Księga Rodzaju 13:14 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak Bóg łaskawie przychodzi do Abrama, by potwierdzić obietnicę daną jemu i jego potomkom. Zwróćmy uwagę, kiedy Bóg odnowił i przypieczętował tę obietnicę: po rozstaniu Abrama z Lotem. Spór dobiegł już końca, a na łaskawe spotkanie z Bogiem najlepiej przygotowani są ci, których duch jest spokojny, a nie wzburzony gniewem. Stało się to również po tym, jak Abram pokornie i bezinteresownie ustąpił Lotowi dla zachowania pokoju. Wtedy Bóg przyszedł do niego ze znakiem swojej przychylności. Bóg z nawiązką wynagradza pokojem duchowym to, z czego rezygnujemy, by zachować pokój z innymi.

Abram dobrowolnie ustąpił Lotowi połowy tego, co mu przysługiwało, a Bóg potwierdził wtedy całą obietnicę. Abram stracił też pokrzepiającą obecność krewnego, przez co osłabł i zasmucił się. W tej samotności Bóg przyszedł do niego ze słowami pociechy i nadziei. Bliskość Boga może wynagrodzić utratę przyjaźni z ludźmi. Nawet gdy rodzina i przyjaciele są daleko, Bóg pozostaje blisko.

Lot wybrał dla siebie żyzną dolinę i osiedlił się tam. Bóg przyszedł do Abrama, by nie pozwolić mu zazdrościć Lotowi ani żałować swojej hojności. Zapewnił go, że ziemia, którą otrzyma, będzie należeć do niego i jego potomków na zawsze. Lot mógł mieć pozornie lepszą ziemię, ale Abram miał do niej mocniejsze prawo. Lot miał coś na kształt raju, lecz Abram miał obietnicę. Czas szybko pokazał, że to Abram otrzymał lepszą część. Bóg stanął po stronie Abrama po jego sporze z Lotem, tak jak później wspólnoty poparły Pawła po jego sporze z Barnabą (Dzieje Apostolskie 15:39, Dzieje Apostolskie 15:40).

Obietnica Boga dana Abramowi obejmowała dwie rzeczy: dobrą ziemię i licznych potomków, którzy mieli z niej korzystać. Była to ziemia sławna ponad wszystkie inne, bo miała stać się ziemią świętą, ziemią Immanuela, czyli „Boga z nami”. Bóg pokazał Abramowi tę ziemię, zgodnie z wcześniejszą obietnicą (Księga Rodzaju 12:1), a później pokazał ją Mojżeszowi z góry Pisga. Lot podniósł oczy i spojrzał na dolinę Jordanu (Księga Rodzaju 13:10), a potem osiadł tam, by cieszyć się tym, co zobaczył. Bóg powiedział Abramowi, by podniósł oczy, rozejrzał się i zobaczył ziemię, która miała należeć do niego. To, co Bóg nam ukazuje, jest o wiele lepsze i cenniejsze niż wszystko, co może zaoferować świat. Wiara pozwala widzieć więcej i piękniej niż sam wzrok. Ci, którzy mają otrzymać niebiańską ojczyznę, już w tym życiu mogą dostrzegać ją przez wiarę, bo patrzą na rzeczy niewidzialne jak na rzeczywiste, choć wciąż odległe.

Bóg zapewnił Abramowi i jego potomstwu tę ziemię na zawsze (Księga Rodzaju 13:15, 17). Powiedział, że da ją jemu, i powtórzył obietnicę, umacniając ją i potwierdzając. Ziemia miała należeć do Abrama i jego potomstwa, a nie do Lota i jego potomków. Potomkowie Lota nie mieli jej odziedziczyć, dlatego Bóg tak pokierował wydarzeniami, by Lot najpierw oddzielił się od Abrama, a potem obietnica została potwierdzona Abramowi i jego linii. Bóg często wyprowadza dobro ze zła i posługuje się ludzkimi grzechami oraz nierozsądnymi wyborami, by wypełnić swoje mądre i święte plany.

Obietnica dotyczyła Abrama i jego potomstwa, choć sam Abram miał mieszkać tam jako przybysz, a jego potomkowie mieli zamieszkać w tej ziemi jako jej właściciele i władcy. Dar ziemi dla niego i jego ludu na zawsze wskazuje również na niebiańską ojczyznę, daną na wieki duchowym dzieciom Abrama (List do Hebrajczyków 11:14). Bóg dał mu też pewien rodzaj publicznego objęcia tej ziemi w posiadanie, choć pełne korzystanie z niej miało nastąpić później: Abram miał wstać i przejść przez kraj (Księga Rodzaju 13:17). Innymi słowy, miał wejść do niego, przyjrzeć mu się i obejść jego części, a wtedy ziemia miała wydać się lepsza niż z oddali. Bóg chętnie pokazuje dziedzicom obietnicy, jak pewne jest Jego przymierze i jak cenne są jego błogosławieństwa. Podobnie Psalm zachęca, by obejść Syjon (Księga Psalmów 48:12).

Bóg obiecał też Abramowi licznych potomków, którzy mieli zapełnić tę dobrą ziemię, aby nigdy nie opustoszała z braku dziedziców (Księga Rodzaju 13:16). Obietnica, że jego potomstwo będzie jak pył ziemi, oznaczała niezwykły wzrost ich liczby, aż staną się wielkim, niezliczonym ludem. Tak liczny lud żył w czasach Salomona, gdy Judyci i Izraelici byli tak liczni jak piasek nad morzem (Pierwsza Księga Królewska 4:20). Taką obietnicę dał Bóg Abramowi. Ten sam Bóg, który zapewnia dziedzictwo, zapewnia też dziedziców. Ten, który przygotowuje świętą ziemię, przygotowuje również święty lud, by ją otrzymał. Ten, który daje chwałę, daje także łaskę, by przygotować ludzi na jej przyjęcie.

Gdy Bóg potwierdził obietnicę Abramowi, Abram odpowiedział na dwa sposoby (Księga Rodzaju 13:18). Najpierw przeniósł swój namiot. Bóg polecił mu przejść przez tę ziemię, jakby mówił: „Nie osiadaj zbyt szybko. Pamiętaj, że jesteś pielgrzymem i podążaj ku lepszej ojczyźnie”. Posłuszny Bogu, Abram przeniósł namiot i nadal żył jak wędrowiec. Następnie zbudował tam ołtarz, by podziękować Bogu za łaskawe spotkanie. Gdy Bóg przychodzi do nas z pełnymi łaski obietnicami, oczekuje w zamian naszego pokornego uwielbienia.