Księga Rodzaju 1:27 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset jest krótki, a mimo to niesie wiele. Najpierw Bóg mówi o stworzeniu człowieka na swój obraz, a zaraz potem tekst precyzuje, kim ten człowiek jest: „Bóg stworzył więc człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i kobietę” (Księga Rodzaju 1:27). Autor nie ustawia jednej płci przed drugą i nie dzieli obrazu Bożego na lepszą i gorszą część. Obie postacie pojawiają się w jednym zdaniu, obok siebie, jako pełni nosiciele tego samego daru. Warto zauważyć, że tekst mówi o stworzeniu, a nie o zasługach. Obraz Boży nie jest nagrodą za dobre życie ani owocem starań. Człowiek otrzymuje go od Boga na samym początku historii. Dla kogoś, kto w sobie czuje pustkę albo przekonanie, że na nic się nie nadaje, ta prostota bywa bardzo ważna. Godność została wypowiedziana wcześniej niż jakiekolwiek osiągnięcie. Ten fragment wpisuje się w szerszy obraz całego stworzenia. Opis dnia szóstego zamyka ocena, że wszystko, co Bóg uczynił, było bardzo dobre (Księga Rodzaju 1:31). Obraz Boży nie jest więc dodatkiem na marginesie opowieści, lecz częścią dobra, które Bóg ogłasza nad światem i nad człowiekiem, którego w nim umieścił.

W Księdze Rodzaju 1:27 powracają słowa „na obraz”: człowiek zostaje opisany przez szczególną więź ze Stwórcą. Werset nie wyjaśnia, że obraz Boży oznacza podobieństwo fizyczne. W kontekście opowiadania wskazuje raczej na wyjątkowe miejsce człowieka wśród stworzeń i na powierzoną mu odpowiedzialność: wcześniej Bóg mówi o panowaniu nad zwierzętami, a zaraz potem błogosławi ludziom i powierza im ziemię. Powtórzenie podkreśla, że godność ta obejmuje zarówno mężczyznę, jak i kobietę. Żadna z tych osób nie jest przedstawiona jako bardziej obraz Boży ani jako jedyny adresat Bożego błogosławieństwa. Ich odmienność nie znosi wspólnej godności; obie należą do ludzkości stworzonej przez Boga. To nie jest pochwała ludzkiej samowystarczalności. Obraz Boży jest darem, a władza nad światem nie oznacza nieograniczonej własności: w opowiadaniu stworzenie należy do Boga. Człowiek ma więc znaczenie większe niż użyteczność, siła czy status społeczny. Zarazem jego pozycja niesie odpowiedzialność za sposób, w jaki traktuje innych ludzi i powierzone mu stworzenie. Werset łączy godność z zależnością od Stwórcy i odpowiedzialnością, nie pozwalając sprowadzić człowieka ani do władcy bez granic, ani do jednego z wielu obojętnych elementów świata.

Ten werset stawia fundament pod wszystko, co robimy w ciągu dnia. Zanim człowiek cokolwiek osiągnie, zanim zarobi pierwszą pensję albo wychowa dzieci, jest już nazwany obrazem Boga. Słowa „Bóg stworzył więc człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i kobietę” (Księga Rodzaju 1:27) mówią o godności nadanej z góry, a nie zdobytej. Praktycznie oznacza to, że wartość człowieka nie spada w słabsze dni. Pracownik, który po nieudanym projekcie czuje, że przestał się liczyć, może wrócić do tej prawdy i zauważyć, że jego wartość nie zależy od wyniku. Matka, która ma za sobą trudny dzień z dzieckiem, nie traci tej godności przez zmęczenie. Werset mówi też o równości mężczyzny i kobiety. Obie płci zostały stworzone na obraz Boży i obie niosą tę samą godność. Ma to konsekwencje w małżeństwie, w pracy i w sposobie, w jaki traktujemy ludzi, którzy wydają się nam mniej ważni. Tekst opisuje człowieka przez jego relację z Bogiem, a nie przez role czy dorobek. Dlatego każda rozmowa, decyzja i codzienny obowiązek mają swój początek w prawdzie o tym, czyją własnością jest człowiek.

„Bóg stworzył więc człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i kobietę”. W krótkim zdaniu Księga Rodzaju zatrzymuje wzrok na źródle ludzkiej godności: człowiek nie jest przypadkiem ani wyłącznie tym, co potrafi zrobić. Jego wartość zakorzenia się w Bogu, który daje życie. Obraz Boży obejmuje mężczyznę i kobietę. Żadne z nich nie jest mniej nosicielem tego obrazu; wspólna godność nie usuwa różnicy, lecz nie pozwala zamienić jej w miarę wartości. Nie opisuje ona doskonałości człowieka, lecz dar i odpowiedzialność jego istnienia. Ta prawda pozostaje także wtedy, gdy słabną siły, zdrowie albo samodzielność. Sąsiednie wersety powierzają ludziom panowanie nad innymi stworzeniami, a potem mówią o Bożym błogosławieństwie i darze pokarmu. Władza człowieka nie jest więc przedstawiona jako własność bez granic. Życie na ziemi pozostaje darem Boga, a powierzona troska należy do odpowiedzi na ten dar. Obraz nie jest ozdobnym tytułem, lecz cichym przypomnieniem, komu człowiek zawdzięcza istnienie i przed kim jego życie ma wagę. W perspektywie wieczności żadna osoba nie staje się nieważna: każdy człowiek nosi ślad Stwórcy.