Księga Rodzaju 12:10 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw widzimy głód w Kanaanie, i to dotkliwy. Ta żyzna ziemia stała się miejscem niedostatku. Stało się tak częściowo jako kara za grzechy mieszkających tam Kananejczyków, a częściowo jako próba wiary Abrama, który przebywał tam jako przybysz. Była to ciężka próba. Wystawiała na próbę jego myślenie o Bogu, który go tam przyprowadził, oraz to, czy nie zacznie się skarżyć, jak później Izraelici, że zostali wyprowadzeni tylko po to, by umrzeć z głodu (Księga Wyjścia 16:3).

Tylko silna wiara mogła pomóc Abramowi zachować właściwe myślenie o Bogu w obliczu takiego zrządzenia Bożej opatrzności. Próbie poddane było również jego spojrzenie na ziemię obiecaną. Czy nadal uważał ją za wartą otrzymania i za wystarczający powód, by opuścić własny kraj, skoro teraz wydawała się miejscem, które nie potrafi wyżywić swoich mieszkańców? Musiał ufać, że Bóg, który przyprowadził go do Kanaanu, także zatroszczy się tam o jego utrzymanie. Musiał radować się Bogiem, który jest jego zbawieniem, nawet gdy drzewo figowe nie zakwita (Księga Habakuka 3:17-18).

Uczy nas to, że silna wiara często zostaje poddana wielu trudnym próbom, aby okazała się godna pochwały, czci i chwały (Pierwszy List Piotra 1:6-7). Bóg niekiedy postanawia poddać nowych wierzących ciężkim doświadczeniom. Można iść drogą obowiązku i zmierzać ku szczęściu, a mimo to spotkać się z głębokim rozczarowaniem.

Po drugie, z powodu głodu Abram udał się do Egiptu. Widać w tym mądrość Boga, który sprawił, że w jednym miejscu panowała obfitość, gdy w innym brakowało żywności. Dzięki temu ludzie nie mówią sobie nawzajem: „Nie potrzebuję cię”. Boża opatrzność zapewniła żywność w Egipcie, a Abram rozsądnie z niej skorzystał. Wystawialibyśmy Boga na próbę, a nie okazywali Mu zaufanie, gdybyśmy odrzucali środki, które łaskawie zapewnia dla naszego bezpieczeństwa. Nie powinniśmy oczekiwać cudów tam, gdzie dostępna jest zwyczajna pomoc.

W postępowaniu Abrama uderza to, że nie myślał o powrocie do kraju, który opuścił, ani nawet o udaniu się w jego stronę. Jego ojczyzna leżała na północny wschód od Kanaanu, ale gdy musiał na pewien czas wyjechać z Kanaanu, udał się do Egiptu, położonego w przeciwnym kierunku, na południowy zachód. Zrobił tak, by nawet nie sprawiać wrażenia, że ogląda się za siebie (List do Hebrajczyków 11:15-16). Do Egiptu udał się jedynie na pewien czas, nie po to, by osiąść tam na stałe.

Przypomina nam to, że choć Boża opatrzność może niekiedy postawić nas w trudnej sytuacji, powinniśmy pozostawać w niej tylko tak długo, jak to konieczne. Możemy przebywać jako przybysze tam, gdzie nie jest nam dane osiąść na stałe. Dobry człowiek, póki żyje po tej stronie nieba, jest zawsze tylko wędrowcem.

Po trzecie, Abram popełnił poważny błąd, gdy zaprzeczył, że Saraj jest jego żoną, i powiedział, że jest jego siostrą. Pismo Święte uczciwie opisuje upadki nawet największych świętych. Te relacje nie zostały nam dane po to, by je naśladować, lecz byśmy mogli się z nich uczyć i by ten, komu się wydaje, że stoi, uważał, aby nie upaść.

Grzech Abrama polegał na tym, że ukrył prawdziwą więź łączącą go z Saraj i mówił w sposób mający wprowadzić innych w błąd. To, co powiedział, było prawdą w pewnym sensie (Księga Rodzaju 20:12), ale posłużył się tą prawdą, by ukryć pełną prawdę. W praktyce zaprzeczył, że Saraj jest jego żoną, i naraził zarówno ją, jak i Egipcjan na grzech.

U źródła tego postępku leżała podszyta lękiem podejrzliwość. Abram wyobrażał sobie, że niektórzy Egipcjanie tak zachwycą się urodą Saraj — a w Egipcie zapewne niewiele było kobiet równie pięknych jak ona — że gdy dowiedzą się, iż jest jego żoną, zabiją go i poślubią ją. Zakładał, że woleliby popełnić morderstwo niż cudzołóstwo, ponieważ małżeństwo cieszyło się wówczas wielkim poważaniem. Bez uzasadnionych podstaw wyciągnął z tego wniosek: „Zabiją mnie”.

Lęk przed ludźmi zastawia sidła, a wielu popada w grzech, bo boi się śmierci (Ewangelia Łukasza 12:4-5). Abram słynął z wiary, a jednak tym razem upadł z powodu niewiary i braku zaufania do Bożej opatrzności, choć Bóg ukazał mu się już dwukrotnie. Skoro zachwiać mogą się nawet cedry, cóż stanie się z drzewami słabszymi?