Księga Rodzaju 13:10 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu wybór, którego Lot dokonał, rozstając się z Abramem. Można było oczekiwać, że niechętnie odejdzie od Abrama albo przynajmniej, z szacunku dla niego, pozwoli mu wybrać jako pierwszemu. Nie dostrzegamy jednak, by Lot okazał krewnemu szczególną uprzejmość. Abram dał mu możliwość wyboru, a Lot od razu z niej skorzystał i wybrał dla siebie. Własny interes często sprawia, że ludzie stają się opryskliwi i niechętni do ustępstw.

Wybór Lota pokazuje, jak bardzo cenił urodzajną ziemię. Przyjrzał się całej równinie nad Jordanem, nizinie, na której leżała Sodoma, i zobaczył, że wszędzie jest dobrze nawodniona (Księga Rodzaju 13:10–11). Być może wcześniejszy spór dotyczył wody, dlatego tak bardzo pociągała go ta cecha okolicy. Lot wybrał więc całą równinę. Ta dolina wydawała mu się ogrodem Edenu, miejscem pełnym piękna i obietnic. Zapewne sądził, że osiądzie tam wygodnie, będzie dobrze mu się powodziło i się wzbogaci. Tylko o tym myślał.

Co jednak z tego wynikło? Wkrótce Lot znalazł się wśród ludzi uwikłanych w konflikt, a on sam i jego domownicy zostali uprowadzeni. Mieszkając tam, dręczył swoją sprawiedliwą duszę tym, co widział wokół siebie, i nigdy nie zaznał tam prawdziwego spokoju. W końcu Bóg spalił miasto, w którym Lot mieszkał, i zmusił go do ucieczki w góry, gdzie mógł znaleźć schronienie. Były to właśnie te góry, które Lot ominął, wybierając równinę ze względu na bogactwo i wygodę. Wybory podyktowane zmysłowymi pragnieniami są grzeszne i rzadko przynoszą dobre skutki. Kto wybiera współmałżonka, pracę, dom lub miejsce zamieszkania, kierując się cielesnymi pragnieniami, tym, co wygląda atrakcyjnie, albo pychą, a nie bierze pod uwagę swojej duszy ani wiary, nie może oczekiwać Bożej obecności i błogosławieństwa. Tacy ludzie często doznają rozczarowania nawet w tym, czego najbardziej pragnęli, i nie znajdują spełnienia, na które liczyli. W każdym wyborze powinno nam przyświecać jedno: to, co najlepsze dla naszej duszy, jest dla nas najlepsze.

Widzimy też, jak mało Lot myślał o niegodziwości ludzi mieszkających w tamtej okolicy. Mieszkańcy Sodomy byli źli (Księga Rodzaju 13:13). Wszyscy ludzie są grzeszni, ale niektórzy są znacznie gorsi od innych. Mieszkańcy Sodomy grzeszyli jawnie i zuchwale, wobec Boga, tak bezwstydnie, że ich grzech stał się przysłowiowy. Dlatego Pismo mówi o ludziach, którzy jawnie obnoszą się ze swoim grzechem, jak mieszkańcy Sodomy (Księga Izajasza 3:9).

Dobre warunki życia mogą pogłębiać zepsucie grzeszników. Tak było z mieszkańcami Sodomy: ich grzech wyrastał z pychy, sytości i beztroskiego życia, którym sprzyjała obfitość ich ziemi (Księga Ezechiela 16:49). W ten sposób dobrobyt prowadzi do zguby ludzi nierozumnych. Bóg często obdarza wielkim dostatkiem ludzi bardzo niegodziwych. Zepsuci mieszkańcy Sodomy żyli na urodzajnej równinie, podczas gdy wierny Abram i jego pobożna rodzina mieszkali w namiotach na jałowych wzgórzach.

Gdy grzech osiąga tak wielkie rozmiary, zagłada jest blisko. Wraz z narastaniem grzechów zbliża się sąd. Przeprowadzkę Lota do Sodomy można rozpatrywać na dwa sposoby. Była ona łaską dla tamtejszych ludzi, bo Lot przebywał wśród nich jako prorok i głosiciel prawego życia. Gdyby go posłuchali, mogli się zmienić i uniknąć zagłady. Bóg posyła głosicieli, zanim ześle niszczycieli, bo nie chce, by ktokolwiek zginął. Dla Lota było to jednak także wielkie utrapienie. Cierpiał z powodu ich niegodziwości (Drugi List Piotra 2:7–8), a oni niepokoili go i krzywdzili, ponieważ nie chciał postępować tak jak oni. Bolesnym losem dobrych ludzi bywało mieszkanie wśród bezbożnych sąsiadów, jakby przebywali w Meszek (Księga Psalmów 120:5). Jeszcze trudniej było wtedy, gdy sami sprowadzili na siebie te kłopoty nierozważnym wyborem, tak jak Lot.