Księga Rodzaju 15:7 – znaczenie i zastosowanie

W tym wersecie Bóg zapewnia Abrama, że odziedziczy ziemię Kanaan.

Najpierw Bóg mówi Abramowi, co zamierza uczynić w związku z tą obietnicą (Księga Rodzaju 15:7). Zwróćmy uwagę, że Abram nie skarży się tu tak jak wtedy, gdy nie miał dziecka. Ci, którzy są pewni, że należą do obiecanego potomstwa, nie mają powodu wątpić, że przysługuje im obiecana ziemia. Jeśli należy do nas Chrystus, należy do nas także niebo. Zauważmy również, że gdy Abram uwierzył wcześniejszej obietnicy (Księga Rodzaju 15:6), Bóg wyjaśnił mu i potwierdził także tę kolejną. Temu, kto korzysta z tego, co już otrzymał, zostanie dane więcej.

Bóg przypomina Abramowi trzy rzeczy, które mają umocnić jego wiarę w tę dobrą ziemię. Po pierwsze, przypomina mu, kim jest: „Ja jestem Panem, Jahwe”. Może więc dać Abramowi tę ziemię, bo jest suwerennym Panem wszystkiego i ma prawo rozporządzać całą ziemią. Może mu ją dać niezależnie od napotkanego oporu, nawet ze strony synów Anaka, potężnego ludu zamieszkującego Kanaan. Bóg nie obiecuje czegoś, czego nie może uczynić, jak często robią ludzie. Dotrzyma słowa, bo Jahwe nie jest człowiekiem, który kłamie.

Po drugie, Bóg przypomina Abramowi, co już dla niego uczynił. Wyprowadził go z Ur chaldejskiego, ojczyzny jego ludu. Niektórzy uważają, że chodzi tu o wybawienie go z ognia Chaldejczyków: albo z ich bałwochwalstwa, ponieważ oddawali cześć ogniowi, albo z prześladowań. Żydowscy pisarze przekazują, że Abram został wrzucony do rozpalonego pieca za odmowę oddawania czci bożkom, lecz cudownie ocalał. Bardziej prawdopodobne jest jednak, że chodzi po prostu o nazwę miejsca. Tak czy inaczej, Bóg wyprowadził go mocnym wezwaniem, niemal jak wyrywa się z ognia głownię. Było to szczególne miłosierdzie: Bóg powołał Abrama, pozostawiając w tym miejscu tysiące ludzi, którzy mieli zginąć. Powołał go samego (Księga Izajasza 51:2).

Było to także miłosierdzie duchowe: wybawienie od grzechu i jego zgubnych skutków. Jeśli Bóg zbawia nasze dusze, nie zabraknie nam żadnego prawdziwego dobra. Było to również miłosierdzie niedawne, dlatego powinno szczególnie poruszać serce, podobnie jak słowa na początku Dziesięciu Przykazań: „Ja jestem Panem, który wyprowadził cię z Egiptu”. Było to wreszcie miłosierdzie początkowe, zapoczątkowujące szczególny strumień łask dla Abrama, a zarazem obietnicę dalszych łask (Księga Izajasza 66:9). Bóg mówi o tym jako o czymś, co przynosi Mu chwałę: „Ja jestem Panem, który cię wyprowadził”. W ten sposób ukazuje swoją chwałę jako Bóg pełen mocy i łaski, a później nadal tak o tym mówi (Księga Izajasza 29:22). Jest Panem, który odkupił Abrahama, wybawiając go od grzechu.

Po trzecie, Bóg mówi Abramowi, co zamierza uczynić dalej: przyprowadził go tam, by dać mu tę ziemię w dziedziczne posiadanie. Chodzi nie tylko o to, by Abram na niej mieszkał, lecz by otrzymał ją jako dziedzictwo — najpewniejszy i najcenniejszy rodzaj prawa do niej. Opatrzność Boża kryje w swoich działaniach wobec dobrych ludzi łaskawe, choć ukryte zamysły. Nie potrafimy ich zrozumieć, dopóki rezultat nie ukaże ich miłosierdzia i chwały. Głównym celem wszystkich działań Boga wobec Jego ludu jest bezpiecznie doprowadzić go do nieba. Lud Boży został wybrany do zbawienia (Drugi List do Tesaloniczan 2:13), powołany do królestwa (Pierwszy List do Tesaloniczan 2:12), odrodzony do dziedzictwa (Pierwszy List Piotra 1:3–4) i przygotowany do niego przez całe to dzieło (List do Kolosan 1:12–13; Drugi List do Koryntian 4:17).

