Księga Rodzaju 19:12 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu zapowiedź ratunku dla Lota.

I. Zostaje on uprzedzony, że zagłada Sodomy jest bliska: „Zamierzamy zniszczyć to miejsce” (Księga Rodzaju 19:13). Święci aniołowie służą Bogu zarówno w dziele sądu, jak i miłosierdzia. Pomagają ocalić i uratować lud Boży, ale wykonują też wyrok na grzesznikach. W tym sensie dobrzy aniołowie stają się na pewien czas narzędziami kary (Księga Psalmów 78:49).

II. Lot ma ostrzec swoją rodzinę i bliskich, aby mogli zostać ocaleni razem z nim, jeśli zechcą (Księga Rodzaju 19:12). Otrzymuje takie polecenie: „Czy jest tu jeszcze ktoś z twoich bliskich? Jeśli tak, idź i powiedz mu, co ma się wydarzyć”. Pokazuje to, jak ważne jest, by robić wszystko, co możliwe, dla zbawienia tych, którzy są wokół nas, i starać się wyrwać ich z ognia. Ci, których Bóg uwolnił od grzesznego życia, powinni robić, co mogą, by pomagać innym, szczególnie swoim krewnym.

Widać w tym także wielką życzliwość. Aniołowie nie pytają Lota, czy zna w mieście jakichś sprawiedliwych, którzy zasługiwaliby na ocalenie. Wiedzą już, że nikogo takiego tam nie ma. Pytają za to o jego krewnych, aby mogli ocaleć razem z nim, niezależnie od tego, czy byli sprawiedliwi. Źli ludzie często korzystają w tym świecie z dobrodziejstw, które zawdzięczają swoim pobożnym krewnym. To błogosławieństwo być spokrewnionym z dobrym człowiekiem.

III. Lot poszedł więc do swoich zięciów (Księga Rodzaju 19:14). Zwróćmy najpierw uwagę na stanowcze ostrzeżenie, które im przekazał: „Wstawajcie, uchodźcie z tego miejsca”. Jego słowa były ostre i naglące. Nie było czasu do stracenia, gdy zagłada stała u drzwi. Nie mieli czterdziestu dni na opamiętanie, jak mieszkańcy Niniwy. To była ostatnia chwila. Ten okrzyk rozległ się o północy. Podobnie brzmi wezwanie skierowane do tych, którzy się jeszcze nie nawrócili: odwróćcie się od grzechu i żyjcie.

Zwróćmy też uwagę na lekceważenie, z jakim potraktowali jego ostrzeżenie. Wydawało im się, że Lot żartuje. Być może sądzili, że niedawny atak mieszkańców Sodomy tak go przeraził, że nie myśli jasno. A może uznali, że nie mówi poważnie. Ludzie, którzy żyją dla przyjemności i wszystko obracają w żart, często lekceważą podobne ostrzeżenia i giną w nadchodzącej zagładzie. Wielu spośród ostrzeganych przed nieszczęściem i niebezpieczeństwem grzechu traktuje te przestrogi jak żart i sądzi, że duszpasterze tylko sobie z nich żartują. Tacy ludzie zginą, a odpowiedzialność spadnie na nich samych.