Księga Rodzaju 12:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu powołanie, przez które Abram został wyprowadzony ze swojej ojczyzny do ziemi obiecanej mu przez Boga. Miało ono wystawić na próbę jego wiarę i posłuszeństwo, a zarazem oddzielić go dla Boga i przeznaczyć do szczególnej służby oraz błogosławieństwa. Niektóre szczegóły poznajemy z przemówienia Szczepana (Dzieje Apostolskie 7:2).

Szczepan mówi najpierw, że ukazał się Abramowi Bóg chwały i powołał go. Bóg objawił swoją chwałę tak wyraźnie, że Abram nie miał powodu wątpić, iż to On go wzywa. Później Bóg przemawiał na wiele różnych sposobów, ale temu pierwszemu powołaniu towarzyszyło bezpośrednie objawienie Jego chwały. Po drugie, wezwanie przyszło do Abrama w Mezopotamii, zanim zamieszkał w Charanie. Dlatego słowa o tym, że Pan powiedział do Abrama, należy rozumieć tak, że Bóg przemówił do niego najpierw w Ur Chaldejskim. Abram posłuchał i wyszedł z ziemi Chaldejczyków, po czym przez około pięć lat mieszkał w Charanie, zwanym też Charranem. Następnie, po śmierci ojca, Bóg wydał mu nowe polecenie, które poprowadziło go do ziemi Kanaan.

Niektórzy sądzą, że Charan nadal należał do Chaldei, więc Abram w rzeczywistości nie opuścił jeszcze swojej ojczyzny. Inni uważają, że po pięciu latach zaczął się tam osiedlać i uznawać to miejsce za swój dom, aż Bóg pokazał mu, że nie tam miał pozostać. Jeśli Bóg nas miłuje i przygotował dla nas dobro, nie pozwoli nam poprzestać na niczym, co nie jest Kanaanem. Z łagodnością będzie ponawiał swoje wezwanie, aż dokończy dobre dzieło, które w nas rozpoczął, a nasze dusze znajdą odpoczynek w samym Bogu.

W tym powołaniu znajdujemy zarówno polecenie, jak i obietnicę. Polecenie było trudne: wyjść ze swojej ziemi (Księga Rodzaju 12:1). Po pierwsze, miało sprawdzić, czy Abram kocha swoją ojczyznę i najbliższą rodzinę oraz czy potrafi zostawić wszystko, by pójść za Bogiem. Jego kraj był już pełen bałwochwalstwa, a krewni i dom ojca nieustannie mu zagrażali. Nie mógł wśród nich pozostać, nie ulegając ich wpływom. Dlatego Bóg w istocie powiedział: „Wyjdź natychmiast”. Każdy, kto żyje w grzechu, powinien dołożyć wszelkich starań, by jak najszybciej z niego wyjść. Można też rozumieć to polecenie tak: „Wyjdź dla własnego dobra”. Ci, którzy porzucają grzech i zwracają się ku Bogu, odkrywają, że zyskują znacznie więcej, niż tracą (Księga Przysłów 9:12).

Polecenie dane Abramowi przypomina wezwanie Ewangelii, przez które wszyscy wierzący, duchowe dzieci wiernego Abrama, zostają wprowadzeni w przymierze z Bogiem. Naturalne więzi muszą ustąpić miejsca łasce Bożej. Ojczyzna jest nam droga, krewni jeszcze drożsi, a dom ojca najdroższy. Mimo to musimy kochać ich mniej niż Chrystusa (Ewangelia Łukasza 14:26). Jeśli kiedykolwiek staną w sprzeczności z Nim, Jego wola i cześć muszą być na pierwszym miejscu. Musimy też porzucić grzech i każdą drogę, która do niego prowadzi, a zwłaszcza złe towarzystwo. Trzeba odwrócić się od bożków zła wzniesionych w naszych sercach i unikać pokus. Jeśli coś, co jest dla nas tak drogie jak prawe oko, prowadzi nas do grzechu, musimy być gotowi się tego wyrzec (Ewangelia Mateusza 5:29). Ci, którzy chcą zachowywać przykazania Boże, muszą porzucić towarzystwo ludzi czyniących zło (Księga Psalmów 119:115; Dzieje Apostolskie 2:40).

