Księga Rodzaju 1:3 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu pełniejszy opis dzieła pierwszego dnia. Pierwszą widzialną rzeczą, którą Bóg stworzył, było światło. Nie po to, by sam mógł widzieć podczas pracy, bo dla Niego ciemność i światło są jednakowe, lecz po to, byśmy mogli oglądać Jego dzieła i dostrzegać w nich Jego chwałę. Stworzył światło także po to, byśmy mogli pracować za dnia. Dzieła szatana i jego sług są dziełami ciemności, ale kto postępuje zgodnie z prawdą i czyni dobro, przychodzi do światła i przyjmuje je, aby jego uczynki stały się jawne (Ewangelia Jana 3:21).

Światło jest jednym z największych darów i najpiękniejszych zjawisk na świecie. Jak pierworodne dziecko najwierniej odzwierciedla swego wielkiego Stwórcę czystością, mocą, blaskiem i dobrocią. Jest bliskie duchowi i najbardziej do niego zbliżone. Dzięki niemu widzimy inne rzeczy i wiemy, że istnieje, a jednak nie potrafimy w pełni wyjaśnić, czym jest ani jak się rozchodzi (Księga Hioba 38:19; Księga Hioba 38:24). Widok światła niech skłania nas do ufnego namysłu nad Tym, który jest światłością, światłością nieskończoną i wieczną (Pierwszy List Jana 1:5), Ojcem świateł (List Jakuba 1:17), mieszkającym w niedostępnej światłości (Pierwszy List do Tymoteusza 6:16).

W nowym stworzeniu pierwszym dziełem w duszy jest również światło. Duch Święty oddziałuje na wolę i uczucia, najpierw oświecając umysł. Wchodzi do serca jak dobry pasterz, którego owce słuchają, podczas gdy grzech i szatan, niczym złodzieje i rabusie, dostają się do niego inną drogą. Ci, którzy z powodu grzechu byli ciemnością, dzięki łasce stają się światłem w świecie.

Światło pojawiło się na słowo Bożej mocy. Bóg powiedział: „Niech stanie się światłość”, i natychmiast stała się światłość. Zaistniało dokładnie to, co odpowiadało zamysłowi w odwiecznym umyśle Boga. Jak wielka jest moc Bożego słowa! Bóg przemówił i stało się — naprawdę, skutecznie i trwale, nie na pokaz ani na krótko. Rozkazał, a wszystko trwało niewzruszenie. Dla Niego jedno słowo oznaczało powstanie całego świata. Wola i upodobanie Boga są żywe i potężne.

Chrystus jest Słowem, Słowem odwiecznym i istotowym; przez Niego przyszło światło. W Nim było światło, a On jest prawdziwą światłością, światłością świata (Ewangelia Jana 1:9; Ewangelia Jana 9:5). Boskie światło, które jaśnieje w ludziach świętych, również jest dziełem Bożej mocy: działa przez Jego słowo oraz przez Ducha mądrości i objawienia. Duch otwiera umysł, usuwa niewiedzę i błędy oraz daje poznanie chwały Bożej w obliczu Chrystusa — tak jak niegdyś Bóg rozkazał, by z ciemności rozbłysło światło (Drugi List do Koryntian 4:6). Upadły człowiek pozostałby w niekończącej się ciemności, gdyby Syn Boży nie przyszedł i nie dał nam zrozumienia (Pierwszy List Jana 5:20).

Bóg ujrzał światło, które powołał do istnienia, i uznał je za dobre. Było dokładnie takie, jakiego chciał, i nadawało się do celu, dla którego je stworzył. Było użyteczne i cenne. Świat, teraz podobny do pałacu, bez światła byłby lochem. Światło było także piękne i przyjemne. „Światło jest słodkie” (Księga Koheleta 11:7) i rozwesela serce (Księga Przysłów 15:30). To, co Bóg nakazuje, także uznaje za dobre i przyjmuje z życzliwością. Cieszy się dziełem własnych rąk. Naprawdę dobre jest to, co dobre w oczach Boga, bo nie patrzy On tak jak ludzie.

Jeśli światło jest dobre, jak dobry musi być Ten, który jest jego źródłem! Otrzymujemy je od Niego, dlatego należy Mu się wszelka chwała za światło i wszelka służba pełniona dzięki niemu.

Bóg oddzielił też światło od ciemności, wyznaczając im granicę, tak że nie mogły się połączyć ani stać jednym. Cóż wspólnego ma światło z ciemnością? (Drugi List do Koryntian 6:14). Bóg podzielił jednak także czas między nie, wyznaczając światło na dzień, a ciemność na noc, w regularnym rytmie. Ciemność nie została na zawsze wypędzona, lecz przychodziła po świetle, bo również miała swoje zastosowanie. Poranne światło sprzyja pracy w ciągu dnia, a wieczorne cienie pomagają w nocnym odpoczynku, jakby zaciągały wokół nas zasłony, byśmy mogli lepiej spać (Księga Hioba 7:2).

Dzieląc czas w ten sposób, Bóg każdego dnia przypomina nam, że ten świat jest pełen przemian i przeciwieństw. W niebie panuje doskonałe i wieczne światło, bez żadnej ciemności. W piekle panuje całkowita ciemność, bez żadnego światła. Między nimi zieje wielka, nieprzekraczalna przepaść. Na tym świecie światło i ciemność następują jednak po sobie. Codziennie przechodzimy od jednego do drugiego, by uczyć się, że podobne zmiany mogą zachodzić w Bożej opatrzności: pokój ustępuje trudnościom, radość — smutkowi. Powinniśmy przeciwstawiać jedno drugiemu i dostosowywać się do obu, tak jak do dnia i nocy, przyjmując jedno i drugie oraz starając się jak najlepiej wykorzystać każdą z tych sytuacji.

Bóg oddzielił je także, nadając im imiona. Światło nazwał Dniem, a ciemność — Nocą. Nadał im nazwy jako Pan dnia i nocy, bo dzień należy do Niego i noc także (Księga Psalmów 74:16). Jest Panem czasu i pozostanie Nim, aż dzień i noc przeminą, a czas zostanie wchłonięty przez wieczność.

Powinniśmy uznawać Boga w stałym następstwie dnia i nocy. Oddawajmy Mu chwałę jednym i drugim: pracujmy dla Niego każdego dnia, każdej nocy odpoczywajmy w Nim i rozważajmy Jego prawo dniem i nocą.

Była to praca pierwszego dnia — dobra praca. „I nastał wieczór, i nastał poranek — dzień pierwszy”. Ciemność poprzedziła światło, by stać się ciemnym tłem, na którym światło mogło jaśnieć wyraźniej. Był to nie tylko pierwszy dzień świata, lecz także pierwszy dzień tygodnia. Nadaje mu to szczególne znaczenie, bo nowy świat również rozpoczął się pierwszego dnia tygodnia, wraz ze zmartwychwstaniem Chrystusa, światłości świata, wczesnym rankiem. W Nim wschodzące Słońce z wysoka nawiedziło świat. Błogosławieni jesteśmy i będziemy błogosławieni na wieki, jeśli ta jutrzenka wzejdzie w naszych sercach.