List do Galatów 4:27 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi jak wezwanie do radości skierowane do kobiety, która nie ma powodu, by się radować. Paweł przytacza słowa z Księgi Izajasza 54:1, a w nich niepłodność i brak dziecka stają się miejscem, z którego wybrzmiewa okrzyk. Tekst nie udaje, że pustka zniknęła. Nazywa ją wprost i obok niej stawia zapowiedź większego życia. Najmocniejsze jest zdanie o samotnej, która ma więcej dzieci niż ta, która żyje z mężem. Nie jest to prosta nagroda za cierpienie, lecz wyraz tego, że Boża obietnica sięga tam, gdzie człowiek widzi tylko brak. W Liście do Galatów górne Jeruzalem jest naszą matką, a jego dzieci przychodzą na świat na skutek obietnicy, nie tylko według ciała. Paweł pokazuje w ten sposób, że przynależność do Boga nie zależy od tego, jak wygląda czyjaś droga. Ten fragment nie obiecuje, że każda samotność wkrótce się skończy. Pokazuje jednak, że Boża obietnica potrafi wyprowadzić życie z miejsca, które wydawało się jałowe, i że radość może mieć swoje miejsce także w tym, co boli.

W Liście do Galatów 4:27 Paweł przywołuje słowa o niepłodnej kobiecie, która ma się radować, bo jej potomstwo będzie liczne. Wyrwane z kontekstu mogłyby brzmieć jak obietnica, że każda bezdzietna osoba doczeka się dzieci. Paweł używa ich jednak jako obrazu, nie jako zapowiedzi takiego biegu życia. Kluczowe rozróżnienie w tym fragmencie dotyczy dwóch źródeł przynależności: niewoli i obietnicy. W wersetach 24–26 Paweł przedstawia dwa przymierza i przeciwstawia obecne Jeruzalem górnemu Jeruzalem, które nazywa wolnym. Następnie ogłasza adresatom: „jesteście jak Izaak dziećmi obietnicy”. Radość niepłodnej opisuje więc paradoks: wspólnota, która nie ma widocznych podstaw ani ludzkiej gwarancji wzrostu, otrzymuje przyszłość od Boga. Obraz nie pomniejsza bólu niepłodności ani nie obiecuje, że cierpienie każdej osoby zakończy się spełnieniem pragnienia rodzicielstwa. W argumentacji Pawła mówi o wolności i tożsamości wspólnoty wierzących: jej przynależność nie wynika z ludzkiego statusu, lecz z obietnicy. „Więcej dzieci” oznacza tu rozrost ludu obietnicy, a nie prostą prognozę biologiczną.

Paweł przytacza tu słowa z Księgi Izajasza 54:1. Są to słowa „Raduj się, niepłodna, która nie rodziłaś, wykrzykuj z radości, która nie znałaś bólów rodzenia, bo więcej dzieci ma samotna niż ta, która żyje z mężem.” Wzywają do radości kobietę, która w oczach innych nie miała powodu do świętowania. Ta obietnica nie opiera się na tym, co widać w danej chwili. Opiera się na tym, kto ją wypowiada. W kontekście tego rozdziału obraz ten pokazuje różnicę między dziećmi według ciała a dziećmi według obietnicy. Hagar urodziła Izmaela w wyniku ludzkiego planu. Izaak przyszedł na świat dzięki Bożemu słowu. Paweł chce, aby wspólnota w Galacji zrozumiała, że jej tożsamość wyrasta z tej obietnicy, a nie z niewoli, którą ktoś próbuje zbudować własnym wysiłkiem. Tekst mówi o radości zapowiedzianej, a nie o szczęściu, które już się spełniło. Nie obiecuje, że każdy samotny czy bezpłodny doświadczy tego samego w tym samym czasie. Pokazuje natomiast Boga, który potrafi dać życie tam, gdzie ludzkie oczy widzą tylko jałowość.

W Liście do Galatów 4:27 Paweł przywołuje słowa skierowane do niepłodnej: „Raduj się, niepłodna, która nie rodziłaś”. Obraz odwraca zwykłe oczekiwanie. Ta, po której nie spodziewano się potomstwa, ma wydać więcej dzieci niż kobieta żyjąca z mężem. Nie jest to obietnica, że każda osoba doświadczająca niepłodności doczeka się biologicznego macierzyństwa. Paweł odczytuje ten cytat w związku z obietnicą i wolnością. W sąsiednich wersetach przeciwstawia niewolę wolności, a górne Jeruzalem nazywa matką wierzących. Dlatego radość niepłodnej zapowiada rozrost wspólnoty, której przynależność nie wynika z ludzkich zasług ani naturalnego pochodzenia, lecz z Bożej obietnicy. W dalszym zdaniu Paweł mówi: „wy, bracia, jesteście jak Izaak dziećmi obietnicy”. W tym obrazie pustka nie staje się dobrem sama w sobie. Nie zostaje też wymazana. Pojawia się jednak możliwość, której nie wyznacza to, co widzialne ani oczekiwane: Bóg tworzy rodzinę wiary i daje jej przyszłość. Radość płynie tu z obietnicy większej niż dotychczasowa miara samotności.