Musimy też zachowywać święty dystans wobec świata i wszystkich jego wygód. Nie powinniśmy już uważać go za nasz prawdziwy dom, lecz za miejsce, w którym zatrzymujemy się tylko na pewien czas. Nie przywiązujmy się do niego zbyt mocno i żyjmy ponad nim, kierując serca ku temu, co jest gdzie indziej.

Po drugie, to polecenie miało sprawdzić, czy Abram potrafi zaufać Bogu, nie widząc tego, co go czeka. Miał opuścić swoją ziemię i udać się do kraju, który Bóg mu wskaże. Bóg nie powiedział: „To ziemia, którą ci dam”, lecz tylko: „ziemia, którą ci wskażę”. Nie powiedział Abramowi, jaki to kraj ani jaka będzie ta ziemia. Abram miał iść za Bogiem z prostą ufnością, przyjmując Jego słowo, choć nie otrzymał szczegółowych dowodów, że opuszczenie ojczyzny nie przyniesie mu straty. Kto wchodzi w relację z Bogiem, musi Mu ufać. Musimy zrezygnować z rzeczy widzialnych na rzecz niewidzialnych i przyjąć obecne cierpienie w nadziei na przyszłą chwałę (List do Rzymian 8:18). Nie wiemy jeszcze, czym będziemy (Pierwszy List Jana 3:2), tak jak Abram nie wiedział, dokąd zaprowadzi go Bóg, gdy powołał go do ziemi, którą miał mu dopiero wskazać. Dzięki temu Abram uczył się stale polegać na Bożym prowadzeniu i nieustannie zwracać się ku Niemu.

Oprócz polecenia Bóg dał Abramowi bogatą obietnicę, a właściwie cały zbiór obietnic, z których wiele było wielkich i cennych. Każdemu Bożemu poleceniu towarzyszą obietnice dla tych, którzy są mu posłuszni. Gdy Bóg objawia się jako Ten, który nagradza, wiernie dotrzymuje słowa. Oto sześć obietnic.

Po pierwsze: Bóg uczyni z Abrama wielki naród. Gdy odłączył go od jego ludu, obiecał, że Abram stanie się ojcem innego narodu. Odłączył go od dzikiej oliwki, aby uczynić go korzeniem dobrej oliwki. Ta obietnica była dla Abrama wielkim pocieszeniem, bo nie miał wtedy dzieci. Bóg wie, jak dostosować swoje błogosławieństwa do potrzeb swoich dzieci. Ma lekarstwo na każdą ranę i zapewni najpierw to, czego najbardziej potrzeba. Obietnica ta była jednak także wielką próbą wiary Abrama, ponieważ jego żona od dawna nie mogła mieć dzieci. Jeśli Abram miał uwierzyć, musiał uwierzyć wbrew wszelkiej nadziei, i zaufać wyłącznie Bożej mocy, która potrafi dać dzieci tam, gdzie wydaje się to niemożliwe, a potem uczynić z nich wielki naród. To Bóg powołuje narody do istnienia. Sprawia, że rodzą się w jednej chwili (Księga Izajasza 66:8), a swoim słowem buduje je i sadzi (Księga Jeremiasza 18:9). Jeśli jakiś naród staje się potężny i bogaty, to Bóg uczynił go wielkim. Potrafi wzbudzić wielki naród na suchej ziemi i sprawić, że mały stanie się tysiącem.

Po drugie: Bóg obiecał Abramowi błogosławieństwo. Mogło chodzić szczególnie o płodność i pomnożenie potomstwa, podobnie jak wtedy, gdy Bóg błogosławił Adama i Noego. Możliwe też, że obietnica ta miała szersze znaczenie: „Będę ci błogosławił na wszelkie sposoby, wszelkimi błogosławieństwami z nieba i ziemi”. Abram opuszczał dom ojca, a Bóg obiecał mu ojcowskie błogosławieństwo, lepsze niż to, które otrzymał od przodków. Posłuszni wierzący mogą być pewni, że otrzymają błogosławieństwo.

Po trzecie: Bóg obiecał uczynić imię Abrama wielkim. Opuszczając swój kraj, Abram rezygnował z dobrej sławy, jaką miał wśród swoich. Bóg mówił w istocie: „Nie martw się tym. Zaufaj Mi, a dam ci imię większe, niż mógłbyś tam zdobyć”. Abram nie miał dzieci i być może obawiał się, że nie pozostawi po sobie trwałej pamięci. Bóg jednak obiecał uczynić z niego wielki naród, a tym samym uczynić wielkim jego imię. Źródłem czci jest Bóg, a wywyższenie pochodzi od Niego (Pierwsza Księga Samuela 2:8). Imię posłusznych wierzących z pewnością będzie otaczane czcią i stanie się wielkie. Najlepszą sławą jest ta, którą zdobyli dawni wierzący dzięki wierze (List do Hebrajczyków 11:2).

