Księga Rodzaju 12:14 – znaczenie i zastosowanie

Oto niebezpieczeństwo, na jakie Saraj była narażona ze strony króla Egiptu: jej czystość seksualna i wierność małżeńska, była poważnie zagrożona. Niebezpieczeństwo grzechu jest największym niebezpieczeństwem, jakie może nam grozić. Dostojnicy faraona, będący raczej jego niemoralnymi pośrednikami, zobaczyli Saraj i zauważyli jej urodę. Pochwalili ją przed faraonem, ale nie ze względu na to, co naprawdę stanowiło o jej wartości: cnotę, skromność, wiarę i oddanie Bogu. Te cechy nic dla nich nie znaczyły. Chwalili jedynie jej urodę, którą uznali za zbyt wielki skarb dla zwykłej poddanej.

Polecili ją królowi, a wkrótce potem zabrano ją do domu faraona, podobnie jak później Esterę do haremu Aswerusa (Księga Estery 2:8), z zamiarem sprowadzenia jej do łoża faraona. Nie powinniśmy myśleć o Saraj tak, jakby zbliżała się do zdobycia królewskich względów. Została raczej wciągnięta w pokusę. Przyczyną były jej uroda, która dla wielu staje się pułapką, oraz półprawda Abrama — grzech, który często otwiera drogę kolejnym grzechom. Gdy Saraj znajdowała się w niebezpieczeństwie, Abram czerpał z tego korzyści. Faraon obdarował go owcami, wołami i innymi dobrami (werset 16), licząc na to, że zyska jego przychylność i łatwiej zdobędzie kobietę, którą uważał za siostrę Abrama. Abram nie mógł się tego spodziewać, gdy przybywał do Egiptu, i z pewnością nie planował tego, kiedy zaparł się swojej żony. Bóg jednak wyprowadził dobro ze zła. Nawet bogactwa grzeszników w pewnym sensie gromadzone są dla sprawiedliwych.

Teraz przyjrzyjmy się ocaleniu Saraj z tego niebezpieczeństwa. Gdyby Bóg nie przychodził często z pomocą przez swoje szczególne miłosierdzie i nie wyprowadzał nas z kłopotów, które sami na siebie ściągamy przez grzech i nierozsądek, szybko byśmy zginęli. W istocie już dawno spotkałby nas taki los. Bóg nie postępuje z nami tak, jak na to zasługujemy.

Po pierwsze, Bóg zesłał plagi na faraona, powstrzymując go w ten sposób przed dalszym grzeszeniem. Szczęśliwa jest taka kara, która odciąga nas od grzesznej drogi i sprowadza z powrotem do powinności, zwłaszcza do obowiązku oddania tego, co niesłusznie zabraliśmy lub zatrzymaliśmy. Zauważmy, że plagi dotknęły nie tylko faraona, ale cały jego dom, a prawdopodobnie szczególnie tych dostojników, którzy zachwalali mu Saraj. Ci, którzy przyłączają się do czyjegoś grzechu, słusznie ponoszą także karę. Kto pomaga zaspokajać cudze pożądliwości, może się spodziewać, że również dotkną go plagi. Nie wiemy dokładnie, czym były te plagi, ale ich charakter albo towarzyszące im wyjaśnienie jasno wskazywały, że przyczyną była Saraj.