Potem Abram prosi o znak: „Skąd będę wiedział, że odziedziczę tę ziemię?” (Księga Rodzaju 15:8). Nie wynikało to z braku zaufania do mocy Boga ani do Jego obietnicy, jak w przypadku Zachariasza. Abram chciał znaku z dwóch powodów. Po pierwsze, pragnął umocnić i ugruntować własną wiarę. Uwierzył już wcześniej (Księga Rodzaju 15:6), ale teraz w istocie mówi: „Panie, pomóż mojej niewierze”. Wierzył, a jednak chciał mieć znak, do którego mógłby się odwołać w czasie próby, bo nie wiedział, co w przyszłości mogłoby zachwiać jego wiarą. Wszyscy potrzebujemy niebiańskiej pomocy, która potwierdza naszą wiarę. Powinniśmy korzystać z sakramentów ustanowionych jako znaki służące temu celowi (Księga Sędziów 6:36–40; Druga Księga Królewska 20:8–10; Księga Izajasza 7:11–12).

Po drugie, Abram chciał, aby obietnica została umocniona także dla jego potomków, by i oni mogli w nią uwierzyć. Ci, którzy sami są przekonani, powinni pragnąć, by inni również zaufali Bożym obietnicom. Jan posłał swoich uczniów do Chrystusa nie tyle ze względu na siebie, ile na nich (Ewangelia Mateusza 11:2–3). Kanaan był obrazem nieba. Wielkim błogosławieństwem jest więc wiedzieć, że odziedziczymy niebiański Kanaan: być pewnym, że to szczęście jest rzeczywiste, i wyraźniej dostrzegać, że mamy do niego prawo.

Następnie Bóg poleca Abramowi przygotować ofiarę, przez którą da mu znak. Abram wykonuje polecenie (Księga Rodzaju 15:9–11): ma wziąć jałówkę i pozostałe zwierzęta. Być może spodziewał się jakiegoś niezwykłego znaku z nieba, Bóg jednak daje mu znak za pośrednictwem ofiary. Ci, którzy pragną pewności Bożej przychylności i umocnienia wiary, powinni uczestniczyć w ustanowionych aktach kultu i oczekiwać, że spotkają tam Boga. Bóg polecił Abramowi wziąć trzyletnie zwierzęta, bo były już w pełni dorosłe i silne. Bogu powinniśmy służyć tym, co najlepsze, ponieważ On sam jest najlepszy.

Nie czytamy, by Bóg udzielił Abramowi szczegółowych wskazówek, jak ma postąpić ze zwierzętami i ptakami. Być może tak dobrze znał prawo i zwyczaj składania ofiar, że nie potrzebował dalszych wyjaśnień; możliwe też, że Bóg przekazał mu wskazówki, których tu nie zapisano. W każdym razie Abram rozumiał, że zwierzęta należy przygotować do uroczystego zawarcia przymierza, i znał przyjęty sposób postępowania. Wziął to, co wyznaczył Bóg, choć jeszcze nie wiedział w pełni, w jaki sposób stanie się to znakiem. Był to kolejny przykład jego gotowości do posłuszeństwa. Rozciął zwierzęta na połowy, zgodnie z dawnym zwyczajem zawierania przymierza. Podobnie opisano to w Księdze Jeremiasza 34:18–19, gdzie cielę zostaje przecięte na pół, a uczestnicy przechodzą między jego częściami.

Po przygotowaniu wszystkiego zgodnie z poleceniem Boga Abram czeka na znak, który Bóg może mu dać, niczym prorok wypatrujący czegoś ze swojej strażnicy (Księga Habakuka 2:1). Odpowiedź Boga się opóźnia, ale Abram nadal czeka, a zwłoka potęguje jego oczekiwanie. Gdy na martwe zwierzęta zlatują się ptaki drapieżne, jakby były zwykłą, pozostawioną bez ochrony zdobyczą, Abram je odpędza (Księga Rodzaju 15:11). Ufa, że ta wizja ostatecznie przemówi i nie okaże się daremna. Powinniśmy uważnie strzec naszych duchowych ofiar, by nic ich nie zniszczyło ani nie uczyniło nieodpowiednimi dla Boga. Gdy podczas oddawania Mu czci nachodzą nas próżne myśli, podobne do tych ptaków, powinniśmy je odpędzić. Nie wolno pozwolić im pozostać. Trzeba trwać przy Bogu bez rozproszeń.