Księga Rodzaju 13:1 – znaczenie i zastosowanie

Abram wraca z Egiptu (Księga Rodzaju 13:1). Sam powrócił i przyprowadził ze sobą wszystkich do Kanaanu. Nawet jeśli czasem musimy znaleźć się w miejscach pokusy, powinniśmy jak najszybciej je opuścić (Księga Rut 1:6).

Warto też zwrócić uwagę na jego bogactwo. Był bardzo bogaty, a dosłownie: bardzo „ciężki”, jak sugeruje hebrajskie słowo. Bogactwo jest ciężarem, a ci, którzy chcą się wzbogacić, nakładają na siebie ciężar gliny (Księga Habakuka 2:6). Z jego zdobywaniem wiąże się ciężar zmartwień, z jego zachowaniem — lęk, z korzystaniem z niego — pokusa, z nadużywaniem — poczucie winy, z utratą — smutek, a na koniec także ciężar zdania sprawy z tego, jak się nim gospodarowało. Wielki majątek często sprawia, że ludzie stają się ociężali i nieporadni. Abram był bogaty nie tylko w wiarę, dobre uczynki i obietnice, lecz także w bydło, srebro i złoto.

Zwróćmy uwagę na trzy rzeczy. Po pierwsze, Boża opatrzność czasem obdarza dobrych ludzi bogactwem i uczy ich zarówno żyć w dostatku, jak i znosić niedostatek. Po drugie, bogactwo dobrych ludzi jest owocem Bożego błogosławieństwa. Bóg obiecał Abramowi, że będzie mu błogosławił, a to błogosławieństwo przyniosło mu bogactwo bez trosk (Księga Przysłów 10:22). Po trzecie, prawdziwa pobożność może iść w parze z wielkim dobrobytem. Bogatemu trudno wejść do królestwa Bożego, ale nie jest to niemożliwe (Ewangelia Marka 10:23–24). Abram był bardzo bogaty, a zarazem głęboko pobożny. Pobożność sprzyja pomyślności w życiu doczesnym (Pierwszy List do Tymoteusza 4:8), a dobrze wykorzystywany dobrobyt może przynosić chwałę pobożności i stwarzać więcej okazji do czynienia dobra.

Następnie Abram udał się do Betel (Księga Rodzaju 13:3–4). Poszedł tam nie tylko dlatego, że kiedyś tam mieszkał i chciał odwiedzić dawnych znajomych, lecz także dlatego, że wcześniej zbudował tam ołtarz. Ołtarza prawdopodobnie już nie było. Być może sam Abram rozebrał go przed wyjazdem, żeby nie został zbezczeszczony przez Kananejczyków oddających cześć bożkom. Mimo to wrócił w miejsce, gdzie stał ołtarz, być może po to, by przypomnieć sobie bliską więź z Bogiem, której tam doświadczał, albo żeby wypełnić śluby złożone przed wyruszeniem do Egiptu. Wiele lat później Bóg posłał w to samo miejsce Jakuba, wnuka Abrama, z tego samego powodu, mówiąc mu, by udał się do Betel, gdzie złożył ślub (Księga Rodzaju 35:1). Potrzebujemy przypominać sobie o uroczystych ślubach i korzystać z każdej okazji, by do nich wracać. Miejsce, w którym je złożyliśmy, może nam o nich przypomnieć; odwiedzenie go może nam przynieść pożytek.

Abram oddawał tam cześć Bogu. Ponieważ ołtarza już nie było, nie mógł złożyć ofiary, ale wzywał imienia Pana, tak jak wcześniej (Księga Rodzaju 12:8). Po pierwsze, wszyscy ludzie Boga są ludźmi modlitwy. Równie dobrze można by szukać żywego człowieka, który nie oddycha, jak prawdziwego chrześcijanina, który się nie modli. Po drugie, ci, którzy chcą okazać się prawi przed Bogiem, powinni wytrwale i cierpliwie trwać w praktykach religijnych. Abram nie zostawił swojej wiary w Egipcie, jak robi to wielu ludzi podczas podróży. Po trzecie, kiedy nie możemy zrobić tego, co chcielibyśmy, powinniśmy wiernie robić to, co jest w naszej mocy, by oddawać cześć Bogu. Jeśli nie mamy ołtarza, nie zaniedbujmy modlitwy. Gdziekolwiek jesteśmy, wzywajmy imienia Pana.