Po drugie, faraon zganił Abrama, a potem odesłał go z honorami. Upomnienie było spokojne, ale w pełni zasłużone: „Cóżeś ty uczynił?”. Postępek Abrama był niegodny i nie przystawał do człowieka mądrego i dobrego. Jeśli osoby przyznające się do wiary postępują nieuczciwie, zwłaszcza gdy mówią coś, co ociera się o kłamstwo, powinny liczyć się z tym, że ktoś je upomni. Powinny też być wdzięczne tym, którzy mówią im prawdę. Czytamy nawet, że prorok Pana został słusznie skarcony przez pogańskiego kapitana statku (Księga Jonasza 1:6). Faraon zapytał Abrama: „Dlaczego nie powiedziałeś mi, że jest twoją żoną?”. Dawał do zrozumienia, że gdyby o tym wiedział, nie zabrałby jej do swojego domu. Dobrzy ludzie często popełniają błąd, podejrzewając innych bardziej, niż powinni. Nieraz odkrywamy w drugim człowieku więcej cnoty, honoru i sumienia, niż się spodziewaliśmy. Powinno nas to cieszyć, tak jak ucieszyło Abrama, który przekonał się, że faraon jest lepszym człowiekiem, niż przypuszczał. Miłość uczy nas spodziewać się po innych tego, co najlepsze.

Faraon odprawił Abrama życzliwie i hojnie. Zwrócił mu żonę, nie naruszając jej honoru: „Oto twoja żona, weź ją” (Księga Rodzaju 12:19). Kto chce uniknąć grzechu, musi usunąć pokusę albo sam się od niej odsunąć. Faraon odesłał Abrama także w pokoju. Zamiast planować jego śmierć, czego obawiał się Abram, otoczył go szczególną troską. Często dręczymy się obawami, które później okazują się bezpodstawne. Lękamy się, choć nie ma ku temu rzeczywistego powodu. Boimy się gniewu ciemięzcy, jakby miał nas zniszczyć, choć wcale nam to nie grozi (Księga Izajasza 51:13). Dla honoru i pociechy Abrama lepiej byłoby, gdyby od początku powiedział prawdę, bo uczciwość jest najlepszym wyjściem. Czytamy też, że faraon wydał swoim ludziom polecenia dotyczące Abrama (Księga Rodzaju 12:20). Być może nakazał im, by pod żadnym względem go nie krzywdzili. Jeśli tak było, władcy powinni nie tylko sami unikać krzywdzenia innych, ale również powstrzymywać przed tym swoich sług i podwładnych. Możliwe też, że gdy Abram po ustaniu głodu szykował się do wyjazdu, faraon przydzielił mu eskortę, aby bezpiecznie opuścił kraj. Faraon prawdopodobnie przestraszył się plag (Księga Rodzaju 12:17) i zrozumiał, że Abram cieszy się szczególną przychylnością Nieba. Obawiając się kolejnych kłopotów, zadbał więc, by Abram nie doznał w jego kraju żadnej krzywdy.

Bóg często zjednuje swojemu ludowi przyjaciół, uświadamiając innym, że krzywdzenie go jest niebezpieczne. Strasznie jest zgorszyć jednego z tych najmniejszych, którzy należą do Chrystusa (Ewangelia Mateusza 18:6). Psalmista nawiązuje do tego wydarzenia, mówiąc, że Bóg „karcił królów ze względu na nich” i ostrzegał: „Nie dotykajcie moich pomazańców” (Księga Psalmów 105:13–15). Być może gdyby faraon nie odesłał Abrama, ten mógłby ulec pokusie, by zostać w Egipcie i zapomnieć o ziemi obietnicy. Czasami Bóg posługuje się nawet wrogami swojego ludu, by przypomnieć mu, że ten świat nie jest jego domem i że powinien myśleć o opuszczeniu go.

Na koniec zwróćmy uwagę na podobieństwo między ocaleniem Abrama z Egiptu a późniejszym ocaleniem jego potomków. Czterysta trzydzieści lat później rodzina Abrama przybyła do Egiptu z powodu głodu, a potem ponownie tam trafiła z tego samego powodu. Abram został wyprowadzony z Egiptu po tym, jak Bóg zesłał wielkie plagi na faraona, i tak samo stało się z jego potomkami. Faraon odprawił Abrama, który odszedł z egipskimi dobrami, podobnie jak później jego potomkowie. Troska Boga o Jego lud jest taka sama wczoraj, dziś i na wieki.