Księga Rodzaju 1:25 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki werset opisuje stworzenie zwierząt lądowych prostymi słowami: dzikich zwierząt, bydła i stworzeń pełzających po ziemi. W tym wyliczeniu łatwo przeoczyć zdanie, które go zamyka: „I Bóg widział, że były dobre”. Stwierdzenie to dotyczy samych stworzeń, a nie tego, czemu mają służyć. Tekst podaje to, co wydarzyło się przed stworzeniem człowieka, i nie wiąże dobroci zwierząt z ich pożytkiem dla ludzi. Dopiero w Księdze Rodzaju 1:26 i 1:28 pojawia się zadanie panowania nad nimi. Obie myśli stoją obok siebie w tym samym opisie stworzenia, a werset Księgi Rodzaju 1:25 pozostaje świadectwem, że dobro istnieje w stworzeniu bez względu na jego przydatność. Ten obraz ma w sobie coś uspokajającego dla wszystkich, którzy oceniają swoją wartość przez to, co dają innym. Bóg patrzy na to, co powstało, i rozpoznaje w tym dobro. Nie czeka na wynik ani na korzyść, zanim wypowie ocenę. Takie spojrzenie daje spokój, bo dobro nie zostaje przypisane dopiero po spełnieniu jakiejś roli.

Księga Rodzaju 1:25 przedstawia zwierzęta jako część uporządkowanego dzieła stworzenia. Bóg powołuje do istnienia różne rodzaje dzikich zwierząt, bydła i stworzeń pełzających, a następnie ocenia je jako dobre. Powtórzenie tej oceny nie jest ozdobnikiem: podkreśla, że świat zwierząt ma wartość jako dzieło Boga, zanim pojawi się człowiek i otrzyma zadanie panowania nad nim. „Dobre” nie znaczy tu, że każde zwierzę jest oswojone, pożyteczne dla ludzi albo pozbawione groźnych cech. Tekst mówi o dobru stworzenia w Bożym zamyśle, nie o wygodzie człowieka. Dzikie zwierzę nie musi więc usprawiedliwiać swojego istnienia tym, że służy gospodarstwu czy dostarcza pożywienia. Różnorodność życia należy do obrazu świata, który Bóg uznaje za dobry. Kolejność opisu także ma znaczenie: zwierzęta pojawiają się przed stworzeniem człowieka, choć później człowiek otrzyma wobec nich szczególną odpowiedzialność. Panowanie z Księgi Rodzaju 1:26 nie jest zgodą na dowolne wykorzystywanie. W świetle wersetu 25 oznacza odpowiedzialność za stworzenie, którego dobro nie zaczyna się od ludzkiego pożytku.

Ten werset zamyka opis stworzenia zwierząt lądowych, a jego ostatnie zdanie jest krótkie: „I Bóg widział, że były dobre”. Ocena pada zanim w tekście pojawi się człowiek (Księga Rodzaju 1:26). Zwierzęta nie zyskują wartości dlatego, że są przydatne albo że służą ludziom. Są dobre, ponieważ tak ocenił je Stwórca. Ta prawda ma konsekwencje w codzienności. Panowanie opisane w Księdze Rodzaju 1:28 nie daje prawa do bezmyślnego wykorzystywania wszystkiego. Hodowca, który dba o bydło, rolnik, który szanuje ziemię, albo rodzina, która opiekuje się zwierzęciem w domu, idą za tym samym porządkiem: to, co żyje, ma swoją godność u Boga. Słowo „dobre” wraca w tym fragmencie jak refren. Zwierzęta pełzające, bydło i dzikie zwierzęta nie są tłem dla człowieka. Są częścią dzieła, które Bóg oglądał i oceniał. Ten werset uczy pokory wobec całego stworzenia. Dobro nie zaczyna się tam, gdzie zaczyna się nasza wygoda.

Księga Rodzaju 1:25 przedstawia stworzenie zwierząt w ich różnorodności: dzikich, hodowlanych i pełzających po ziemi. Nie są jedynie tłem dla ludzkiego życia. Zanim pojawi się opowieść o człowieku i jego panowaniu, Bóg patrzy na te istoty i uznaje je za dobre. Ich wartość nie zaczyna się od tego, czy służą człowiekowi. W tym spojrzeniu jest coś cichego i mocnego. Dobro stworzenia nie oznacza, że każde zwierzę jest łagodne albo że świat nie zna zagrożeń. Werset mówi o zamyśle Boga wobec stworzonego życia, nie o braku trudności. Nawet stworzenia, których człowiek się lęka lub których nie rozumie, należą do świata, który Bóg powołał do istnienia. Obraz ziemi pełnej odmiennych stworzeń przypomina, że Boże uznanie obejmuje więcej, niż człowiek potrafi wykorzystać lub nazwać. W sąsiednich wersetach człowiek otrzymuje władzę nad zwierzętami, lecz sam akt stworzenia poprzedza tę odpowiedzialność. Panowanie nie jest pozwoleniem na lekceważenie życia. Zaczyna się od uznania, że stworzenie ma dobro, które pochodzi od Boga, zanim stanie się czyjąkolwiek własnością czy pożytkiem.