjmowane były ofiary ze zwierząt, tak jak przyjęto ofiarę z barana. Były znakiem zadośćuczynienia, czyli zapłaty za grzech, którego miała pewnego dnia dokonać ta większa ofiara. Warto zauważyć, że później na górze Moria zbudowano świątynię, miejsce składania ofiar (Druga Księga Kronik 3:1), a góra Kalwaria, gdzie ukrzyżowano Chrystusa, znajdowała się niedaleko.

Miejsce otrzymuje nową nazwę, by uczcić Boga i zachęcić wszystkich wierzących, aby z radością Mu ufali i wytrwali na drodze posłuszeństwa aż do końca świata: Jahwe-Jireh, czyli „Pan zapewni” (Księga Rodzaju 22:14). Nazwa ta prawdopodobnie nawiązuje do wcześniejszych słów Abrahama: „Bóg sam zapewni sobie jagnię na ofiarę” (Księga Rodzaju 22:8). Nie była to zasługa sprytu Abrahama ani odpowiedź wyłącznie na jego modlitwę, choć był on szczególnym orędownikiem. Wszystko to było dziełem samego Pana.

Niech przyszłe pokolenia pamiętają, że Pan widzi. Nieustannie ma swoich ludzi na oku, gdy przechodzą przez trudności i utrapienia, i może przyjść z pomocą w krytycznej chwili. Niech pamiętają również, że Pan daje się poznać, objawia się na górze pośród największych utrapień swojego ludu. Nie tylko ukazuje swoją mądrość, moc i dobroć, lecz także sprawia, że stają się one wielkie w chwili ocalenia. Tam, gdzie Bóg widzi i zapewnia pomoc, Jego należy dostrzec i chwalić. Być może wskazuje to także na Boga objawionego w ciele.