Abram miał stać się błogosławieństwem. Po pierwsze, jego szczęście miało być wzorem błogosławieństwa. Ci, którzy pragną błogosławić przyjaciół, będą prosić Boga, by uczynił ich podobnymi do Abrama, jak w Księdze Rut 4:11. Bóg tak życzliwie i łaskawie postępuje z posłusznymi wierzącymi, że nie musimy pragnąć dla siebie ani dla przyjaciół niczego lepszego. Samo to, że Bóg jest naszym przyjacielem, wystarczy za błogosławieństwo.

Po drugie, życie Abrama miało być błogosławieństwem dla miejsc, w których mieszkał jako przybysz. Dobrzy ludzie są błogosławieństwem dla swojego kraju. Być użytym w ten sposób to wielki zaszczyt i wielka radość. Następnie Bóg dodał, że będzie błogosławił tym, którzy błogosławią Abrama, a przeklinał tego, kto go przeklina. Dzięki temu ich relacja przypominała wzajemne przymierze, wiążące Boga i Abrama obowiązkami po obu stronach. Abram całkowicie stanął po stronie Boga, a Bóg obiecał stanąć po stronie Abrama.

Bóg mówi, że będzie przyjacielem przyjaciół Abrama. Uzna dobroć wyświadczoną Abramowi za dobroć wyświadczoną Jemu samemu i wynagrodzi ją. Bóg nie pozwoli, by na dłuższą metę ktokolwiek stracił na służeniu Jego ludowi, nawet jeśli chodzi tylko o podanie kubka zimnej wody. Obiecuje też wystąpić przeciw wrogom Abrama. Niektórzy będą go nienawidzić i przeklinać, lecz ich bezpodstawne przekleństwa nie zdołają mu zaszkodzić, natomiast dosięgnie ich sprawiedliwe przekleństwo Boga, jak powiedziano w Księdze Liczb 24:9. To dobry powód, by błogosławić tych, którzy nas przeklinają: wystarczy, że Bóg ich osądzi (Księga Psalmów 38:13-15).

W Abramie miały zostać pobłogosławione wszystkie rodziny ziemi. Ta obietnica wieńczy pozostałe, ponieważ wskazuje na Mesjasza, w którym spełniają się wszystkie obietnice Boga. Jezus Chrystus jest wielkim błogosławieństwem dla świata, największym, jakie świat kiedykolwiek otrzymał. Jest błogosławieństwem dla domów, ponieważ dzięki Niemu zbawienie przychodzi do domu (Ewangelia Łukasza 19:9). Gdy wymieniamy błogosławieństwa dotyczące naszej rodziny, Chrystusa powinniśmy postawić na pierwszym miejscu jako największe z nich.

Jak jednak wszystkie rodziny ziemi są błogosławione w Chrystusie, skoro tak wielu ludzi Go nie zna? Odpowiedź brzmi: wszyscy, którzy dostępują błogosławieństwa, dostępują go w Nim (Dzieje Apostolskie 4:12). Wszyscy, którzy wierzą, niezależnie od tego, z jakiej rodziny pochodzą, będą w Nim błogosławieni. W każdej rodzinie na ziemi znajdą się ludzie błogosławieni w Chrystusie. Są też błogosławieństwa, z których dzięki Chrystusowi korzystają wszystkie rodziny ziemi, ponieważ zbawienie płynące z Ewangelii jest wspólnym zbawieniem (List Judy 1:3).

Wielkim zaszczytem jest więź z Chrystusem. To właśnie dzięki niej imię Abrama stało się wielkie: Mesjasz miał pochodzić z jego rodu, a było to o wiele ważniejsze niż samo to, że Abram miał być ojcem wielu narodów. Zaszczytem Abrama było to, że Chrystus miał być jego potomkiem według ciała. Naszym zaszczytem będzie zaś to, że dzięki łasce będziemy braćmi i siostrami Chrystusa, jak czytamy w Ewangelii Mateusza 12:50.